Cleveland Cavaliers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Basketball pictogram.svg Cleveland Cavaliers
Przydomek Cavs, Kawalerzyści, Winno-Złoci
Maskotka Moondog, Mr. Cavalier
Barwy Bordowy (kolor czerwonego wina), złoty, biały, morski
Data założenia 1970
Debiut w najwyższej lidze 1970
Liga NBA
Konferencja Wschodnia
Central Division (NBA)
Adres Cleveland, Ohio
Hala sportowa Quicken Loans Arena
Właściciel Dan Gilbert, Gary Gilbert, David Katzman, Usher, Gordon Gund
Trener Tyronn Lue
Asystent trenera Larry Drew, James Posey
Strona internetowa

Cleveland Cavaliers (znani także jako Cavs) – zawodowa drużyna koszykarska, mającą swoją siedzibę w Cleveland, Ohio. Do National Basketball Association (NBA) dołączyli w 1970, trzykrotnie zdobywając później mistrzostwo Konferencji Wschodniej , w 2007, 2015 oraz w 2016, gdy sięgnęli po Mistrzostwo NBA.

Historia[edytuj]

1970–1980: Era Billa Fitcha[edytuj]

Cavaliers zaczęli grać w NBA w 1970, w hali Cleveland Arena pod wodzą trenera Billa Fitcha, osiągając najgorszy wynik w lidze 15–67. Drużyna miała być budowana wokół numeru jeden draftu z roku 1971 Austina Carra, który był znakomitym strzelcem na uczelni Notre Dame, jednakże Carr doznał kontuzji nogi na początku kariery co nie pozwoliło mu zostać świetnym zawodnikiem zawodowym.

Następne sezony pokazały, że Cavaliers poprawili swoje wyniki na boisku dzięki grze utalentowanych zawodników takich jak Bingo Smith, Jim Chones, Jim Cleamons i Dick Snyder. Cleveland poprawili swój wynik na 23–59 w sezonie 1971/1972, w sezonie 1972/1973 osiągnęli bilans 32–50 i osiągając mały krok wstecz w sezonie 1973/1974 kiedy uzyskali wynik 29–53. W 1974 Cavaliers przenieśli się do nowej hali Richfield Coliseum mieszczącej się na przedmieściach Cleveland. W sezonie 1974/1975 Cavaliers ukończyli sezon tuż za play-off z wynikiem 40–42.

W sezonie 1975/1976 Cavaliers grali w składzie z Carrem, Smithem, Chonesem, Snyderem i nowym zawodnikiem Nate Thurmondem. Fitch pomógł zdobyć drużynie tytuł mistrza dywizji, kończąc sezon z wynikiem 49–33. Fitch zdobył wtedy tytuł trenera roku, wprowadzając Cavs do ich pierwszych play-off.

Cavs wygrali w pierwszej rundzie z Washington Bullets 4–3, dzięki wielu rzutom w ostatnich minutach. Mecze te były znane jako “Cud z Richfield”. Jednakże z powodu kontuzji Jima Chonesa Cavaliers przegrali w finale konferencji z Boston Celtics.

Cleveland wygrało 43 mecze w następnych dwóch sezonach (1976/1977 i 1977/1978), ale odpadali we wczesnych fazach play-off. Kiedy w sezonie 1978/1979 uzyskali wynik 30–52, Fitch zrezygnował ze stanowiska trenera drużyny. W sezonie 1979/1980, następcą Fitcha na stanowisku trenera został Stan Albeck, a Cavs osiągnęli wynik 37–45.

1980–1983: Rządy Stepiena[edytuj]

W 1980 nowym właścicielem drużyny został Ted Stepien. Nowy właściciel zatrudniał i zwalniał wielu trenerów, a także kupował słabych zawodników i wybierał nie najlepszych zawodników w drafcie.

Na początku swoich rządów Stepien chciał zmienić nazwę drużyny na "Ohio Cavaliers", tak aby mogła rozgrywać swoje mecze w Buffalo, Nowym Jorku i Pittsburgu. Stworzył także piosenkę bojową w rytm polki.

Chaos w drużynie Cavaliers odbijał się w wynikach na boisku. W sezonie 1980/1981 (pierwszym Stepiena jako właściciela) drużyna uzyskała wynik 28–54, natomiast rok później wynik wynosił już 15–67. W sezonie 1981/1982 drużyna przegrała 19 ostatnich meczów w sezonie, a na starcie nowego przegrała 5 pierwszych spotkań co jest najdłuższą serią przegranych spotkań z rzędu w historii NBA. Chociaż drużyna poprawiła swoje wyniki (23-59) na mecze do hali która mogła pomieścić więcej niż 20 000 przychodziło tylko 3900 kibiców. Stepien zagroził, że przeniesie drużynę do Toronto i zmieni jej nazwę na „Toronto Towers”, lecz bracia George i Gordon Gund odkupili drużynę i zdecydowali pozostawić drużynę w Cleveland (w 1993 Toronto będzie miało drużynę, która będzie się nazywać Toronto Raptors.) Dwa lata później Gundowie zmienili kolory koszulek z czerwonych i złotych na pomarańczowo-czerwono-niebieskie.

1983–1993: Nowy wygląd[edytuj]

W 1986 drużyna zakupiła lub pozyskała z draftu Brada Daugherty, Marka Price, Rona Harpera i Larry'ego Nance. Tych czterech zawodników (dopóki Harper nie został sprzedany do Los Angeles Clippers w 1989 w zamian za prawa do Danny'ego Ferry) utworzyło trzon drużyny. Pod wodzą trenera Lenny'ego Wilkensa Cleveland osiągnęło play-off osiem razy w ciągu dziewięciu sezonów, w tym w ciągu trzech sezonów udało im się uzyskać ponad 50 zwycięstw.

W 1989 Cavs trafili w pierwszej rundzie play-off na Chicago Bulls. W czwartym meczu z serii do trzech zwycięstw Cleveland pokonali Chicago po dogrywce 108:105 i wyrównali serię na 2–2. Ostatni mecz był rozgrywany w Cleveland. Trzy sekundy przed końcem spotkania Cavaliers prowadziło jednym punktem. W ostatniej akcji piłkę otrzymał Michael Jordan, który trafił do kosza, mimo że próbował go powstrzymać Craig Ehlo. Ten fantastyczny rzut przeszedł do historii jako "The Shot". Największym osiągnięciem w tym okresie był sezon 1991/1992, kiedy to w osiągnęli wynik 57–25 i awansowali do finału konferencji gdzie przegrali z Chicago Bulls 4–2.

1993–2003: Długa szamotanina[edytuj]

Kiedy kariery zakończyli Nance, Daugherty i Price, drużyna nie była w stanie dobrze pokazać się w play-off. Po sezonie 1992/1993, kiedy Cavaliers uzyskali wynik 54-28 w sezonie zasadniczym lecz przegrali we wczesnej fazie play-off, ówczesny trener Wilkens przeszedł do Atlanta Hawks.

W sezonie 1993/1994 trenerem drużyny został Mike Fratello. Pod jego wodzą Cavaliers zostało jedną z najlepszych broniących drużyn w NBA, a ich głównym zawodnikiem był rozgrywający Terrell Brandon. Chociaż Cavs regularnie awansowali do play-off to nie udawało im się przejść pierwszej rundy.

W 1994 Cavs przenieśli się do Gund Arena, która mogła pomieścić 20 562 kibiców. Arena ta była także miejscem rozgrywania meczu gwiazd w 1997.

Niestety, nawet tacy zawodnicy jak Shawn Kemp i Žydrūnas Ilgauskas nie zapewnili drużynie sukcesów. Fratello został zwolniony w czasie sezonu 1998/1999.

2003–2010: Era LeBrona Jamesa[edytuj]

Cleveland Cavaliers kontra Chicago Bulls w 2006

Po sezonie 2002/2003 w Drafcie miał wziąć udział gwiazdor uczelni St. Vincent – St. Mary z Akron, znajdującego się zaledwie niecałe pięćdziesiąt kilometrów od Cleveland, LeBron James ogłoszony przez media na gracza pokroju Michaela Jordana i przyszłą wielką gwiazdę całej ligi. W środowisku NBA powszechny był pogląd, że słabo radząca sobie na początku sezonu drużyna Cavaliers specjalnie odpuściła drugą cześć sezonu, aby mieć jak największe szanse w losowaniu do Draftu na pierwszy numer. Tak też się stało i pod koniec czerwca w Madison Square Garden bez wahania wybrali Jamesa. W 2003 drużyna zmieniła także kolory koszulek z pomarańczowo-czerwono-niebieskich z powrotem na czerwono-złote.

James był uznawany za gracza, który w przyszłości wniesie wiele dobrego do gry swojej drużyny. Sezon 2003/2004 zapowiadał się bardzo dobrze dla Cavaliers, a James zdobył miano najlepszego pierwszoroczniaka w NBA.

Nadzieje były jeszcze większe w sezonie 2004/2005, kiedy to James stał się supergwiazdą ligi poprawiając swoje wyniki w zdobytych punktach, skuteczności, liczbie asyst i zbiorek. Pomimo straty Carlosa Boozera z powodu kontrowersyjnego zajścia, James stworzył trzon drużyny z Žydrūnasem Ilgauskasem i Drew Goddenem. Po obiecującym początku sezonu końcówka nie była tak udana i Cleveland nie awansowała do play-off, zajmując 8. miejsce razem z New Jersey Nets i przegrywając dodatkowy mecz. Wyniki te spowodowały zwolnienie trenera drużyny Paula Silasa i menadżera Johna Paxsona.

Okres po sezonie 2004/2005 był dla Cavaliers czasem wielu zmian. Nowym właścicielem drużyny został Dan Gilbert, nowym trenerem Mike Brown, a nowym menadżerem został były zawodnik Danny Ferry. W sezonie 2005/2006 Cavaliers awansowali do play-off po raz pierwszy od sezonu 1997/1998. Po zwycięstwie w pierwszej rundzie z Washington Wizards, przegrywali już 2–0 z Detroit Pistons w drugiej rundzie, aby wygrać trzy kolejne spotkania i wyjść na prowadzenie w serii. Jednakże przegrali zacięty szósty mecz u siebie, a następnie ponieśli porażkę w siódmym, decydującym meczu 79:61. Cavaliers ustanowili dwa rekordy w tym meczu: najmniejsza liczba punktów zdobyta w meczu (61) i najmniejsza liczba punktów zdobyta w jednej połowie (23).

W 2007 Cavs kontynuowali pasmo sukcesów uzyskując wynik 50–32 i awansując do play-off z drugiego miejsca, co pozwalało im mieć przewagę swojego parkietu aż do finału konferencji. Cavaliers wygrali w pierwszej rundzie 4–0 i było to ich pierwsze zwycięstwo do zera w historii. W drugiej rundzie Cleveland zmierzyło się z New Jersey Nets, których pokonali 4–2. W ostatnim spotkaniu, wygranym 88:72, James zdobył 23 punkty, 8 zbiórek i 8 asyst.

Cavaliers zmierzyli się z Pistons po raz drugi z rzędu w play-off, tym razem w finale konferencji. Po przegraniu dwóch spotkań w Detroit, Cleveland znów wyszło na prowadzenie 3–2, tak samo jak w ubiegłym roku, ale tym razem Cavaliers wyeliminowali Pistons po sześciu spotkaniach i zostali dopiero trzecią drużyną, która w finale konferencji przegrywając 0–2 awansowała do finału NBA. W ostatnim spotkaniu debiutant Daniel Gibson zdobył najwięcej punktów w karierze, 31. Finał NBA był krótką przygodą, ponieważ przegrali gładko 4–0 z San Antonio Spurs.

W sezonie 2007/2008 drużyna Cleveland Cavaliers dotarła do półfinału konferencji wschodniej, gdzie uległa zespołowi Boston Celtics, ale dopiero po siódmym spotkaniu w Bostonie, w którym świetnie zaprezentował się LeBron James, zdobywając 45 punktów. Jednak nie pozwoliło to drużynie ze stanu Ohio przechylić szali na swoja stronę. Wynik siódmego spotkania – 92:97.

W sezonie 2008/2009 "Kawalerzyści" osiągnęli najlepszy wynik w sezonie zasadniczym w całej NBA. Wynik 66–16 był też najlepszym wynikiem w historii klubu z Ohio. Drużyna prowadzona przez LeBrona Jamesa była głównym faworytem do mistrzostwa. W pierwszej rundzie play-off "Kawalerzystom" przyszło się zmierzyć z Detroit Pistons. Ci jednak nie sprawili im trudności i Cleveland wygrali całą rywalizacje 4–0. W drugiej rundzie na Cavaliers czekała mocniejsza drużyna- Atlanta Hawks. Z nimi zawodnicy z Cleveland też nie mieli problemów i wygrali 4–0. W finale konferencji przyszło im się zmierzyć z Orlando Magic. Cleveland przegrali tę rywalizację 2–4 i pożegnali się z marzeniami o tytule.

8 lipca 2010 LeBron James podjął decyzję stworzenia tercetu z Dwyane'em Wade'em oraz Chrisem Boshem w Miami Heat.

2010–2011: Przebudowa[edytuj]

W czasie przerwy między rozgrywkami w 2010 r. Cavaliers zwolnili trenera Mike'a Browna, razem z większością sztabu szkoleniowego. Menedżer Danny Ferry zrezygnował 4 czerwca 2010. Jego asystent Chris Grant awansował na jego miejsce. 1 lipca Cavaliers zatrudnili byłego rozgrywającego Los Angeles Lakers czy New Jersey NetsByrona Scotta, który w przeszłości trenował New Orleans Hornets. Był to 18. trener w historii Cleveland Cavaliers.

Cavaliers spędzili resztę przerwy na odbudowywanie drużyny po odejściu Jamesa. 23 lipca podpisali kontrakt z ich 29. wyborem 2009 NBA Draft Christianem Eyenga. 26 lipca wymienili Delonte Westa i Sebastiana Telfaira do Minnesota Timberwolves za Ramona Sessionsa, Ryana Hollinsa oraz wybór w drugiej rundzie 2013 NBA Draft. 30 lipca zatrudnili Joeya Grahama, na rok za minimalną płacę dla weterana z opcją przedłużenia na rozgrywki 2011/2012. 16 sierpnia Cavs zatrudnili niewybranego w 2010 NBA Draft, pierwszoroczniaka z Jamajki Samardo Samuelsa na 3 lata, kontraktem na 2,3 milionów dolarów. 20 września Jawad Williams oraz Cavs zdecydowali o podpisaniu nowej umowy na rok za 1,02 miliona dolarów. Po zakończeniu sezonu przygotowawczego 2010/2011 z bilansem 6–2 Cavs zdecydowali zwolnić Danny'ego Greena i zatrudnić niewybranego w drafcie Manny'ego Harrisa, przedłużono też kontrakt z J.J. Hicksonem na cztery kolejne lata. 18 listopada Cavaliers wysłali Christiana Eyenge do Erie BayHawks w NBA D-League. 27 grudnia zwolniono Jawada Williamsa oraz wysłano Samardo Samuelsa do NBA D-League. Dzień później zatrudniono Alonzo Gee. 1 i 2 stycznia 2011 przywrócono Samardo Samuelsa i Christiana Eyengę, z Erie BayHawks. 11 stycznia Cavaliers zostali rozgromieni przez Los Angeles Lakers aż 112:57. Była to jedna z najdotkliwszych porażek w historii organizacji. 24 lutego dokonano dwóch wymian podczas ostatniego dnia okienka transferowego. Cavaliers pozyskali byłego All-Stara Barona Davisa oraz wybór w pierwszej rundzie 2011 NBA Draft od Los Angeles Clippers w zamian za Mo Williamsa oraz Jamario Moona. Dokonano też wymiany z Boston Celtics, wybór w drugiej rundzie 2013 NBA Draft za Luke'a Harangody'ego i Semiha Erdena. Leon Powe został zwolniony aby zrobić miejsce w składzie dla nowego gracza.

Sezon 2010/2011 był kontrastem do tych z lat poprzednich. Cavaliers byli najgorsi w konferencji wschodniej z rekordem 19–63. Zanotowali również passę 26 porażek z rzędu, co jest niechlubnym rekordem w historii NBA. Wyrównali także rekord Tampa Bay Buccaneers z sezonu 1976/1977, który dotyczy najdłuższej serii porażek z rzędu w historii amerykańskiego profesjonalnego sportu.

Mający drugi najgorszy rekord w sezonie, Cavaliers mieli wysokie szanse na wylosowanie pierwszego wyboru w NBA Draft Lottery. Razem z 14-letnim synem właściciela Cavs, Nickiem Gilbertem, Cavs wylosowali dwa bardzo wysokie wybory 1 i 4. Co ciekawe, pierwszym wyborem okazał się ten który został oddany przez Clippers podczas wymiany w lutym, pomimo że miał tylko 2,8% szans na to że to będzie wybór 1. Cavaliers zostali pierwszą drużyną od sezonu 1983/1984, kiedy Houston Rockets mieli dwa wybory w pierwszej piątce draftu. W czasie draftu zostali wybrani Kyrie Irving z numerem 1., który był uważany za największą gwiazdę tego draftu, oraz niespodziewanie Kanadyjczyk Tristan Thompson z numerem 4, z uczelni Texas. Ponadto wybrano z numerem 32. Justina Harpera, który został jednak oddany do Orlando Magic za prawa do wyborów w drugich rundach draftów 2013 oraz 2014. Z numerem 54. wybrany został serb Milan Mačvan.

2011–2014: Pierwsze numery w drafcie[edytuj]

W drafcie 2011 roku Cavaliers wybrali m.in. Kyrie'go Irvinga i Tristana Thompsona. Ten pierwszy zdobył w swoim pierwszym sezonie aż 117 ze 120 głosów na NBA Rookie of the Year Award. W skróconym sezonie 2011/2012 Cavaliers wygrali jednak tylko 21 spotkań i zakończyli go na 13. miejscu w konferencji.

Kolejny draft po raz kolejny przyniósł Cavs zawodnika z pierwszym numerem, Diona Waitersa. Za Jareda Cunninghama, Bernarda James'a i Jae Crowder'a sprowadzono Tylera Zellera, jednak ten plan również nie przyniósł Cavaliers awansu do play-offs.

W drafcie 2013 roku Cavs po raz trzeci z rzędu wybrali zawodnika z pierwszym numerem. Kanadyjski skrzydłowy Anthony Bennett również nie był w stanie pomóc w rozwiązaniu problemów klubu z Cleveland. Podczas meczu gwiazd 2014 Kyrie Irving został wybrany MVP zdobywając 31 punktów i 14 asyst. Mimo dobrej gry Irvinga zespół znów nie awansował do play-offs i zakończył sezon na 10. miejscu w konferencji.

2014–2016: Powrót LeBrona Jamesa[edytuj]

Bardzo duże znaczenie dla Cavs miał przegrany przez LeBrona James'a finał NBA z San Antonio Spurs. James zauważył szansę zdobycia pierścienia dla Cavaliers i wraz z Kevinem Lovem z Minnesoty Timberwolves podpisał kontrakt z Cavs, tworząc tercet Irving-James-Love. Wybrany przez Cleveland z pierwszym numerem w drafcie Andrew Wiggins został oddany do Timberwolves za Love'a.

Cavs mimo przeciętnego początku sezonu 2014/2015 dotarli do finału NBA pokonując kolejno Boston Celtics 4–0, Chicago Bulls 4–2 i Atlantę Hawks 4–0. W trakcie play-offs kontuzji barku, która przekreśliła start w Finałach nabawił się Kevin Love. W pierwszym meczu finałów złamania rzepki doznał Kyrie Irving przekreślając szanse Cavs na zdobycie pierścienia. Osamotniony LeBron nie był w stanie zdobyć mistrzostwa. Średnio w serii notował 35,8 punktu, 13,3 zbiórki i 8,8 asysty na mecz, średnio spędzając na parkiecie ponad 45 minut.

Zmotywowani porażką w finale NBA, Cavaliers wzmocnili skład sprowadzając Richarda Jeffersona i Mo Williamsa. 20 grudnia 2015 roku do składu powrócił Kyrie Irving. Sezon 2015-2016 Cavs skończyli z bilansem 57–25. W drodze do drugiego z rzędu finału NBA pokonali Detroit Pistons 4–0, Atlantę Hawks 4–0 i Toronto Raptors 4–2.

W finałach NBA 2016 jako pierwsza drużyna w historii NBA, Cavs odrobili stratę 1–3 i wygrali finały 4–3 po świetnych meczach Jamesa i Irvinga. Wyżej wymienieni zostali pierwszym duetem, w którym obaj zawodnicy zdobyli 40 punktów. Irving został również pierwszym od czasów Wilta Chamberlain'a zawodnikiem, który zdobył minimum 40 punktów na przynajmniej 70% skuteczności rzutów z gry. W meczu numer 7 LeBron James zanotował triple-double i wraz z kolegami mógł świętować pierwsze w historii klubu mistrzostwo NBA.

2016/2017[edytuj]

Po sezonie 2015/2016 z klubu odeszli: Matthew Dellavedova do Milwaukee Bucks i Timofey Mozgov do Los Angeles Lakers. Do klubu dołączyli Mike Dunleavy Jr. z Chicago Bulls i Chris Andersen z Memphis Grizzlies.

Areny[edytuj]

Arena Lata gry
Cleveland Arena 1970–1974
Coliseum at Richfield 1974–1994
Quicken Loans Arena 1994–obecnie

Zawodnicy[edytuj]

Skład na sezon 2016/17[edytuj]

Skład na 9 sierpnia 2016[1]

Cleveland Cavaliers
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
00 C Stany Zjednoczone Andersen, Chris 1978–07–07 208 cm 103 kg
3 SF Stany Zjednoczone Dunleavy Jr., Mike 1980–09–15 206 cm 104 kg
20 PG Stany Zjednoczone Felder, Kay 1995–03–29 175 cm 80 kg
9 C/F Stany Zjednoczone Frye, Channing 1983–05–17 211 cm 116 kg
2 PG Stany Zjednoczone Irving, Kyrie 1992–03–23 191 cm 88 kg
23 F Stany Zjednoczone James, LeBron 1984–12–30 203 cm 113 kg
24 F Stany Zjednoczone Jefferson, Richard 1980–06–21 201 cm 106 kg
1 G/F Stany Zjednoczone Jones, James 1980–10–04 203 cm 98 kg
0 C/F Stany Zjednoczone Love, Kevin 1988–09–07 208 cm 110 kg
12 G Stany Zjednoczone McRae, Jordan 1991–03–28 196 cm 81 kg
4 SG Stany Zjednoczone Shumpert, Iman 1990–06–26 196 cm 100 kg
5 G/F Stany Zjednoczone Smith, J.R. 1985–09–09 198 cm 102 kg
13 C/F Kanada Thompson, Tristan 1991–03–13 206 cm 108 kg
52 G Stany Zjednoczone Williams, Mo 1982–12–19 185 cm 90 kg
Trener: Stany Zjednoczone Tyronn Lue
Asystenci: Larry DrewJim Boylan • Brett Brielmaier • James Posey • Phil Handy

Prawa do zawodników[edytuj]

C Rosja Aleksandr Kaun 2008 NBA Draft 56. wybór
PF/C Serbia Milan Mačvan 2011 NBA Draft 54. wybór

Galeria sław[edytuj]

Skład Galerii sław aktualna na rok 2010

Imię i nazwisko Wprowadzony Funkcja Lata gry
Nate Thurmond 1985 zawodnik 1975-1977
Walt Frazier 1987 zawodnik 1977-1980
Lenny Wilkens 1989,1998 zawodnik,trener 1972-1974,1986-1993
Chuck Daly 1994 trener 1981-1982
Wayne Embry 1999 menadżer 1986-1999

Zastrzeżone numery[edytuj]

Lista zastrzeżonych numerów na 2014.

Numer Imię i nazwisko Lata gry
7 Bingo Smith 1970–79
11 Žydrūnas Ilgauskas 1996-2010
22 Larry Nance 1988–94
25 Mark Price 1986–95
34 Austin Carr 1971–80
42 Nate Thurmond 1975–77
43 Brad Daugherty 1986–94
  • Emerytowany korespondent lokalnego radia Joe Tait, także ma swój baner pod kopułą hali. Wyróżniony został za 39 sezonów pracy jako "Głos Cavs"

Trenerzy[edytuj]

Statystyczni liderzy NBA[edytuj]

Liderzy strzelców[2]

Liderzy w asystach[3]

Liderzy w skuteczności rzutów wolnych[4]

Liderzy w skuteczności rzutów za 3 punkty[5]

Statystyczni liderzy wszech czasów klubu[edytuj]

Sumy

Średnie

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Debiutant roku

Trener roku

Trener miesiąca

Pierwsza drużyna debiutantów

Druga drużyna debiutantów

Pierwsza drużyna NBA

Druga drużyna NBA

Trzecia drużyna NBA

Pierwsza drużyna NBA w obronie

Druga drużyna NBA w obronie

Gracz miesiąca

  • LeBron James – listopad 2004,
    styczeń 2005, listopad 2005,
    marzec 2006, marzec 2007,
    styczeń 2008, luty 2008, październik/listopad 2008, styczeń 2009, marzec 2009, kwiecień 2009, październik/listopad 2009, grudzień 2009, styczeń 2010, luty 2010, grudzień 2010, styczeń 2011, kwiecień 2011, grudzień/styczeń 2011/2012, luty 2012, październik/listopad 2012, grudzień 2012, styczeń 2013, luty 2013, marzec 2013, grudzień 2013, luty 2014, luty 2015, marzec 2015, luty 2016, marzec 2016, kwiecień 2016

MVP sezonu zasadniczego

Weekend gwiazd NBA[edytuj]

Uczestnicy meczu gwiazd[edytuj]

Uczestnicy konkursu rzutów za trzy (zajęte miejsce)[edytuj]

Uczestnicy konkursu wsadów (zajęte miejsce)[edytuj]

Uczestnicy konkursu umiejętności (zajęte miejsce)[edytuj]

Uczestnicy meczu debiutantów[edytuj]

D – debiutanci S – drugoroczniacy

Uczestnicy konkursu par mieszanych (zajęte miejsce)[edytuj]

Sukcesy[edytuj]

Tytuł Liczba Rok
Mistrz NBA Larry O'Brien Championship Trophy icon.svg 1 2016
Mistrz konferencji NBA 3 2007, 2015 , 2016
Mistrz dywizji NBA 5 1976, 2009, 2010, 2015, 2016
Występy w play-off 20 1976, 1977, 1978, 1985, 1988, 1989, 1990,
1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1998, 2006,
2007, 2008, 2009, 2010, 2015, 2016

Poszczególne sezony[edytuj]

Wyniki ze wszystkich sezonów Cleveland Cavaliers
Konferencja Wschodnia, Central Division
  • 1970/71: 15-67; brak awansu do fazy play-off
  • 1971/72: 23-59; brak awansu do fazy play-off
  • 1972/73: 32-50; brak awansu do fazy play-off
  • 1973/74: 29-53; brak awansu do fazy play-off
  • 1974/75: 40-42; brak awansu do fazy play-off
  • 1975/76: 49-33; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 1976/77: 43-39; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1977/78: 43-39; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1978/79: 30-52; brak awansu do fazy play-off
  • 1979/80: 37-45; brak awansu do fazy play-off
  • 1980/81: 28-54; brak awansu do fazy play-off
  • 1981/82: 15-67; brak awansu do fazy play-off
  • 1982/83: 23-59; brak awansu do fazy play-off
  • 1983/84: 28-54; brak awansu do fazy play-off
  • 1984/85: 36-46; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1985/86: 29-53; brak awansu do fazy play-off
  • 1986/87: 31-51; brak awansu do fazy play-off
  • 1987/88: 42-40; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1988/89: 57-25; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1989/90: 42-40; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1990/91: 33-49; brak awansu do fazy play-off
  • 1991/92: 57-25; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1992/93: 54-28; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 1993/94: 47-35; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1994/95: 43-39; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1995/96: 47-35; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1996/97: 42-40; brak awansu do fazy play-off
  • 1997/98: 47-35; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1998/99: 22-28; brak awansu do fazy play-off
  • 1999/00: 32-50; brak awansu do fazy play-off
  • 2000/01: 30-52; brak awansu do fazy play-off
  • 2001/02: 29-53; brak awansu do fazy play-off
  • 2002/03: 17-65; brak awansu do fazy play-off
  • 2003/04: 35-47; brak awansu do fazy play-off
  • 2004/05: 42-40; brak awansu do fazy play-off
  • 2005/06: 50-32; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 2006/07: 50-32; awans do fazy play-off, wicemistrzostwo
  • 2007/08: 45-37; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2008/09: 66-16; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 2009/10: 61-21; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 2010/11: 19-63; brak awansu do fazy play-off
  • 2011/12: 21-45; brak awansu do fazy play-off
  • 2012/13: 24-58; brak awansu do fazy play-off
  • 2013/14: 33-49; brak awansu do fazy play-off
  • 2014/15: 53-29; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 2015/16: 57-25; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
Na podstawie:[6]. Stan na koniec sezonu 2015/16

Przypisy

  1. Cavaliers 2016-17 Roster (ang.). nba.com. [dostęp 2016-08-09].
  2. NBA Scoring Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for 3-Pt Field Goal Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. Cleveland Cavaliers Franchise Index (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2016-06-20].

Linki zewnętrzne[edytuj]