Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarz Żołnierzy Włoskich
w Warszawie
Ilustracja
Widok ogólny cmentarza
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Marymoncka 40
Typ cmentarza wojenny
Stan cmentarza nieczynny
Powierzchnia cmentarza 0,8 ha
Data otwarcia 1926
Architekt Biuro Techniczne Komisariatu Głównego do Spraw Cmentarzy Wojskowych w Rzymie
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie
Cmentarz Żołnierzy Włoskich
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie
Cmentarz Żołnierzy Włoskich
w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie
Cmentarz Żołnierzy Włoskich
w Warszawie
Ziemia52°17′54,70″N 20°56′36,21″E/52,298528 20,943392
Uroczystość poświęcenia cmentarza w czerwcu 1930 roku

Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie (wł. Cimitero militare italiano a Varsavia) – nekropolia znajdująca się na warszawskich Bielanach przy ul. Marymonckiej 40 naprzeciw osiedla Wrzeciono. Cmentarz, który został założony w 1926[1] położony pierwotnie na terenach podmiejskich, znajduje się obecnie na obrzeżu zwartej zabudowy miejskiej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Na cmentarzu o powierzchni 0,8 ha pochowano 898[2] żołnierzy włoskich pojmanych przez wojska Cesarstwa Niemieckiego na froncie włoskim i zmarłych w obozach jenieckich na terenie Polski podczas I wojny światowej (w szesnastu rzędach) oraz 1415[3] obywateli Włoch poległych lub zamordowanych w hitlerowskich obozach jenieckich i koncentracyjnych podczas II wojny światowej, których prochy złożono na cmentarzu w latach 1957-1967.

Cmentarz został zaprojektowany przez Biuro Techniczne Komisariatu Głównego ds. Cmentarzy Wojskowych w Rzymie. Realizacja projektu odbyła się na koszt rządu Włoch. Z Włoch dostarczono kamienie nagrobne oraz elementy ogrodzenia. Projekt utrzymany jest w monumentalnym stylu czasów Mussoliniego. Niewysokie ogrodzenie kamienne zdobią gałęzie wawrzynu i panoplia - tarcze legionów rzymskich.

Na środku cmentarza znajduje się tablica pamiątkowa ku czci sześciu włoskich generałów (Spatocco, Andreoli, Balbobertone, Ferrero, Trionfi, Vaccaneo) zamordowanych przez oddziały Waffen-SS 28 stycznia 1945 w Kuźnicy Żelichowskiej w województwie wielkopolskim[4][5].

W 1970 cmentarz został poddany gruntownemu remontowi, w trakcie którego usunięto pierwotnie prowadzącą na cmentarz monumentalną bramę z piaskowca, którą zastąpiła kuta żelazna furtka. Obecnie cmentarz znajduje się pod opieką Ambasady Włoch w Polsce.

Cmentarz ma kształt kwadratu z dwoma krzyżującymi się pod kątem prostym głównymi alejami. Na końcu alejki wiodącej od wejścia w głąb cmentarza znajduje się ołtarz z krzyżem, za którym stoi stela z wyrytymi nazwami miejscowości, z których ekshumowano ciała poległych i pomordowanych Włochów. Po bokach od steli znajdują się ściany, za którymi są zagłębione w ziemi katakumby. Przed głównym wejściem dwa ujęcia wody wykute w kamieniu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mórawski podaje datę 1927
  2. Mórawski podaje liczbę 868
  3. Mórawski podaje liczbę 1505
  4. Jacek Wilczur: Śmiertelny sojusz Hitler – Mussolini, Cinderella 2001 ​ISBN 83-86245-71-9
  5. Jerzy S. Majewski, Tomasz Urzykowski, Spacerownik po warszawskich cmentarzach, b.r.w. ​ISBN 978-83-7552-713-1​ s. 143.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]