Cmentarz Komunalny nr 2 im. Ofiar II Wojny Światowej w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarz Komunalny nr 2
im. Ofiar II Wojny Światowej
w Toruniu
Obiekt zabytkowy nr rej. A/549 z 29 kwietnia 1991
Ilustracja
Pomnik i groby dzieci zmarłych w obozie "Szmalcówka"
Nazwa pełna Cmentarz Komunalny nr 2 im. Ofiar II wojny światowej w Toruniu
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Miejscowość Toruń
Adres ul. Grudziądzka 129-137
Typ cmentarza komunalny
Stan cmentarza czynny
Powierzchnia cmentarza 3,4 ha
Data otwarcia 1891
Zarządca Urbitor sp. z o.o.
Położenie na mapie Torunia
Mapa lokalizacyjna Torunia
Cmentarz Komunalny nr 2 im. Ofiar II Wojny Światowej w Toruniu
Cmentarz Komunalny nr 2
im. Ofiar II Wojny Światowej
w Toruniu
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Cmentarz Komunalny nr 2 im. Ofiar II Wojny Światowej w Toruniu
Cmentarz Komunalny nr 2
im. Ofiar II Wojny Światowej
w Toruniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz Komunalny nr 2 im. Ofiar II Wojny Światowej w Toruniu
Cmentarz Komunalny nr 2
im. Ofiar II Wojny Światowej
w Toruniu
Ziemia53°02′00″N 18°36′37″E/53,033333 18,610278

Cmentarz Komunalny nr 2 im. Ofiar II Wojny światowej w Toruniu – cmentarz komunalny w Toruniu, został założony w 1891 roku. Istotną część pochowanych na nim stanowią ofiary rozmieszczonych w Toruniu hitlerowskich obozów jenieckich i przejściowych.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Cmentarz jest usytuowany w północnej części miasta, w dzielnicy Koniuchy - od północy ograniczony ulicą Wielki Rów, od południa i zachodu ulicą Koniuchy, zaś od wschodu ulicą Grudziądzką. Główne wyjście do cmentarza znajduje się przy ulicy Grudziądzkiej 129-137.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy projekt nowego cmentarza dla katolików i ewangelików we wsi Mokre (obecnie dzielnica Torunia) przedstawił pastor ewangelicki Andriessen w 1889 roku. Było to motywowane wyczerpywaniem się miejsca na starym cmentarzu mokrzeńskim oraz panującymi tam fatalnymi warunkami higienicznymi. Rok później wybrano miejsce – niewielki lasek położony w znacznym oddaleniu od centrum Torunia, przy szosie prowadzącej na Chełmżę. Mimo protestów ze strony parafii Najświętszej Maryi Panny, wynikających z dużej odległości cmentarza od kościoła, 13 grudnia 1891 roku dokonano na nim pierwszego pochówku. W 1906 roku do cmentarza przyłączono pusty do tej pory teren przyległy do ulic Kozackiej i Wielki Rów. Po kolejnym rozszerzeniu (dodanie działki od ulicy Grudziądzkiej w 1933 roku) cmentarz osiągnął powierzchnię prawie czterech hektarów z 25 kwaterami. Został tu pochowany m.in. Julian Nowicki.

W czasie II wojny światowej na cmentarzu pochowane zostały ofiary obozu „Szmalcówka” położonego po przeciwnej stronie ulicy Grudziądzkiej, zaś już po zakończeniu konfliktu przeniesiono na niego część szczątków Żydów zamordowanych w regionie toruńskim oraz jeńców radzieckich z obozu na Glinkach. Na terenie nekropolii znajduje się łącznie 3315 grobów, a możliwość dokonywania nowych pochówków jest ograniczona[1]. W 1997 roku na cmentarz przeniesione zostały pozostałości pomnika wdzięczności Armii Czerwonej, położonego pierwotnie w centrum Torunia[2].

Pochowani na cmentarzu[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Niedzielska, Toruńskie cmentarze, Toruń 1992, wyd. Towarzystwo Naukowe w Toruniu