Cmentarz Wojenny Wiączyń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarz wojenny
Wiączyń Dolny
Państwo  Polska
Miejscowość Wiączyń Dolny
Typ cmentarza wojenny
Stan cmentarza nieczynny
Powierzchnia cmentarza ok. 1 ha
Liczba pochówków ok. 9000
Data otwarcia 1914
Data ostatniego pochówku 2006
Położenie na mapie gminy Nowosolna
Mapa lokalizacyjna gminy Nowosolna
Cmentarz wojennyWiączyń Dolny
Cmentarz wojenny
Wiączyń Dolny
Położenie na mapie powiatu łódzkiego wschodniego
Mapa lokalizacyjna powiatu łódzkiego wschodniego
Cmentarz wojennyWiączyń Dolny
Cmentarz wojenny
Wiączyń Dolny
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Cmentarz wojennyWiączyń Dolny
Cmentarz wojenny
Wiączyń Dolny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz wojennyWiączyń Dolny
Cmentarz wojenny
Wiączyń Dolny
Ziemia51°46′17″N 19°37′47″E/51,771389 19,629722
Cmentarz Wojenny Wiączyń – kwatera żołnierzy rosyjskich
Cmentarz Wojenny Wiączyń – kwatera żołnierzy niemieckich

Cmentarz wojenny Wiączyńcmentarz położony w północno-wschodnich obrzeżach miasta Łodzi. Jest miejscem ostatniego spoczynku żołnierzy armii niemieckiej i rosyjskiej z czasów I wojny światowej. Większość ze spoczywających tutaj, to polegli w trakcie walk tzw. Operacji Łódzkiej, która rozegrała się pomiędzy armiami niemiecką i rosyjską w okresie od listopada do grudnia 1914 roku. Większość to ofiary walk w najbliższej okolicy Wiączynia, a także Olechowa, Janowa, Nowosolnej, Dąbrowy, Bedonia czy Feliksina. Pochowani tu zostali także żołnierze, polegli w okolicy, w innych okresach Wielkiej Wojny. Wedle szacunków na cmentarzu spoczywa około 9 tysięcy żołnierzy. Znajdują się wśród nich Polacy wcieleni do armii rosyjskiej, bądź niemieckiej.

Układ przestrzenny[edytuj | edytuj kod]

Cmentarz został założony bezpośrednio po walkach. Wraz z upływem lat na jego teren przenoszono kolejne mogiły, z czasem likwidując całe polowe cmentarze wojenne z innych rejonów Łodzi. W okresie międzywojennym w fundację cmentarza i opiekę nad nim mocno angażowała się rodzina znanego łódzkiego fabrykanta, Niemca Karola Scheiblera.

Cmentarz dzieli się wzdłuż osi wschód-zachód na dwie części – niemiecką i rosyjską. Część niemiecka znajduje się po stronie północnej, rosyjska po południowej. Obie części nekropolii są niemal wzajemnie symetryczne i cechują się specyficznym układem grobów. Od strony wschodniej wpierw napotykamy na kwatery oficerów i podoficerów (w części rosyjskiej także zwykłych żołnierzy). Wyróżniają je tablice nagrobne wykonane z potężnych głazów, z wyrytymi nań informacjami. Po stronie niemieckiej znajdują się wyłącznie oficerowie i podoficerowie, układ nagrobków zaś utrzymany jest w formie prostokąta otwartego w kierunku zachodnim. Po stronie rosyjskiej układ kamieni nagrobnych jest zbliżony, z tym że są one ułożone w formie półokręgu, także otwartego w kierunku zachodnim. Z obu tych części wychodzą szerokie aleje spacerowe prowadzące ku zachodniej ścianie cmentarza, którą wieńczą dwa niewielkie wzniesienia z monumentami z krzyżamiłacińskim po stronie niemieckiej i prawosławnym po stronie rosyjskiej. Teren pomiędzy obeliskami a półokręgiem/czworobokiem wypełniają mogiły szeregowych żołnierzy z kamieniami nagrobnymi w formie betonowych płyt. Spora część nagrobków na cmentarzu posiada podstawowy opis umożliwiający identyfikację żołnierza oraz jego jednostki i daty śmierci, jednak znaczną część stanowią anonimowe mogiły zbiorowe. Zachowane nagrobki spotyka się w kilku odmianach, część jest wyryta w języku polskim, część w rosyjskim i niemieckim – wiążę się to zapewne z różnym okresem ich powstawania.

Walki w rejonie Wiączynia[edytuj | edytuj kod]

Większość walk w okolicy Wiączynia rozegrała się w okresie pomiędzy 9 a 15 grudnia 1914 roku. Las wiączyński wraz z pobliskimi zabudowaniami znajdował się wtedy w rękach rosyjskich. Uderzyły na niego siły niemieckiego 32., 94. i 96. pułku piechoty, wspierane artylerią z kierunku pobliskich Mileszek. Walki były zacięte, większość zabudowań Wiączynia Dolnego została zrównana z ziemią. Walczono o każdy dom, wielokrotnie dochodziło do walki na bagnety. 15 grudnia Rosjanie wycofali się z tego rejonu.

Historia najnowsza[edytuj | edytuj kod]

29 listopada 2006 roku na cmentarzu pochowano dziesięciu żołnierzy rosyjskich, którzy polegli w listopadzie 1914 roku. Ich szczątki zostały odnalezione w lasach niedaleko Mileszek[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Powtórny pochówek żołnierzy z I wojny światowej. wyborcza.pl. [dostęp 2018-05-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]