Cmentarz epidemiczny w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Ilustracja
Kolumna stanowi jedyny zabytek upamiętniający istnienie w tym miejscu cmentarza zadżumionych z 1708 roku
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Data otwarcia XVIII wiek
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Cmentarz epidemiczny w Warszawie
Ziemia52°17′43,264″N 21°02′56,918″E/52,295351 21,049144

Cmentarz epidemiczny – założony ok. 1708, zwany też cmentarzem zadżumionych.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Położony był na Bródnie (obecnie dzielnica Targówek), pomiędzy ulicami św. Wincentego, Ostródzką i Malborską. Zachował się tylko jeden nagrobek – Michała Walembergera z 1708 – jest to najstarszy zachowany cmentarny pomnik nagrobny w Warszawie. Na obelisku wyryte są słowa: Tu Michał Walemberger powietrzem ruszony z synem i córką leży, który od swey żony te pamiątkę odbiera, prosząc mijających do Boga o westchnienie na dusze leżących, w dzień drugi września wieku skończył, doczekał w rok Pański tysiąc siedemset ósmy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]