Cmentarz prawosławny w Lipinach Górnych
50°25′18″N 22°29′46″E/50,421667 22,496111 Krzyż na skraju cmentarza | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miejscowość | |
| Typ cmentarza |
wyznaniowy |
| Wyznanie | |
| Stan cmentarza |
nieczynny |
| Powierzchnia cmentarza |
0,35 ha |
| Liczba kwater cmentarnych |
bez podziału |
| Data otwarcia |
ok. 1869 |
Położenie na mapie gminy Potok Górny  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa lubelskiego  | |
Położenie na mapie powiatu biłgorajskiego  | |
| 50°25′18″N 22°29′46″E/50,421667 22,496111
| |
Cmentarz prawosławny w Lipinach Górnych – prawosławna nekropolia w Lipinach Górnych, utworzona w ok. 1869 na potrzeby miejscowej ludności unickiej, od 1875 prawosławna i użytkowana do końca II wojny światowej. Nieczynny.
Historia i opis
[edytuj | edytuj kod]Cmentarz został założony ok. 1869 z przeznaczeniem dla miejscowej parafii unickiej jako kontynuacja starego cmentarza przycerkiewnego[1]. Jednak już w 1875 cmentarz przejęli prawosławni na mocy likwidacji unickiej diecezji chełmskiej[1]. Cmentarz użytkowany był przez prawosławnych mieszkańców do czasu bieżeństwa większości tychże w czasie I wojny światowej[1]. Na opuszczony cmentarz prawosławni mieszkańcy znów wrócili w czasie następnej wojny[1]. Ostatnie pochówki pochodzą z lat 40. gdyż ludność wyznania prawosławnego musiała wyjechać w ramach wysiedleń Ukraińców[1].
Na początku lat 90. XX wieku na terenie nekropolii zachowały się 4 kamienne nagrobki sprzed 1945, w tym 2 z XIX w. Najstarszy pochówek pochodzi z 1878. Są to przede wszystkim krzyże na prostopadłościennych postumentach, czytelne mogiły ziemne oraz kilkanaście drewnianych i metalowych krzyży[1]. Inskrypcje na nagrobkach wykonane zostały w języku cerkiewnosłowiańskim[1].
Wokół cmentarza rosły 22 drzewa: sosny, wiązy, topole, dęby, brzozy, modrzewie i jesiony[1]. Na mogiłach występuje też barwinek[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.