Cmentarz wojenny nr 106 – Biecz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cmentarz wojenny nr 106
Biecz
Obiekt zabytkowy nr rej. A-402/M z 31.03.2009[1]
Widok z cmentarza w stronę miasta
Widok z cmentarza w stronę miasta
Państwo  Polska
Miejscowość Biecz
Typ cmentarza wojenny
Stan cmentarza nieczynny
Liczba pochówków 386
Architekt Hans Mayr
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Cmentarz wojenny nr 106Biecz
Cmentarz wojenny nr 106
Biecz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz wojenny nr 106Biecz
Cmentarz wojenny nr 106
Biecz
Ziemia49°43′49,7″N 21°14′43,9″E/49,730472 21,245528
Cmentarze I wojny światowej w Bieczu

Cmentarz wojenny nr 106 – Biecz – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej w Bieczu, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W III okręgu gorlickim takich miejsc wiecznego spoczynku jest 54[2].

Opis cmentarza[edytuj | edytuj kod]

Obiekt znajduje się na stromym stoku przy ulicy Bochniewicza, koło kościoła Bożego Ciała[3]. Jego projektant Hans Mayr umiejętnie dopasował go stylem do okolicznych zabytków. W cmentarz wkomponował rosnący na tym terenie okazały dąb. Ze względu na stromy stok cmentarz zaprojektował w postaci wznoszących się nad sobą tarasów. 4 pola grobowe są oddzielone murami i połączone schodami. Wejście na cmentarz długimi, betonowymi schodkami przez ozdobną bramę. Ogrodzenie tworzy kamienny mur nakryty betonowym parapetem. Głównym pomnikiem jest kamienny krzyż łaciński wkomponowany w tylną ścianę ogrodzenia[4].

Na nagrobkach znajdują się osadzone na betonowym cokole krzyże różnego typu.

Polegli[edytuj | edytuj kod]

Pochowano tutaj 386 żołnierzy, w tym[2]:

  • 204 żołnierzy armii austro-węgierskiej;
  • 182 żołnierzy armii rosyjskiej.

Budowę tego miejsca wiecznego spoczynku rozpoczęli Austriacy po zwycięskiej bitwie pod Gorlicami i przepędzeniu wojsk rosyjskich daleko na wschód. W urządzaniu obiektu brali udział jeńcy wojenni. Zajmowali się m.in. ekshumacją i przenoszeniem ciał poległych żołnierzy, których zaraz po bitwie pochowano w różnych prowizorycznych miejscach pochówków, m.in. obok pobliskiej kolegiaty[2].

Losy cmentarza[edytuj | edytuj kod]

W okresie Polski międzywojennej obiekt jako nowy był jeszcze w dobrym stanie. Po II wojnie światowej ranga tego miejsca wiecznego spoczynku w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe mogiły i dramatyczne historie nowej wojny. Obiekt ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność[2]. Olbrzymi dąb runął niszcząc część nagrobków, które później wykorzystano do naprawy prowizorycznych schodów. Krzewy zarosły cmentarz, a zacieniając elementy kamienne spowodowały ich zawilgocenie i obrośnięcie mchami.

Obiekt poddano kapitalnemu remontowi. W 2017 roku był w bardzo dobrym stanie.

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 31 grudnia 2017; 2 miesiące temu. [dostęp 2017-11-14].
  2. a b c d Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995. ISBN 83-85557-20-2.
  3. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2017-04-08].
  4. Cmentarze I wojny światowej. [dostęp 2017-06-01].