Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice
Wygląd ogólny
Wygląd ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Przybysławice
Typ cmentarza wojenny
Stan cmentarza nieczynny
Liczba pochówków 40
Data otwarcia 1915
Architekt Johann Watzal
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice
Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice
Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice
Ziemia50°09′46″N 20°47′54″E/50,162778 20,798333

Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Przybysławice w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Radłów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52[1].

Opis cmentarza[edytuj | edytuj kod]

Cmentarz znajduje się między domami, po prawej stronie drogi z Przybysławic do Miechowic Małych. Ma kształt prostokąta. Ogrodzenie trzech jego boków wykonane jest z metalowych segmentów, z czwartej strony (przeciwległej do drogi) jest to mur betonowy. Wejście od drogi przez metalową furtkę. Prowadzi od niej alejka do pomnika centralnego. Jest to osadzony na dwustopniowym czworokątnym cokole duży betonowy krzyż łaciński. Po obu stronach alejki, oraz za pomnikiem znajdują się rzędy nagrobków. Są to umieszczone na betonowej płycie rzędy żeliwnych krzyżów o rozszerzonych końcach[2].

Polegli[edytuj | edytuj kod]

Pochowano tutaj 40 żołnierzy armii austro-węgierskiej poległych lub zmarłych z ran w latach 1914-1915[3]. Przez tereny te dwukrotnie przetoczył się front wojenny. Wojska rosyjskie w listopadzie 1914 zajęły je wypierając Austriaków. W maju 1915 sprzymierzone armie austro-węgierska i niemiecka dokonały wielkiej ofensywy zwanej bitwą pod Gorlicami, w czasie której przełamały front rosyjski i zmusili Rosjan do cofnięcia się daleko na wschód[4].

Losy cmentarza[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność, zdarzały się też akty wandalizmu. Dopiero od lat 90. zaczęto bardziej dbać o cmentarze z I wojny światowej[1]. Cmentarz nr 262 odnowiono i jest zadbany. Nie odzyskał jednak pierwotnego wyglądu. Pierwotnie ogrodzenie składało się z betonowych słupków połączonych rzędami trzech stalowych rur. Krzyż na pomniku centralnym był drewniany i zwieńczony był półokrągłą glorią. W podstawie miał datę 1915. Krzyże nagrobne nie były osadzone na wspólnej betonowej płycie, lecz każdy z nich miał swój betonowy cokół[3].

Cmentarz wojenny nr 262 Przybysławice 3.jpg
Cmentarz wojenny nr 262 Przybysławice 4.jpg
Cmentarz wojenny nr 262 Przybysławice 5.jpg

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne. Tom III. Bochnia-Limanowa-Brzesko. Rewasz, 1998. ISBN 83-85557-52-0.
  2. Cmentarz wojenny nr 262 Przybysławice. [dostęp 2015-12-10].
  3. a b R. Broch, H. Hauptmann, Zachodniogalicyjskie groby bohaterów z lat wojny światowej 1914–1915, przeł. J. Sznytka, Tarnów 1993, s. 330
  4. Kazimierz Pilch: Bielcza. Wieś galicyjska. Brzesko: Brzeska Oficyna wydawnicza, 2007.