Cmentarzysko przy ul. Wodnej w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Ulica Wodna, róg Ślusarskiej. Groby odkryto wzdłuż lewego (północnego) krawężnika.
Ulica Wodna, róg Ślusarskiej. Groby odkryto wzdłuż lewego (północnego) krawężnika.
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Adres ul. Wodna/Ślusarska
Data otwarcia X-XI w.
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Cmentarzysko przy ul. Wodnej
Ziemia52°24′27,0936″N 16°56′09,1644″E/52,407526 16,935879

Cmentarzysko przy ul. Wodnej w Poznaniuwczesnośredniowieczne cmentarzysko szkieletowe zlokalizowane w Poznaniu na terenie ulicy Wodnej, przy jej skrzyżowaniu z ul. Ślusarską[1].

Odkrycia cmentarzyska dokonano przypadkowo, podczas prac wodociągowych w lutym i marcu 1993. Odnaleziono łącznie dziesięć szkieletów ludzkich leżących na głębokości 3-3,5 metra pod poziomem nawierzchni. Jeden za szkieletów został naruszony podczas lokowania jakiegoś obiektu XIV-wiecznego. Rozmieszczenie poszczególnych pochówków świadczy o tym, że wchodzić one mogły w obręb trzech skupisk grobowych. Z uwagi na fakt, że większość tej nekropolii znajduje się pod kamienicami po obu stronach ulicy, nie jest możliwe dokładne zrekonstruowanie całego założenia[1].

Cmentarz założony był na drugiej terasie zalewowej Warty, a zmarłych chowano w jamach grobowych o wymiarach 1,5-2 x 0,5-0,6 metra zbliżonych (w rzucie poziomym) do czworokąta. Kładziono ich w pozycji na wznak, z wyprostowanymi nogami i rękoma (wzdłuż tułowia). 9 spośród 10 szkieletów leżało na osi wschód-zachód (czasem z małymi odchyleniami). Dwóch zmarłych leżało z głowami na potylicy, a pozostali z głowami zwróconymi na zachód, południe, północny zachód, lub północny wschód. W dwu grobach stwierdzono istnienie pozostałości konstrukcji drewnianych, przypominających trumny. W sześciu grobach odkryto różne wyposażenie (w czterech był to tylko jeden przedmiot). Były to: żelazne noże, żelazne groty strzał, kabłączki skroniowe i kolia złożona z żółtych, zielonych oraz niebiesko-granatowych, szklanych paciorków. Powyższe mogło świadczyć, że pochowano tu osoby z wyższej warstwy społecznej. Z mężczyzn mogli to być np. tzw. włodykowie, czyli tarczownicy (u Galla Anonimaclipeati) związani z grodem na Ostrowie Tumskim[1].

Ułożenie zwłok oraz wyposażenie grobów są typowe dla rytuału pogrzebowego ludności Polski wczesnopiastowskiej i może być datowane na 2. połowę X i 1. połowę XI wieku. Cmentarzysko znajduje się pod późniejszymi warstwami osadniczymi, powstałymi w XIII-XIV wieku, po lokacji Poznania na lewym brzegu Warty (1253)[1].

Ludność zamieszkująca osadę, do której należał cmentarz, była najprawdopodobniej schrystianizowana, a sama osada była satelicka wobec grodu na Ostrowie Tumskim. Znajdowała się ona w rejonie ulicy Wszystkich Świętych[2]. Cmentarz nie miał charakteru przykościelnego, ale był w kręgu oddziaływania katedry poznańskiej i tamtejszego ośrodka kultowego. Większość zmarłych zorientowana był głowami w stronę tego kościoła[1].

Cmentarzysko jest cennym źródłem dla badań aglomeracji poznańskiej w czasach pierwszych Piastów[1].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f Michał Kara, Wstępne wyniki badań wczesnośredniowiecznego cmentarzyska szkieletowego z okresu pierwszych Piastów z ulicy Wodnej w Poznaniu, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3-4/1993, s.343-350, ISSN 0137-3552
  2. Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, Perła 6 … bardzo wielo było kości trupich...