Corrado Caraccioli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Corrado Caraccioli
Kardynał prezbiter
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia ?
Bolonia
Data i miejsce śmierci 15 lutego 1411
Bolonia
Kamerling
Okres sprawowania 30 marca 1395 – 12 czerwca 1405
arcybiskup Mileto
Okres sprawowania 1402 – 1409
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 12 czerwca 1405
Innocenty VII
Kościół tytularny San Crisogono

Corrado Caraccioli (zm. 15 lutego 1411) – włoski kardynał okresu wielkiej schizmy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początkowo popierał obediencję "rzymską". Był arcybiskupem Nikozji (1395-1402), Mileto (1402-1409) i Orvieto (od 1409). Od 1395 pracował w kurii papieża Bonifacego IX na stanowisku wicekamerlinga, a następnie kamerlinga. Papież Innocenty VII 12 czerwca 1405 przyznał mu nominację kardynalską z tytułem prezbitera San Crisogono. Brał udział w konklawe 1406. W 1409 porzucił obediencję Grzegorza XII i przyłączył się do Soboru w Pizie. Legat antypapieża Aleksandra V w Lombardii. Uczestniczył w konklawe 1410. Zmarł w Bolonii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]