Corvina veronese

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Corvina veronese
‘Corvina Veronese’
Jednoodmianowe wino ze szczepu corvina veronese na tle mapy regionu
Jednoodmianowe wino ze szczepu corvina veronese na tle mapy regionu
Gatunek winorośl właściwa
(Vitis vinifera)
Inne nazwy corvina[2]
Pochodzenie Włochy[3]
Ważne regiony uprawy Veneto
Identyfikator VIVC 2863[3]
Przeznaczenie owoców wino[3]
Kolor skórki granatowoczarny[1]
Cechy uprawowe
Dojrzewanie średniopóźne do późnego[1]
Winnice w regionie Valpolicella, centrum uprawy corviny

Corvina veronese, corvina – czerwona odmiana winorośli, pochodząca z Włoch i uprawiana tam jedynie w prowincji Werona[3][4][5]. Podstawowy składnik m.in. win amarone i bardolino[2][4][5][6][7].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie pochodzi z regionu Valpolicella, gdzie była wzmiankowana w 1818[1]. Nazwa może pochodzić zarówno od kruka (corvo), jak i od lokalnego cruina, co znaczy niedojrzały[1].

Corvina późno wypuszcza wypuszcza pąki i dość późno dojrzewa[1]. Grona są duże, ale jagody są dość małe, o grubej skórce. Odmiana jest wrażliwa na mączniaka rzekomego i źle znosi suszę[1]. Spośród odmian w tradycyjnym regionie uprawy jest najbardziej podatna na szlachetną pleśń Botrytis cinerea[8].

Wina[edytuj | edytuj kod]

Wina z odmiany corvina są dość lekkie, o wiśniowo-owocowym smaku i rubinowoczerwonym kolorze[4][5].

Wina z winogron porażonych pleśnią Botrytis są dzięki obsuszeniu pełniejsze, ale tracą barwniki i w konsekwencji kolor jest mniej intensywny[8].

Corvina jest składnikiem win z apelacji DOC i DOCG: Bardolino DOC i Bardolino Superiore DOCG (na południowo-wschodnim brzegu jeziora Garda, 35-65%), Garda Corvina DOC (min. 85%) i Valpolicella DOC (40-80%)[9][10][11]. Corvinę często miesza się ze szczepem rondinella[9][11], a także odmianami molinara i negrara veronese[2].

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

W 1990 we Włoszech zarejestrowano 4484 ha winnic obsadzonych corviną[12]. W 2000 roku obszar ten wynosił 4867 ha[12][1].

Pojedyncze uprawy są spotykane poza Włochami w innych częściach świata, np. w Nowej Zelandii, w regionie Vino Alto[13], u pojedynczego producenta w Nowej Południowej Walii[1] i w Tupungato w Argentynie[1].

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

Oprócz wariantów nazwy corvina szczep jest znany także jako corgnola, corniola, croetta, crovina, cruina, curvinessa, martinenga i sgorbera[3]. Corva i corvinone są odrębnymi odmianami[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 270-271. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 363. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Corvina veronese w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 14 lipca 2015].
  4. 4,0 4,1 4,2 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 277-281. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  5. 5,0 5,1 5,2 Tutto vino 2008 ↓, s. 44.
  6. Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 390. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  7. Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 88. ISBN 978-1840380859. (ang.)
  8. 8,0 8,1 Jørgen Mønster Pedersen, Arne Ronold: Wina świata. Warszawa: Rosner i wspólnicy, 2003, s. 132. ISBN 83-89217-24-4. (pol.)
  9. 9,0 9,1 Tutto vino 2008 ↓, s. 333.
  10. Tutto vino 2008 ↓, s. 360.
  11. 11,0 11,1 Tutto vino 2008 ↓, s. 388.
  12. 12,0 12,1 Area tabular listing (ang.). Instytut Uprawy Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 14 lipca 2015].
  13. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 615. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]