Credo ut intelligam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Credo ut intelligam (łac. "Wierzę, żeby rozumieć") – filozoficzna sentencja, dewiza św. Anzelma z Canterbury, sformułowana przez św. Augustyna z Hippony[1]. Wyraża prymat wiary nad rozumem i oznacza, że doktryna wiary katolickiej może być zrozumiała dopiero po udzieleniu aktu wiary. Dewiza współcześnie często utożsamiana z tytułem encykliki św. Jana Pawła II "Fides et ratio" (łac. "Wiara i rozum")[2], natomiast historycznie – z inną doktryną św. Anzelma – "Fides quaerens intellectum" (łac. "Wiara poszukująca zrozumienia") – gdzie obie stanowią podstawę scholastyki.

Dewiza ta w wersji ateistycznej przejawia się w neopozytywizmie Ludwiga Wittgensteina, gdzie zrozumienie struktury i pojęć dotyczących życia jest możliwe tylko po uwierzeniu w jego sens.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Augustine quote – Reflections, reflectionsbyken.wordpress.com, 14 lutego 2014 (ang.).
  2. Scott Hahn, Przyczyny wiary : jak zrozumieć i wyjaśniać wiarę katolicką i jak występować w jej obronie, Kraków: Wydawnictwo Salwator, [cop. 2009], s. 29, ISBN 978-83-7580-044-9, OCLC 864142420.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]