Creedence Clearwater Revival

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Creedence Clearwater Revival
ilustracja
Rok założenia 1967
Rok rozwiązania 1972
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek Roots rock[1][2], country rock, blues rock, swamp rock, southern rock, rock & roll[2]
Aktywność 1967-1972
Wydawnictwo muzyczne Fantasy Records
Skład
John Fogerty
Stu Cook
Doug Clifford
Byli członkowie
Tom Fogerty (†)
Strona internetowa

Creedence Clearwater Revival (CCR) – amerykańska grupa rockowa powstała w 1967. Była prekursorem stylu rock and roll revival.

W czasie gdy rock stawał się coraz bardziej złożony i wyrafinowany, gdy na scenie królował psychodeliczny rock i zaczęły zyskiwać popularność grupy grające rocka progresywnego, CCR zdecydowało się wykonać krok wstecz, w kierunku odrodzenia rock and rolla – wolnego zarówno od komercyjnych naleciałości, jak i awangardowych ciągot. Muzyka grupy oparta na grze akustycznych i elektrycznych gitar, prosta i przejrzysta, wiele czerpała także z folku. W nastroju była bliska także południowemu rockowi. Cechą wyróżniającą grupę był charakterystyczny nosowy śpiew jej lidera Johna Fogerty.

Piosenki zespołu często przybierały postać protest songów. Do największych przebojów grupy należą „Fortunate Son”, „Proud Mary”, „Down on the Corner”, „Born on the Bayou”, „Bad Moon Rising”, „Green River”, „Travelin' Band”, „Have You Ever Seen the Rain?”, „Up Around the Bend” i „Lookin' Out My Back Door”.

W 1969 grupa wystąpiła na festiwalu w Woodstock. Występ nie znalazł się jednak na słynnym albumie ani na filmie, albowiem John Fogerty był niezadowolony z brzmienia nagrania. Grupa, wobec wewnętrznych tarć personalnych, rozwiązała się w 1972 roku.

Muzyka CCR w dalszym ciągu często pojawia się w mediach publicznych, zarówno w Ameryce, jak i na świecie. W 1993 roku grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame[3].

Skład[edytuj | edytuj kod]

W grupie występowali:

Historia CCR[edytuj | edytuj kod]

Przed Creedence: 1959-1967[edytuj | edytuj kod]

John Fogerty, Doug Clifford, i Stu Cook (wszyscy urodzeni w 1945) poznali się w liceum w miejscowości El Cerrito w stanie Kalifornia i zaczęli grać razem pod nazwą The Blue Velvets. Po pewnym czasie do trójki dołączył nowy członek zespołu, Tom Fogerty – starszy o cztery lata brat Johna – i w takim składzie pod tą nazwą koncertowali i nagrywali piosenki. Od roku 1964, zespół podpisał umowę z niezależną wytwórnią muzyczną Records Fantasy z San Francisco, wtedy jeszcze określanej mianem jazzowej.

Wytwórnia ta wydała jazzowy kawałek Cast Your Fate to the Wind wykonywany przez Vinca Guaraldiego, który okazał się dużym sukcesem. Sukces tego nagrania został przedstawionym w jednym z programów w NET TV, po czym do współpracy został zaproszony raczkujący wtedy jeszcze pisarz piosenek John Fogerty. Po tym wydarzeniu zespół Fogerty'ego mógł zostać po raz pierwszy szerzej zauważony, jednakże współwłaściciel Records Fantasy Max Weiss postanowił przemianować ówczesną nazwę grupy na The Golliwogs (co może być kojarzone z rasistowską karykaturą Golliwogg, czyli – czarną szmacianą lalką z książki o tym samym tytule napisanej przez Florence Kate Upton), aby odróżnić zespół od wielu podobnych brytyjskich zespołów istniejących w tamtym czasie.

Podczas tego okresu, role wykonywane przez członków zespołu uległy kilku zmianom. Stu Cook przesiadł się z pianina na gitarę basową, a Tom Fogerty stał się gitarzystą zespołu. John Fogerty zaczął pisać więcej tekstów piosenek oraz przejął wokalne obowiązki. Jak w późniejszych czasach wspomina Tom o bracie: „Mógłbym śpiewać, ale John miał dźwięk”. Po latach głos Johna uznawany był przez wielu za najciekawszy wokal tamtych czasów (opinia m.in. Bruce’a Springsteena).

Początki sukcesu: 1967-1968[edytuj | edytuj kod]

W 1965 roku, kiedy to John Fogerty i Doug Clifford zostali powołani do odbycia służby w wojsku, grupa przeżyła lekkie zahamowanie w swojej twórczości. Zarówno Fogerty i Clifford uniknęli dłuższej służby w wojsku. Pierwszy z nich przeszedł do armii rezerwowej, natomiast Clifford przeżył krótki epizod w służbach rezerwowych Straży Wybrzeża.

Dużo więcej pozytywnych wydarzeń miało miejsce dla grupy w 1967 kiedy to Saul Zaentz nabył wytwórnie Records Fantasy od Weissa i zaoferował zespołowi szansę, by nagrali pełnometrażowy album, pod warunkiem, że grupa zmieni swoją nazwę. Czwórka artystów chętnie przystała na ten warunek, gdyż nigdy nie lubiła nazwy narzuconej przez Weissa – The Golliwogs. Zaentz i zespół mieli około dziesięciu propozycji na nową nazwę, ostatecznie jednak entuzjastycznie przyjęli nazwę, która pojawiła się jako jedna z pierwszych: Creedence Clearwater Revival. Nazwa zespołu składała się z trzech elementów. Creedence pochodzi od Creedence'a Nuballa, przyjaciela Tom Fogerty'ego; Clearwater (ang. jasna woda), od reklamy telewizyjnej piwa o nazwie Olympia; Revival (ang. ożywienie), które mówiło o przywróceniu do życia ich zespołu. Inne propozycje dotyczące nazwy zespołu to m.in. Muddy Rabbit (ang. Zabłocony Królik), Gossamer Wump, Creedence Nuball i Ruby (ang. Rubin).

Do roku 1968 Fogerty i Clifford pozostali w wojsku, a po ich wyjściu, kiedy zespół był znów w komplecie, członkowie porzucili swoje wcześniejsze zajęcia i poświęcili się ciężkiej pracy przy nagrywaniu swojego albumu oraz graniu w różnych miejscach, do których byli zapraszani.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Obecność w mediach[edytuj | edytuj kod]

Muzyka zespołu Creedence Clearwater Revival jest mocno zakorzeniona w wszelkiego rodzaju mediach, co czyni zespół wciąż nieśmiertelnym. Piosenki grupy znajdują się w większości filmów o wojnie wietnamskiej oraz wszędzie tam, gdzie temat wojny może zostać poruszany, gdyż większość piosenek tej grupy pochodzi właśnie z tego gorącego okresu i tematem wielu z nich jest właśnie ta wojna i jej skutki.

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

  • Piosenka Up Around Bend została wykorzystana w miniserialu wydanym przez HBO From Earth do Moon z 1998, w którym Pete Conrad i Alan Bean lądują na Księżycu (co jest anachronizmem, gdyż Apollo 12 swój lot na Księżyc odbył w listopadzie 1969 roku, a piosenka została wydana dopiero w kwietniu 1970). W jednym z kolejnych odcinków podczas sceny z Apollo 16 w tle odtwarzany jest inny utwór zespołu – Bad Moon Rising.
  • W serialu Simpsonowie w odcinku pod tytułem Pan Spritz jedzie do Waszyngtonu (ang. Mr. Spritz Goes do Washington), Homer Simpson śpiewa część piosenki Bad Moon Rising, po usłyszeniu jak Marge prosi kogoś, kto wykona resuscytację krążeniowo-oddechową (CPR) . W odcinku Lisa królową piękności (ang. Lisa Queen Beauty) słyszymy piosenkę pod tytułem Proud Mary.
  • W serialu Świat według Bundych, Al Bundy wyśpiewuje takie piosenki jak Proud Mary, Who'll Stop the Rain, czy znany cover I Heard It Through the Grapevine, Normana Whitfielda zaaranżowany właśnie przez CCR.
  • W finałowym odcinku serialu Gwiezdne wrotaNiekończąca się opowieść wykorzystany został utwór Have You Ever Seen the Rain?. Oprócz tej piosenki tylko dwie inne nie zostały napisane specjalnie na potrzeby serialu.
  • W serialu komediowym Na imię mi Earl, skrót zespołu CCR został zamieniony na CPR (ang. Cardio-Pulmonary Resuscitation – Resuscytacja krążeniowo-oddechowa) po czym Randy zaczyna sobie podśpiewywać podczas ciężkiego wypadku.
  • W serialu Kochane kłopoty Jackson Melville, jedna z postaci jest wiernym fanem CCR. W odcinku Uroczyście przyrzekam (ang. I Solemnly Swear) żona Jacksona włącza piosenkę CCR Bad Moon Rising zanim on uświadamia sobie, że ona mogłaby go oszukać; CCR w ich burzliwym dialogu zostaje wspomniany aż sześć razy, a rozmowa ich kończy się słowami Jacksona Zrujnowałeś Creedence dla mnie! W innych odcinkach Jackson oferuje między innymi włączenie piosenek CCR na prywatce, czy też paraduje w koszulce z Creedence Clearwater Revival, mówiąc, że dostał ją od żony w ich rocznicę ślubu.
  • Gitarzysta zespołu The Academy Is... Mike Carden podczas swoich 21. urodzin tańczył na antenie telewizji TAI TV w rytm muzyki Down on the Corner.
  • W serialu Dexter piosenka Have You Ever Seen the Rain? była użyta w jednej z serialowych retrospekcji przenoszącej widza do roku 1973, gdzie widzimy ojca tytułowego Dextera, który słucha właśnie tej piosenki w radiu, jednocześnie zwiększając głośność.
  • W serialu Nie z tego świata wykorzystano piosenkę Bad Moon Rising kiedy to półciężarówka zderza się z chevroletem impala serialowego Deana (Sezon 1). Piosenka Run Through the Jungle jest grana kiedy Sam i Dean spotykają kogoś w barze (Sezon 3). Piosenkę Bad Moon Rising słychać również w scenie oględzin samochodu jednego ze znajomych głównych bohaterów (Sezon 7).
  • W telewizji ESPN komentator futbolu amerykańskiego Chris Berman, nazywał jednego ze skrzydłowych drużyny Atlanta Falcons Andre Risona Bad Moon Rison co było nawiązaniem do jednej z piosenek zespołu.
  • W serialu Las Vegas w ostatnim odcinku pierwszego sezonu grany jest utwór Long As I Can See the Light kiedy Danny i Mike jadą przez Las Vegas Strip.
  • W pierwszym odcinku serialu Alf, kosmita razem z Lynn śpiewają „Proud Mary”, kiedy Willie próbuje naprawić pojazd Alfa.
  • W pierwszym odcinku serialu The Finder John Fogerty zagrał samego siebie i wykonał utwór Fortunate Son.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • W książce Nicka Hornby’ego pod tytułem Długa droga w dół (ang. A Long Way Down), zespół CCR przedstawiony jest jako mający chorobę, polegającej na umieraniu charakteru, podobnie jak jedna z postaci książki. Hornby wspomina o CCR, ponieważ są jednym z jego ulubionych zespołów.
  • W książce Lśnienie Stephena Kinga znajduje się część tekstu pochodzącego z piosenki Bad Moon Rising[4], a w książce Talizman jedna z postaci słucha piosenki Run Through The Jungle[5].
  • Pisarz Ed Gorman napisał kryminał, odnoszący się do czasów „dzieci kwiatów” pod tytułem Bad Moon Rising[6].
  • W pierwszej powieści Harukiego Murakamiego pod tytułem Słuchaj pieśni wiatru (1979) prowadzący audycję muzyczną w radiu NEB w upalny dzień puszcza piosenkę Who'll Stop the Rain?[7]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. starling.rinet.ru
  2. a b rateyourmusic.com
  3. Creedence Clearwater Revival: inducted in 1993 (ang.). The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc.. [dostęp 2016-07-01].
  4. BAD MOON RISING by CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL (ang.). W: Songfacts [on-line]. Songfacts. [dostęp 2015-12-02].
  5. The Talisman by Stephen King (ang.). [dostęp 2015-12-02].
  6. Bad Moon Rising (ang.). Goodreads Inc. [dostęp 2015-12-02].
  7. Credence Clearwater Revival – History of Music, historyofmusic.biz [dostęp 2018-10-23] (ang.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]