Cristina Campo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cristina Campo
Vittoria Guerrini
Cristina Campo, Bernardo Trevisano, Benedetto Padre d'Angelo, Puccio Quaratesi, Giusto Cabianca
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1923
Bolonia, Włochy
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1977
Rzym, Włochy
Zawód, zajęcie pisarka, poetka, tłumaczka
Strona internetowa

Cristina Campo wł. Vittoria Guerrini (ur. 23 kwietnia 1923 w Bolonii, zm. 10 stycznia 1977 w Rzymie) – włoska pisarka, poetka i tłumaczka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Bolonii jako Vittoria Guerrini. Jej ojcem był kompozytor Guido Guerrini a matką Emilia Putti wnuczka poety, krytyka sztuki i krytyka muzycznego Enrico Panzacchiego i siostra Vittoria Putti znanego chirurga ortopedy. Z powodu wrodzonej wady serca Cristina nie mogła regularnie uczęszczać do szkoły i dorastała odizolowana od rówieśników[1].

Do 1925 rodzina mieszkała w rezydencji profesora Putti w Szpital Rizzoli w Bolonii by później przenieść się do Parmy a w 1928 do Florencji gdzie Guido Guerrini miał objąć kierownictwo filharmonii Cherubini. To środowisko było kluczowe dla ukształtowania się Cristiny. Zaprzyjaźniła się tam z germanistą i tłumaczem Leone Traverso jak również spotkała Mario Luzi, Gianfranco Draghi, Gabriellę Bemporad i Margheritę Pieracci Harwell, która później zajmie się pośmiertnym opracowaniem i wydaniem dzieł Cristiny.

Większość dzieł publikowała pod pseudonimami uciekając od sławy i uznania.

Tłumaczyła dzieła pisarzy anglojęzycznych takich jak Katherine Mansfield, Virginia Woolf, John Donne czy William Carlos Williams. Tłumaczyłą również z niemieckiego między innymi wiersze Eduarda Mörike.

W 1955 przeprowadziła się do Rzymu gdzie jej ojciec został dyrektorem Conservatorio Santa Cecilia. Spotkała tam nowych przyjaciół jak Margherita Dalmati (pseudonim Mary-Nike Zoroghiannide), Roberto Bazlena, Marię Zambrano. W 1958 poznała pisarza Elémire Zollę, z którym mieszkała przez długi czas[2][3].

Współpracowała z RAI i publikowała w licznych czasopismach takich jak Conoscenza religiosa, Elsinoire, La Chimera, Palatina, Paragone, Questo e altro czy Stagione[3].

Pierwszy tomik poezji Passo d'addio wydała w mediolańskim wydawnictwie Vanni Scheiwiller.

Zmarła na atak serca[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cristina Campo (niem.). Matthes & Seitz Berlin. [dostęp 2016-07-03].
  2. Cristina Campo: «La nostalgia mi ruba i colori della vita» (wł.). Corriere della sera, 2012-01-05. [dostęp 2016-07-03].
  3. a b c Gaetana Marrone, Paolo Puppa: Encyclopedia of Italian Literary Studies. Routledge, 2006-12-26, s. 368-370.