Crystal Palace F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Crystal Palace F.C.
Ilustracja
Pełna nazwa

Crystal Palace Football Club

Przydomek

The Eagles (Orły)

Data założenia

10 września 1905

Liga

Premier League

Państwo

 Wielka Brytania

Stadion

Selhurst Park
Londyn

Właściciel

Steve Parish, David S. Blitzer, Joshua Harris

Prezes

Steve Parish

Trener

Patrick Vieira

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Crystal Palace Football Clubangielski klub piłkarski założony w Londynie w 1905 roku, występujący obecnie w Premier League.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Crystal Palace został założony w 1905 roku w południowym Londynie. Swoje pierwsze spotkanie drużyna rozegrała 2 września 1905 roku z rezerwami Southampton w ramach Southern League Division Two. W 1924 roku Palace przenieśli się na stadion Selhurst Park, gdzie rozgrywają swoje mecze do dziś. Pierwszy mecz na tym stadionie rozegrany został 30 sierpnia, a rywalem był zespół Sheffield Wednesday.

W 1969 roku drużyna zajęła 2. miejsce w Division Two, uzyskując pierwszy raz w historii awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii, gdzie spędziła następne 4 sezony. Inauguracyjny sezon w pierwszej lidze Palace zakończyli na ostatnim bezpiecznym 20. miejscu. W 1973 roku drużyna zajęła 21. miejsce spadając z ligi. W tym roku po raz pierwszy w herbie klubu pojawił się orzeł, który stał się w późniejszych latach jednym z najważniejszych symboli Palace. W kolejnym sezonie drużyna zaliczyła kolejny spadek do Division Three. W 1977 roku managerem został mianowany Terry Venables, który przez dwa lata wywalczył dwa kolejne awanse, wprowadzając Palace z powrotem do pierwszej ligi. W pierwszym sezonie po powrocie drużyna zajęła 13. miejsce. Natomiast w sezonie 1980/81 zespół znów spadł do Division Two.

Po 8 sezonach w Division Two Steve Coppell wprowadził Palace na najwyższy poziom rozgrywek, wygrywając w 1989 roku 3-0 baraż z drużyną Blackburn Rovers. W 1990 roku drużyna awansowała po raz pierwszy w historii do finału pucharu Anglii. Pierwsze spotkanie z Manchesterem United na Wembley zakończyło się wynikiem 3:3. W powtórzonym spotkaniu Palace przegrali 0:1. W sezonie 1990/91 drużyna zajęła 3. miejsce w pierwszej lidze, co było najlepszym osiągnięciem w historii Crystal Palace. W tym sezonie piłkarze Orłów wrócili także na Wembley, gdzie pokonali Everton, zdobywając Zenith Data Systems Cup. Po sezonie 1992/93 zespół spadł z nowo powstałej Premier League, aby po roku do niej powrócić, wygrywając tytuł First Division. Sezon 1994/95 Palace ukończyli na 19. miejscu, które oznaczało spadek z Premier League. Rok 1997 przyniósł kolejny awans do najwyższej klasy rozgrywkowej po wygraniu na Wembley finału baraży z Sheffield United 1:0. Pomimo wzmocnienia drużyny takimi piłkarzami jak Attilio Lombardo i Tomas Brolin drużyna zajęła ostatnie miejsce w Premier League. Na końcu tego sezonu drużyna zaliczyła jedyny w historii start w europejskich pucharach, przegrywając dwa razy 0:2 z tureckim zespołem Samsunspor w trzeciej rundzie Pucharu Intertoto. Sezon Crystal Palace zakończyli z poważnymi problemami finansowymi i weszli na dwa lata pod zarząd administracyjny. W lipcu 2000 roku nowym właścicielem klubu został Simon Jordan, wyprowadzając Palace z zarządu administracyjnego.

W 2004 roku drużyna awansowała do finału baraży o Premier League, gdzie na stadionie Millenium w Cardiff pokonała 1:0 West Ham United. Pobyt w Premier League zakończył się znowu po roku. Od sezonu 2005/06 drużyna nieprzerwanie występuje na drugim stopniu rozgrywek. W 2006 i 2008 roku Palace zakwalifikowali się do baraży o Premier League, jednak w półfinałach przegrali odpowiednio z Watford w 2006 roku i z Bristol City w 2008. W sezonie 2009/2010 do klubu ponownie wszedł pod zarząd administracyjny. W połowie rozgrywek drużynie odjęto 10 punktów, co zmusiło Palace do heroicznej walki o utrzymanie do ostatniej kolejki, gdzie w decydującym starciu na stadionie Hillsborough z ekipą Sheffield Wednesday zremisowali 2:2 zapewniając sobie utrzymanie po bramkach Alana Lee i Darrena Ambrose’a. W lecie 2010 klubowi groziła likwidacja. Został on jednak przejęty przez konsorcjum CPFC2010, co pozwoliło Palace przetrwać. W sezonie 2011/2012 Orły po zwycięstwie 2:1 nad Manchesterem United na Old Trafford awansowały do półfinału Carling Cup, gdzie jednak musiały uznać wyższość Cardiff City po rzutach karnych. Sezon ten drużyna zakończyła na bezpiecznym 17. miejscu w tabeli.

27 maja 2013 roku drużyna awansowała do Premier League, po wygraniu 1:0 w finale play-off z Watford. Bramkę na wagę awansu zdobył w 115. minucie spotkania Kevin Phillips z rzutu karnego[1]. 3 stycznia 2015 r. trenerem Crystal Palace został Alan Pardew[2].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Rekordy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

  • Nazwa: Selhurst Park
  • Pojemność: 26,309
  • Inauguracja: 1924
  • Wymiary boiska: 99 × 67 m

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 

Obecny sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

  • Menedżer – Patrick Vieira
  • Asystent menedżera – Osian Roberts
  • Trener bramkarzy – Dean Kiely
  • Lekarz – Bill Jasper
  • Fizjoterapeuta – Alex Manos
  • Asystent fizjoterapeuty – John Stannard
  • Trener przygotowania kondycyjnego – Scott Guyett

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 5 sierpnia 2022[3].
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Anglia Jack Butland
2 OB Anglia Joel Ward
3 OB Anglia Tyrick Mitchell
4 PO Serbia Luka Milivojević (kapitan)
5 OB Anglia James Tomkins
6 OB Anglia Marc Guéhi
7 PO Francja Michael Olise
9 NA Ghana Jordan Ayew
10 PO Anglia Eberechi Eze
11 PO Wybrzeże Kości Słoniowej Wilfried Zaha
13 BR Hiszpania Vicente Guaita
14 NA Francja Jean-Philippe Mateta
15 PO Ghana Jeff Schlupp
16 OB Dania Joachim Andersen
Nr Poz. Piłkarz
17 OB Anglia Nathaniel Clyne
18 PO Szkocja James McArthur
19 PO Anglia Will Hughes
20 NA Belgia Christian Benteke
21 BR Anglia Sam Johnstone
22 NA Francja Odsonne Édouard
23 PO Anglia Malcolm Ebiowei
26 OB Stany Zjednoczone Chris Richards
28 PO Mali Cheick Doucouré
36 OB Anglia Nathan Ferguson
44 PO Holandia Jaïro Riedewald
48 NA Anglia Luke Plange
49 PO Anglia Jesurun Rak-Sakyi
55 PO Irlandia Killian Phillips

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
BR Anglia Remi Matthews (w St. Johnstone do 30 czerwca 2023)
Nr Poz. Piłkarz

Piłkarz roku[edytuj | edytuj kod]

Od 1972 roku klub prowadzi plebiscyt na najlepszego piłkarza sezonu. Pierwszym triumfatorem był John McCormick[4].

Sezon Zwycięzca
1971/72 Szkocja John McCormick
1971/73 Szkocja Tony Taylor
1973/74 Anglia Peter Taylor
1974/75 Anglia Derek Jeffries
1975/76 Anglia Peter Taylor
1976/77 Anglia Kenny Sansom
1977/78 Szkocja Jim Cannon
1978/79 Anglia Kenny Sansom
1979/80 Anglia Paul Hinshelwood
1980/81 Anglia Paul Hinshelwood
1981/82 Anglia Paul Barron
1982/83 Irlandia Jerry Murphy
1983/84 Anglia Billy Gilbert
1984/85 Szkocja Jim Cannon
1985/86 Szkocja George Wood
Sezon Zwycięzca
1986/87 Szkocja Jim Cannon
1987/88 Anglia Geoff Thomas
1988/89 Anglia Ian Wright
1989/90 Anglia Mark Bright
1990/91 Anglia Geoff Thomas
1991/92 Irlandia Eddie McGoldrick
1992/93 Anglia Andy Thorn
1993/94 Walia Chris Coleman
1994/95 Anglia Richard Shaw
1995/96 Anglia Andy Roberts
1996/97 Szkocja David Hopkin
1997/98 Anglia Marc Edworthy
1998/99 Anglia Hayden Mullins
1999/00 Anglia Andy Linighan
2000/01 Fan Zhiyi
Sezon Zwycięzca
2001/02 Szkocja Dougie Freedman
2002/03 Anglia Hayden Mullins
2003/04 Anglia Andrew Johnson
2004/05 Anglia Andrew Johnson
2005/06 Barbados Emmerson Boyce
2006/07 Gujana Leon Cort
2007/08 Argentyna Julián Speroni
2008/09 Argentyna Julián Speroni
2009/10 Argentyna Julián Speroni
2010/11 Anglia Nathaniel Clyne
2011/12 Norwegia Jonathan Parr
2012/13 Australia Mile Jedinak
2013/14 Argentyna Julián Speroni
2014/15 Anglia Scott Dann
2015/16 Anglia Wilfried Zaha
Sezon Zwycięzca
2016/17 Anglia Wilfried Zaha
2017/18 Anglia Wilfried Zaha
2018/19 Anglia Aaron Wan-Bissaka
2019/20 Ghana Jordan Ayew
2020/21 Hiszpania Vicente Guaita

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Najzagorzalsi fani Crystal Palace zajmują dolne sektory trybuny Holmesdale Stand. Za największych rywali kibice Palace uważają Brighton & Hove Albion. Mecze między tymi drużynami znane są jako M23/A23 derby. Nazwa pochodzi od autostrady łączącej południowy Londyn z Brighton. W dalszej kolejności do największych rywali zaliczają się Millwall i Charlton Athletic[5].

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie
1998 Puchar Intertoto 3R Turcja Samsunspor 0–2 0–2 0–4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Championship: Crystal Palace promoted after Wembley win over Watford (ang.). Sky Sports. [dostęp 2013-06-01].
  2. Palace Confirm Pardew Appointment (ang.). cpfc.co.uk. [dostęp 2015-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 stycznia 2015)].
  3. Skład drużyny na oficjalnej stronie klubu (ang.). [dostęp 28 listopada 2020]
  4. Players of the Year (ang.). Holmesdale. [dostęp 2013-06-13].
  5. The Results of the Largest ever Survey into Club Rivalries (ang.). The Football Fans Census. [dostęp 2013-06-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]