Indygówka szafirowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Cyanocompsa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Indygówka szafirowa
Cyanocompsa parellina[1]
(Bonaparte, 1850)
Samiec
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina kardynały
Rodzaj Cyanocompsa
Cabanis, 1861
Gatunek indygówka szafirowa
Podgatunki
  • C. p. beneplacita Bangs, 1915
  • C. p. indigotica (Ridgway, 1887)
  • C. p. lucida Sutton & Burleigh, 1939
  • C. p. parellina (Bonaparte, 1850)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Indygówka szafirowa[3], łuszczyk szafirowy[4] (Cyanocompsa parellina) – gatunek ptaka z rodziny kardynałów (Cardinalidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Indygówka szafirowa występujące w zależności od podgatunku[5]:

  • C. parellina beneplacita – północno-wschodni Meksyk
  • C. parellina indigotica – zachodni i południowo-zachodni Meksyk
  • C. parellina lucida – północno-wschodni do wschodniego Meksyku
  • C. parellina parellina – wschodnie i południowo-wschodni Meksyk do Nikaragui

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson po raz pierwszy opisany przez Karola Bonaparte w 1850 roku pod nazwą Cyanoloxia parellina[6]. Jako miejsce typowe autor wskazał Alvarado, w stanie Veracruz, w Meksyku[6].

Przypisy

  1. Cyanocompsa parellina, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2012. Cyanocompsa parellina. W: IUCN 2016. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-01-07]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Cardinalidae Ridgway, 1901 - kardynały - Cardinals, grosbeaks and allies (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-01-07].
  4. P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 381, 1999. ISSN 0550-0842. 
  5. F. Gill, D. Donsker: Longspurs, grosbeaks & saltators (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2016-01-07].
  6. a b C.L. Bonaparte: Conspectus generum avium. T. 1. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1850, s. 502. (łac.)