Cykuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Trucizny. Zobacz też: Szalej – rodzaj roślin o naukowej nazwie Cicuta.

Cykuta – śmiertelna trucizna będąca wyciągiem z różnych roślin, stosowana w starożytności i średniowieczu. Zawierała alkaloidy m.in. z takich gatunków jak szczwół plamisty i szalej jadowity[1]. Zarówno koniina pochodząca ze szczwołu, jak i cykutoksyna oraz cykutol z szaleju porażają ośrodek oddechowy[2]. W tradycji literackiej przyjmuje się, że cykutą uśmiercono m.in. Sokratesa[1], najprawdopodobniej zaś był to szczwół plamisty (Conium maculatum) zawierający koniinę[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski (red.): Słownik botaniczny. Wyd. wydanie II, zmienione i uzupełnione. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003, s. 821. ISBN 83-214-1305-6.
  2. Piotr R. Burda: Zatrucia ostre grzybami i roślinami wyższymi. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 190-191, 194-195. ISBN 83-01-12403-2.
  3. Tadeusz Marcinkowski, Medycyna sądowa dla prawników., wyd. V, Szczytno: Wydział Wydawnictw i Poligrafii Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, 2010, s. 409.