Cylindrosporioza roślin kapustowatych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sianie niezaprawionych nasion może wywoływać cylindrosporiozę roślin krzyżowych

Cylindrosporioza roślin kapustowatychgrzybowa choroba roślin, wywoływana przez należący do gromady workowców gatunek Pyrenopeziza brassicae[1]. Dawniej nazywana była cylindrosporiozą roślin krzyżowych[2].

Występowanie[edytuj]

W Polsce chorobę tę po raz pierwszy zaobserwowano w 1965 r. na kalafiorach koło Szczecina[2]. Wysoka wilgotność powietrza i temperatury 10-15 °C powodują, że choroba może występować epidemicznie[1]. Ponadto chorobie sprzyja ciepła zima oraz wilgotna jesień i wiosna, uszkodzenia i osłabienia roślin i zwiększony udział roślin kapustowatych w zmianowaniu[3]. Występuje ona na wielu gatunkach roślin należących do rodziny kapustowatych (Brassicaceae), największe szkody wyrządza w uprawach rzepaku[2].

Objawy[edytuj]

Źródłem infekcji są porażone nasiona i resztki pożniwne[4]. Objawy chorobowe można obserwować na wszystkich częściach porażonych roślin. Na zaatakowanych liściach pęka kutikula i są odsłaniane skupienia białego nalotu, które tworzą koncentryczne pierścienie, zarodnikowania konidialnego (acerwulusów). Rozwój choroby powoduje, że na liściach tworzą się skupienia nalotu o średnicy około 1cm. Porażone liście deformują się, żółkną, więdną i zamierają. Na łodygach występują szarobiałe plamy z czarnym pierścieniem na obwodzie. Silne porażenie powoduje uszkadzanie pąków, kwiatów i łuszczyn, a nawet wypadanie całych roślin[1][3].

Szkodliwość[edytuj]

Silnie porażone plantacje mogą wydać niższy plon nawet o 50%[1]. Próg szkodliwości wynosi 20% porażonych roślin na jesień i około 10-15% na wiosnę[3].

Zwalczanie i profilaktyka[edytuj]

Ograniczanie i zwalczanie cylindrosporiozy roślin krzyżowych polega na zaprawianiu nasion, opryskiwaniu roślin oraz przestrzeganiu poprawnej agrotechniki na którą składa się: odpowiedni płodozmian, zalecana gęstość siewu i głęboka orka[5]. Opryskiwanie przeprowadza się wiosną, od fazy czterech liści do fazy rozety. Zalecane są fungicydy triazolowe (metkonazol) i benzimidazolowe (karbendazym)[2].

Rozwiązaniem jest także uprawa odmian odpornych na P. brassicae. Zwiększoną odporność posiadają np. niektóre zagraniczne odmiany rzepaku[2].

Przypisy

  1. a b c d Zofia Fiedorow, Zbigniew Weber: Choroby Roślin Uprawnych. Medix Plus, 1996. ISBN 83-905672-4-5.
  2. a b c d e red.: Selim Kryczyński i Zbigniew Weber: Fitopatologia. Tom 2. Choroby roślin uprawnych. Poznań: PWRiL, 2011. ISBN 978-83-09-01077-7.
  3. a b c Marek Korbas, Ewa Jajor, Joanna Horoszkiewicz-Janka: Podręczny atlas chorób rzepaku. Plantpress Sp. z o.o., 2007. ISBN 978-83-89874-68-9.
  4. Marek Korbas: Wiosenna ochrona przed chorobami rzepaku ozimego. W: Technologia produkcji surowca t. III. Polskie Stowarzyszenie Producentów Oleju, 2010. ISBN 978-83-927541-3-8.
  5. Marek Korbas, Ewa Jajor: Zwalczanie chorób w rzepaku. W: Rzepak nowe perspektywy. Biznes_ Press sp. z o.o., 2010. ISBN 978-83-927966-6-4.