Krótkonosek sfinksowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Cynopterus sphinx)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krótkonosek sfinksowy
Cynopterus sphinx[1]
(Vahl, 1797)
Krótkonosek sfinksowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina rudawkowate
Rodzaj krótkonosek
Gatunek krótkonosek sfinksowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Krótkonosek sfinksowy[3] (Cynopterus sphinx) – gatunek nietoperza z rodziny rudawkowatych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek jest pospolity i szeroko rozpowszechniony w Azji Południowej. Występuje w południowych Chinach, Bangladeszu, Bhutanie, Indiach, Nepalu, Pakistanie, na Sri Lance, Tajlandii, Laosie, Wietnamie, Kambodży, na Półwyspie Malajskim i w Indonezji[4].

Siedliskiem gatunku są lasy tropikalne. Krótkonosek sfinksowy żyje w koloniach, liczących od 3 do 7 i więcej osobników tej samej płci. Kolonie nietoperzy znajdują schronienie w namiotach utworzonych z liści palm, przede wszystkim Borassus flabellifer, Areca catechu, Polyalthia longifolia, Vernonia scandens[5]. Gatunek owocożerny, nietoperze odżywiają się również kwiatami i liśćmi drzew owocowych[6].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Krótkonosek sfinksowy jest gatunkiem poligynicznym. Niedawno zaobserwowano, że samice tego gatunku podczas kopulacji często liżą podstawę prącia samców. Zasugerowano, że zachowanie to przedłuża czas kopulacji i zwiększa prawdopodobieństwo zapłodnienia samicy[7]. Nietoperze tego gatunku rozmnażają się dwukrotnie w ciągu roku, z każdej ciąży rodzi się jedno młode. Matka opiekuje się młodym przez 45-50 dni[8].

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Krótkonoski sfinksowe mogą powodować istotne szkody upraw drzew owocowych. Są potencjalnym wektorem wirusa japońskiego zapalenia mózgu[9].

Przypisy

  1. Cynopterus sphinx, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Bates, P., Bumrungsri, S., Molur, S. & Srinivasulu, C. 2008. Cynopterus sphinx. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-08-21]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 79. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Cynopterus sphinx (Greater Shortnosed Fruit Bat, Greater Short-nosed Fruit Bat, Short-nosed Fruit Bat, Short-nosed Indian Fruit Bat). [dostęp 2010-10-05].
  5. Balasingh J, Koilraj J, Kunz TH. Tent Construction by the Short-nosed Fruit Bat Cynopterus sphinx (Chiroptera: Pteropodidae) in Southern India. „Ethology”. 100 (3), s. 210–229, 1995. DOI: 10.1111/j.1439-0310.1995.tb00326.x. 
  6. Observations on the food and feeding behaviour of Cynopterus sphinx Vahl (Chiroptera, Pteropodidae) at Pune, India. „Mammalia”. 58 (3), s. 363–370, 1994. DOI: //1994 10.1515/mamm.1994.58.3.363, //1994. 
  7. M. Tan, G Jones, G Zhu, J Ye i inni. Fellatio by fruit bats prolongs copulation time. „PLoS One”. 4 (10), s. e7595, 2009. DOI: 10.1371/journal.pone.0007595. PMID: 19862320. 
  8. Sandhu S. Breeding biology of the Indian fruit bat, Cynopterus sphinx (Vahl) in central India. „Journal of the Bombay Natural History Society”. 81 (3), s. 600-612, 1984. 
  9. K Banerjee, MA Ilkal, PK Deshmukh. Susceptibility of Cynopterus sphinx (frugivorus bat) Suncus murinus (house shrew) to Japanese encephalitis virus. „Indian J Med Res”. 79, s. 8-12, 1984. PMID: 6327512.