Cyryl Bertram i siedmiu towarzyszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święci
Cyryl Bertram i siedmiu towarzyszy
męczennicy
Data śmierci 9 października 1934
Turón
Kościół/
wyznanie
Kościół rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 29 kwietnia 1990
Watykan
przez Jana Pawła II
Data kanonizacji 21 listopada 1999
Watykan
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 9 października
Kolegium Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich pw. Matki Bożej z Covadonga, Turón w Asturii

Cyryl Bertram i siedmiu towarzyszy[a]męczennicy, pierwsze ofiary prześladowań antykatolickich poprzedzających wybuch hiszpańskiej wojny domowej, święci Kościoła katolickiego, zakonnicy.

Działalność błogosławionych[edytuj | edytuj kod]

Cyryl Bertram z sześcioma współbraćmi prowadzili działalność dydaktyczno–wychowawczą w kolegium założonym przez Zgromadzenie Braci Szkół Chrześcijańskich pod wezwaniem Matki Bożej z Covadonga w Turónie w Asturii.

Geneza męczeństwa[edytuj | edytuj kod]

Narastające konflikty społeczne na początku lat trzydziestych w Hiszpanii doprowadziły do fali prześladowań Kościoła katolickiego, która, włączając okres wojny domowej, pociągnęła za sobą liczne ofiary. W okresie tym zamordowano 12 biskupów, 4194 księży, 2365 zakonników, 283 zakonnice i setki tysięcy wiernych, a zniszczeniu uległo ponad 2000 świątyń.

Okres krwawych prześladowań religijnych przyniósł wyniesienie do chwały ołtarzy około 200 męczenników.

Mimo zagrożenia, jakie stwarzały rewolucyjne zamieszki w Asturii, nie opuścili szkoły i 5 października 1934 przeżyli atak na placówkę, w wyniku którego zostali uwięzieni w „domu ludowym”. Aresztowani zostali przez rewolucjonistów marksistowskich w czasie mszy świętej w której wszyscy zakonnicy uczestniczyli[1]. Grupę ośmiu zakonników, którzy jako jedni z pierwszych padli ofiarą prześladowań, łączy czas, miejsce śmierci i fakt oddania życia za wiarę, jak określił to w homilii, wygłoszonej w czasie mszy św. kanonizacyjnej, Jan Paweł II, dla włączenia się w proces oddania świata Bogu za sprawą wiary w Chrystusa zmartwychwstałego:

Quote-alpha.png
aby Bóg był wszystkim we wszystkich[2].

Na podstawie wyroku wydanego przez komitet rewolucyjny rozstrzelani zostali na cmentarzu miejskim w Turónie po północy 9 października 1934[1]. Razem z nimi zginął spowiednik ks. Innocenty od Niepokalanego Poczęcia CP (Emanuel Canoura Arnau) (ur. 1887), który przebywał w szkole, by uczniowie mogli przystąpić przed pierwszym piątkiem miesiąca do sakramentu pokuty i pojednania.

Lista męczenników[edytuj | edytuj kod]

W grupie zamordowanych znajdowali się:

  1. br. Cyryl Bertram FSC (Józef Sanz Tejedor) – przełożony, najstarszy ze straconych (w chwili śmierci miał 46 lat)
  2. br. Marcin Józef FSC (Filemon López López) – ur. 1900
  3. br. Julian Alfred FSC (Wilfryd Fernández Zapico) – ur. 1902
  4. br. Wiktorian Pius FSC (Klaudiusz Bernabé Cano) – ur. 1905
  5. br. Beniamin Julian FSC (Wincenty Alonso Andrés) – ur. 1908
  6. br. August Andrzej FSC (Roman Martínez Fernández) – ur. 1910
  7. br. Benedykt od Jezusa FSC (Hektor Valdivielso Sáez) – Argentyńczyk, ur. 1910
  8. br. Anicent Adolf FSC (Emanuel Seco Gutiérrez) – ur. 1912

Papież Jan Paweł II dokonał beatyfikacji Cyryla Bertrama i siedmiu towarzyszy 29 kwietnia 1990, a ich kanonizacja odbyła się 21 listopada 1999 w Bazylice św. Piotra na Watykanie. Tego dnia kanonizowani zostali także o. Innocenty od Niepokalanego Poczęcia i Jakub Hilary Barbal Cosan FSC (ur. 1898) z tego samego zakonu, który zginął 16 stycznia 1937, również w wyniku prześladowań na tle religijnym w Hiszpanii jako „męczennik za wiarę”.

Wspomnienie liturgiczne męczenników w Kościele katolickim przypada na 9 października[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Spotykana jest też pisownia Bertrand.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, s. 281, 358. ISBN 978-83-7318-736-8.
  2. Jan Paweł II. Królowanie Chrystusa objawiło się w ich życiu. (Homilia papieska wygłoszona podczas Mszy św. kanonizacyjnej). „L’Osservatore Romano”. Numer 2 (220) 2000. Mario Agnes – redaktor naczelny. ISSN 1122-7249 (pol.). 
  3. Antonio Borrelli: Santi Innocenzo dell’Immacolata (Emanuele Canoura Arnau) ed 8 compagni (wł.). [dostęp 2010-06-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]