Częstotliwość cyklu zegarowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Częstotliwość cyklu zegarowego (ang. clock rate) – podstawowa szybkość w cyklach na sekundę, z jaką komputer wykonuje podstawowe operacje, jak dodawanie dwóch liczb czy przenoszenie wartości z jednego rejestru do drugiego.

Częstotliwość cyklu zegarowego komputera jest normalnie określana przez częstotliwość generatora sygnału zegarowego, stabilizowaną zazwyczaj rezonatorem kwarcowym. Pierwszy IBM PC z 1981 r. miał częstotliwość cyklu zegarowego 4,77 MHz (prawie 5 mln cykli na sekundę). W 1995 r. Intel Pentium pracował z szybkością 100 MHz (100 mln cykli na sekundę), pod koniec 2004 r. (a więc w niemal dziesięć lat później) szybkość niektórych procesorów przekroczyła wyraźnie 3 GHz (3 mld cykli na sekundę), czyli 700 razy więcej. W 2006 roku firma IBM opracowała układ, który może być taktowany z prędkością 500 GHz przy temperaturze bliskiej zeru absolutnemu (w temperaturze pokojowej częstotliwość spada do 350 GHz)[1].

Częstotliwość cyklu zegarowego jest przydatna jedynie przy dokonywaniu porównywań między chipami komputerowymi z tej samej rodziny. IBM PC z procesorem Intel Pentium pracującym z częstotliwością 3 GHz jest w przybliżeniu trzykrotnie szybszy niż komputer z taką samą jednostką centralną i pamięcią pracujący z zegarem 1 GHz. Jest jednak wiele innych czynników, które należy uwzględniać przy porównywaniu różnych komputerów. Szybkość zegara nie powinna być stosowana przy porównywaniu różnych komputerów czy różnych rodzin procesorów. Powinno się raczej stosować specjalne testy (benchmarki). Szybkość zegara może być bardzo myląca, gdyż ilość obliczeń, jaką mogą wykonać różne chipy komputerowe w jednym cyklu, jest zróżnicowana. Przykładowo, jednostki centralne typu RISC mają prostsze instrukcje niż jednostki typu CISC (ale większą częstotliwość), a procesory przetwarzania potokowego wykonują więcej niż jedną instrukcję w cyklu.

Przypisy