Członkowie Zakonu Feniksa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Członkowie Zakonu Feniksa – osoby należące do Zakonu Feniksa, fikcyjnej organizacji z cyklu książek Harry Potter autorstwa Joanne K. Rowling. Wykonywali oni zazwyczaj polecenia Albusa Dumbledore’a. Ich głównym zadaniem była walka ze śmierciożercami oraz ochrona Harry’ego Pottera.

Pierwotni członkowie[edytuj]

Syriusz Black[edytuj]

Syriusz Black – uciekł z Azkabanu i przybył, żeby służyć dla Zakonu. Użyczył swojego domu przy Grimmauld Place 12. Nie wychodził z domu na rozkaz Dumbledore’a. Złamał zakaz dwa razy: gdy Harry miał odjechać do Hogwartu przybył na dworzec King Cross w swojej nielegalnej animagicznej formie pod postacią psa (rozpoznał go wtedy Lucjusz Malfoy), a także, gdy inni wyruszali do Departamentu Tajemnic. Pomógł zatrzymując dwóch śmierciożerców w bitwie. Został zabity przez Bellatriks Lestrange w bitwie w Departamencie Tajemnic. Bellatrix była kuzynką Syriusza. Ugodziła go podczas pojedynku nieznanym zaklęciem w pierś, przy upadku wpadł za tajemniczą zasłonę w Sali Śmierci. W filmie Syriusz ginie trafiony klątwą Avada Kedavra.

Edgar Bones[edytuj]

Edgar Bones – zabity wraz z żoną i dziećmi przez śmierciożerców podczas pierwszej wojny czarodziejów. Edgar Bones był bratem Amelii Bones. Jego siostrzenica, Susan Bones, należała do Hufflepuffu i była na tym samym roku co Harry Potter.

Caradoc Dearborn[edytuj]

Caradoc Dearborn – zaginął podczas pierwszej wojny czarodziejów, prawdopodobnie zabity przez śmierciożerców.

Dedalus Diggle[edytuj]

Dedalus Diggle – po raz pierwszy spotyka Harry’ego Pottera na mugolskiej ulicy. Harry nie wie wtedy jeszcze, że jest czarodziejem, więc określa Diggle’a mianem „dziwnego człowieka w fioletowym cylindrze”. Drugi raz spotykają się w Dziurawym Kotle w Londynie gdzie Dedalus przedstawia się Harry’emu. Dedalus po raz pierwszy jest wspomniany przez Minerwę McGonagall w rozmowie z profesorem Dumbledorem w rozdziale „Chłopiec, który przeżył”. Diggle był częścią straży przedniej, która pomogła Harry’emu w opuszczeniu domu Dursleyów w piątym tomie. W ostatnim tomie serii pomaga zabrać Dursleyów w chronione miejsce[1]. Po przełamaniu ochronnego zaklęcia śmierciożercy zniszczyli jego dom[2].

Elfias Doge[edytuj]

Elfias Doge
c
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Zakon Feniksa
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Gryffindor)

Elfias „Psichuch” Doge – przyjaciel Albusa Dumbledore’a. W czasach szkoły przezywali go „Psichuch” (ang. Dogbreath). Doge w wieku 11 lat spotkał Albusa Dumbledore’a w czasie pierwszego dnia w Hogwarcie. Przechodził on smoczą ospę, a Dumbledore jakoś mu pomagał w tym czasie. On i Albus mieli razem wyruszyć w podróż po zakończeniu Hogwartu, ale niestety zmarła matka Albusa, Kendra, i został głową i jedynym żywicielem rodziny. Elfias wyruszył więc sam w podróż i wysyłał Albusowi listy o tym co mu się przytrafiło, m.in. uszedł z życiem chimerom w Grecji, w Egipcie był przy eksperymentach egipskich alchemików. Gdy wrócił, zastał Albusa zmienionego, rzadko się odzywającego i nie wspominającego o swojej rodzinie. Doge myślał, że tak się stało przez śmierć siostry Albusa, Ariany. Albus i Elfias stali się przyjaciółmi już w Hogwarcie. Po śmierci Albusa, Elfiasowi bardzo brakowało jego przyjaźni. W Proroku Codziennym znalazł się artykuł Wspomnienia o Albusie Dumbledorze, napisany przez Doge’a (7 tom). Był na ślubie Billa i Fleur. Harry rozmawiał z nim (przemieniony za pomocą eliksiru wielosokowego), lecz przerwała im ciotka Muriel. Zginął po weselu Billa i Fleur.

Aberforth Dumbledore[edytuj]

Aberforth Dumbledore
czarodziej półkrwi
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Zakon Feniksa
Grany przez Jim McManus
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Gryffindor)
Rodzina matka: Kendra Dumbledore
ojciec: Percival Dumbledore
Inne informacje
Zajęcie barman w Gospodzie Pod Świńskim Łbem

Aberforth Dumbledore (ur. 1884) – brat Albusa Dumbledore’a – o około 3 lata starszego i dużo bardziej uzdolnionego od niego. Albus mówił nawet, że nie jest pewien czy Aberforth potrafi czytać. Z tego powodu pozostawał on zwykle w cieniu sławy swojego brata. Aberforth był opiekunem swojej młodszej siostry Ariany, ale pokłócił się z Albusem oraz jego przyjacielem, Gellertem Grindelwaldem, w wyniku czego zmarła. Na jej pogrzebie Aberforth złamał swojemu bratu nos.

Rowling w wywiadzie przyznała, w odpowiedzi na pytanie czytelnika, że Aberforth jest barmanem, którego Harry widział w Gospodzie Pod Świńskim Łbem w Hogsmeade[3]. Są wskazówki, zgodnie z którymi brat Albusa jest barmanem pojawiającym się w Harrym Potterze i Zakonie Feniksa, gdy Harry czuje silny zapach kóz podczas pobytu Pod Świńskim Łbem (w filmie widzimy barmana z kozą), a barman wydaje mu się dziwnie znajomy. Jest on również wspomniany przez Albusa jako źródło informacji, chociaż Albus nie mówi, że to jego brat. W Czarze Ognia wspomina natomiast, że Aberforth został aresztowany za stosowanie niewłaściwych zaklęć na kozach. O innej sytuacji mającej związek z kozami i Aberforthem możemy przeczytać w 7 tomie, gdy próbuje on przekonać śmierciożerców, że patronus Harry’ego (jeleń) jest jego własnym podczas, gdy w rzeczywistości patronus Aberfortha przybiera postać kozy. Jednak to nie koniec jego przygód z kozami, w biografii Dumbledore’a mieszkaniec Doliny Godryka wspomina go jako nadpobudliwca rzucającego w niego kozim łajnem.

W 6 tomie, Harry widzi Aberfortha razem z Mundungusem Fletcherem przed drzwiami pubu. Mundungus prawdopodobnie stara się sprzedać rzeczy wyniesione z domu przy Grimmauld Place 12. Aberforth pojawia się także na pogrzebie swojego brata. Jednak w pełni Aberforth pojawia się dopiero w 7 tomie. Odgrywa on ważną rolę pozwalając „ruchowi oporu” używać sekretnego przejścia ze Świńskiego Łba do Pokoju Życzeń przez portret Ariany (według Neville’a, to samo przejście było używane przez członków Gwardii Dumbledore’a, aby zdobywać jedzenie, gdy mieszkali w Pokoju Życzeń). W dodatku, Aberforth zakupił od Mundungusa dwukierunkowe lusterko Syriusza, w którego drugiej części Harry zauważył raz oko Aberfortha. Używał on również lusterka, aby obserwować Harry’ego, Rona i Hermionę i dlatego wysłał Zgredka do Dworu Malfoyów, aby uratować schwytane trio.

Uratował on potem ponownie życie trójce bohaterów, poprzez zabranie ich do swojego baru, zanim śmierciożercy zdążyli ich aresztować. Brat Albusa opuścił Zakon Feniksa, gdy uznał, że wojna przeciwko Voldemortowi jest przegrana, ale nadał chętnie pomagał przeciwnikom Czarnego Pana. Aberforth wyjawił też trójce bohaterów kilka faktów dotyczących historii rodziny Dumbledore’ów. Na krótko przed Drugą Bitwą o Hogwart pomógł on też tłumom niepełnoletnich uczniów ewakuować się ze szkoły przez Świński Łeb. Pomimo cynizmu Aberfortha w stosunku do Zakonu Feniksa szybko przyłączył się on do bitwy i był ostatnim, który widział Augustusa Rookwooda. Zgodnie z tym, co powiedziała Rowling, Aberforth przeżył bitwę, jest ciągle barmanem pubu Pod Świńskim Łbem i zajmuje się kozami.

Albus Dumbledore[edytuj]

Albus Dumbledore – założyciel Zakonu Feniksa, a także dyrektor Hogwartu. Był przywódcą tej organizacji. Po powrocie Voldemorta wskrzesił Zakon. Starał się przekonać Korneliusza Knota, że Sam-Wiesz-Kto powrócił, jednak Knot był uparty i oskarżył Dumbledore’a o kłamstwo. Został zabity przez Severusa Snape’a na wierzchołku Wieży Astronomicznej, potem się okazało, że zaplanował własną śmierć.

Benio Fenwick[edytuj]

Benio Fenwick – rozerwany na kawałki zaklęciem śmierciożerców. Tylko pare kawałków jego ciała zostało odzyskane.

Arabella Figg[edytuj]

Arabella Doreen Figg, znana jako pani Figgcharłak. W filmie w jej rolę wciela się Kathryn Hunter.

Pani Figg obserwowała poczynania Harry’ego, gdy ten przebywał u wujostwa. Ma obsesję na punkcie swoich kotów (Maleństwa, Śnieżki, Pazurka i Czubatka), których zdjęcia pokazywała młodemu Potterowi, gdy tylko Dursleyowie wyjeżdżali z miasta i zostawiali go pod jej opieką. Ma siwe włosy związane siateczką. Zawsze nosi sznurkową torbę i kapcie w kratkę.

Jest jedyną znaną Harry’emu osobą, która kontaktowała się z Albusem Dumbledore’em w świecie mugoli. W Zakonie Feniksa potwierdziła, że widziała, jak Harry i Dudley zostali zaatakowani przez dementorów, przez co była świadkiem na przesłuchaniu Pottera w budynku Ministerstwa Magii, po tym jak użył on zaklęcia Patronusa. Tak naprawdę nigdy nie widziała dementorów. Należy do Zakonu Feniksa.

Mundungus Fletcher[edytuj]

Mundungus Fletcher – członek Zakonu Feniksa. Zazwyczaj handluje kradzionymi rzeczami. Ma specyficzne poczucie humoru i jest nieodpowiedzialny (to właśnie na jego zmianie Harry’ego dopadli dementorzy).

W Harrym Potterze i Księciu Półkrwi opisane jest spotkanie z Harrym, w towarzystwie Rona i Hermiony, podczas którego Harry dowiaduje się, że Mundungus handluje sztućcami i innymi rzeczami skradzionymi z domu Blacków. Dom ten po śmierci Syriusza (ojca chrzestnego Harry’ego) należał do młodego Pottera.

Wiadomo o nim także, że boi się tylko Albusa Dumbledore’a, oraz że pomagał Fredowi i George’owi Weasleyom w zdobywaniu produktów do ich wynalazków.

W 7 tomie skonfundowany przez Snape’a, zaproponował członkom Zakonu Feniksa, aby użyli eliksiru wielosokowego, tak aby było kilku Potterów, co utrudni pościg za tym właściwym w czasie opuszczania przez Harry’ego Privet Drive 4, wraz z uzyskaniem pełnoletności. Nieświadomie oddał jeden z horkruksów Dolores Umbridge, aby nie zesłała go do Azkabanu.

Rubeus Hagrid[edytuj]

Rubeus Hagrid – gajowy i nauczyciel opieki nad magicznymi stworzeniami w Hogwarcie. Wprowadził Harry’ego Pottera w świat magii i czarodziejstwa. To on w dniu jedenastych urodzin Harry’ego wkroczył do chaty na skale i oznajmił Potterowi, że jest czarodziejem. W piątym tomie(Harry Potter i Zakon Feniksa)jego zadaniem było przekonać olbrzymów, żeby pomogli walczyć z siłami ciemności. Wraz z Olimpią Maxime wyruszył w góry i wspólnie starali się ich nakłonić do współpracy. Jednak podobny plan mieli też śmierciożercy. Już po kilku dniach nastąpiła zmiana na stanowisku przywódcy olbrzymów, co storpedowało negocjacje. Hagrid przyprowadził tylko swojego przyrodniego brata, Graupa i próbował go ucywilizować. Rubeus jest bardzo dobrym przyjacielem, zawsze służy radą, jednakże sam o sobie mówi, że ma „za długi jęzor”. Kilka razy zdarzało mu się popełniać głupstwa, jednakże nie robił tego naumyślnie.

Alicja Longbottom[edytuj]

Alicja Longbottom – była aurorem i należała do Zakonu Feniksa. Jej mężem był Frank Longbottom. Mieli syna Neville’a. Miała okrągłą, miłą twarz, była pulchna i wesoła. Krótko po zniknięciu Voldemorta, grupka śmierciożerców (Bellatriks Lestrange, jej mąż Rudolf, jego brat Rabastan oraz Barty Crouch Jr.) porwała ją i jej męża, w przekonaniu, że wiedzą oni, gdzie przebywa Czarny Pan.

Longbottomowie byli tak długo torturowani przez nich zaklęciem Cruciatus, że utracili zmysły. Przebywają w Klinice Magicznych Chorób i Urazów Szpitala Świętego Munga na sali urazów pozaklęciowych. Neville razem z zajmującą się nim babcią (matką Franka – Augustą), odwiedza rodziców w czasie wakacji. Alicja, mimo że nie rozpoznaje syna, po każdej wizycie daje mu papierki po gumie Drooblesa.

Frank Longbottom[edytuj]

Frank Longbottom – był aurorem i członkiem Zakonu Feniksa. Miał żonę Alicję i syna Neville’a. Krótko po zniknięciu Voldemorta, czwórka śmierciożerców (Bellatriks Lestrange, jej mąż Rudolf, jego brat Rabastan oraz Barty Crouch Jr.) porwała Longbottoma i jego żonę w przekonaniu, że wiedzą oni, gdzie ukrywa się Voldemort.

Alicja i Frank byli tak długo torturowani przez nich zaklęciem Cruciatus, że utracili zmysły. Oboje przebywają w Klinice Magicznych Chorób i Urazów Szpitala Świętego Munga na oddziale urazów pozaklęciowych. Ich synem zajęła się matka Franka – Augusta.

Remus Lupin[edytuj]

Remus John Lupin
czarodziej półkrwi
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i więzień Azkabanu
Grany przez David Thewlis, James Utechin
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Gryffindor)
Rodzina matka: Hope Lupin
ojciec: Lyall
Inne informacje
Zajęcie nauczyciel w 3 tomie, aktywista Zakonu Feniksa
Umiejętności wilkołak

Remus John Lupin (10 marca 19602 maja 1998) – czarodziej i wilkołak, fikcyjna postać z książek o Harrym Potterze. Jego rodzice nazywają się Lyall Lupin i Hope Lupin (zd. Howell)

Członek paczki Huncwotów. Jego oczy są miodowe, w młodości miał jasnobrązowe włosy, jednak gdy uczył w Hogwarcie, przeplatały się już z siwizną na skutek życiowych problemów. W 1971 rozpoczął naukę w Hogwarcie, a Tiara Przydziału przydzieliła go do Gryffindoru. W roku 1975 został prefektem i pełnił tę funkcję do 1977 roku. Na jego widok boginy zmieniają się w księżyc w pełni – najbardziej przerażające Remusa zjawisko, gdyż podczas pełni następuje jego bolesna przemiana w wilkołaka i staje się groźny dla otoczenia.

Dzieciństwo[edytuj]

Kiedy miał 4 lata, ukąsił go wilkołak Fenrir Greyback, który w ten sposób chciał dopełnić zemsty na ojcu Lupina, który podczas przesłuchiwania go wyrażał się niepochlebnie o wilkołakach (twierdził, że te istoty nie mają prawa bytu i powinno się je zabijać). Greyback, w ramach zemsty, zwołał kilku innych czarodziejów (również chorych na likantropię) i postanowił zniszczyć to co dla Lyalla Lupina najdroższe. W nocy włamał się do pokoju dziecięcego Lupinów z zamiarem zabicia Remusa, jednak sprowadzony hałasami ojciec przegnał wilkołaka. Niestety, Greyback zostawił po sobie „pamiątkę” w postaci ukąszenia. Od tamtej pory, co miesiąc, o pełni księżyca Remus przemieniał się w pragnącego ludzkiej krwi wilkołaka. Rodzice za wszelką cenę starali się odnaleźć lekarstwo, lecz żadne nie istniało. Remus był przerażony perspektywą niezaakceptowania go w Hogwarcie, jednak nowy dyrektor szkoły, Albus Dumbledore, zezwolił mu na naukę, uprzednio zastosowawszy specjalne środki bezpieczeństwa. Na terenie Hogwartu posadzono wierzbę bijącą – miała ona zagradzać wejście do tunelu prowadzącego do Wrzeszczącej Chaty, w której ukrywał się podczas przemiany. W przetrzymaniu tego trudnego okresu pomagali mu przyjaciele – James Potter, Syriusz Black i Peter Pettigrew, którzy zostali nielegalnymi animagami na piątym roku, aby móc bezpiecznie towarzyszyć choremu Lupinowi. Wilkołak nie atakował zwierząt, więc pod tą postacią było to bardziej bezpieczne. Przyjaciele całą paczką włóczyli się po szkole odkrywając nowe tajne przejścia i wyjścia ze szkoły. Razem z nimi stworzył Mapę Huncwotów – magiczną mapę Hogwartu, wskazującą nie tylko poszczególne miejsca w zamku i tajne przejścia, ale także poruszających się po nich ludzi. Razem z Jamesem, Syriuszem i Peterem założył słynną paczkę Huncwotów – największych dowcipnisiów w szkole.

Nauczanie w Hogwarcie[edytuj]

Remus Lupin był nauczycielem obrony przed czarną magią (ang. Defence Against the Dark Arts) podczas trzeciego roku pobytu Harry’ego Pottera w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart. Właśnie od profesora Lupina Harry nauczył się rzucać Zaklęcie Patronusa. Harry uważał go za specjalistę w tej dziedzinie i to jemu, jako przyjacielowi ojca i matki zwierzał się ze swoich problemów na trzecim roku nauki w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart.

Wilkołactwo[edytuj]

Przydomek Lupina to Lunatyk (ang. Moony), co może kojarzyć się z wilkołactwem Lupina oraz z jego nazwiskiem. „Lupus” z łaciny oznacza „wilk”, a słowo „luna” znaczy „księżyc”. Jego nazwisko i przydomek można też powiązać z nocnymi wędrówkami z przyjaciółmi.

Niestety Severus Snape rozgłosił, iż Lupin jest wilkołakiem. Ten, spodziewając się ostrych protestów rodziców uczniów, porzucił posadę profesora. W 5 tomie dowiadujemy się, że aktywnie działa w Zakonie Feniksa.

Znamy tylko jedną misję Remusa – na polecenie Dumbledore’a przebywał w kryjówce wilkołaków, aby powstrzymać ich przed przyłączeniem się do Lorda Voldemorta i nakłonienie do przejścia na stronę dobra.

Rodzina[edytuj]

Pod koniec 6 tomu żeni się z Nimfadorą Tonks, która także należy do Zakonu Feniksa i jest metamorfomagiem (potrafi zmieniać swój zewnętrzny wygląd). W 7 tomie Nimfadora zachodzi z nim w ciążę. Początkowo Lupin jest załamany tą wiadomością i postanawia porzucić rodzinę, uchylić się od odpowiedzialności. Uważa, że wilkołaki nie powinny się – jak sam mówi – rozmnażać. Uważa, że z takiego związku może urodzić się tylko wilkołak. Przeraża go wizja krzywdy, jaką uczynić może swojemu jeszcze nienarodzonemu dziecku. Po kłótni z Harrym zrozumiał swój błąd i pozostaje przy Tonks. Dora rodzi mu syna. Nazywają go Ted Remus Lupin, na cześć ojca Nimfadory, Teda Tonksa, zamordowanego przez śmierciożercę w 7 tomie. Chrzestnym małego Teddy’ego zostaje Harry Potter.

Śmierć[edytuj]

W 7 tomie ginie w Bitwie o Hogwart wraz ze swoją żoną, osieracając w ten sposób małego Teda. Początkowo Remus ma iść walczyć, Nimfadora natomiast pozostać z synkiem, jednak nie mogąc znieść bezczynności Tonks biegnie na odsiecz mężowi. Remus wraz z Jamesem, Lily i Syriuszem ukazuje się Harry’emu Potterowi jako zjawa. Joanne Rowling ujawniła na czacie z czytelnikami, że Remusa zabił Antonin Dołohow, śmierciożerca.

Etymologia[edytuj]

Remus – brat legendarnego założyciela Rzymu, wychowywany przez wilczycę; nawiązanie do dolegliwości Lupina. W 7 tomie Lupin został nazwany w czarodziejskim radiu Potterwarta Romulusem, a tak właśnie się nazywał brat Remusa, założyciel Rzymu.

Lupin – nazwisko wymyślone przez J.K. Rowling, pochodzące od łacińskiego wyrazu „lupus”, czyli „wilk”; także nawiązuje do choroby spowodowanej ugryzieniem przez wilkołaka.

Minerwa McGonagall[edytuj]

Minerwa McGonagall – w Hogwarcie była zastępcą dyrektora, Albusa Dumbledore’a, nauczycielką transmutacji i opiekunem Gryffindoru. Jest animagiem, potrafi przemienić się w charakterystyczną kotkę z czarnymi obwódkami wokół oczu, które przypominają okulary. Na każdym rozpoczęciu roku w Hogwarcie wyczytuje listę pierwszoroczniaków, którzy kolejno byli przydzielani do czterech domów Hogwartu: Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin. Walczyła w bitwie o Hogwart i pomagała też uczniom w ewakuacji.

Marlena McKinnon[edytuj]

Marlena McKinnon – zabita przez śmierciożerców razem z jej całą rodziną.

Dorcas Meadowes[edytuj]

Dorcas Meadowes – czarownica należąca do Zakonu Feniksa w czasie pierwszej wojny czarodziejów. Pojawia się na zdjęciu pierwszych członków Zakonu Feniksa. Voldemort zabił ją osobiście.

Alastor Moody[edytuj]

Alastor Szalonooki Moody
czarodziej czystej krwi
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Czara Ognia
Grany przez Brendan Gleeson
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart
Inne informacje
Zajęcie emerytowany auror

Alastor „Szalonooki” Moody (ang. Alastor „Mad-Eye” Moody) – jeden z bohaterów serii książek Harry’ego Pottera. Moody był aurorem na emeryturze oraz członkiem założonego przez Albusa Dumbledore’a Zakonu Feniksa. Był bardzo nerwowy, ciągle obawiał się, że ktoś go chce zabić. W walkach stracił oko i nogę, a także kawałek nosa. W związku z tym posiadał drewnianą protezę i magiczne oko, dzięki któremu może patrzeć przez obiekty, a także dookoła siebie (nawet do tyłu, przez własną głowę), więc widział więcej niż ktokolwiek inny. Miał ciemnoszare włosy. Ulubionym powiedzeniem Moddy’ego było: „Stała czujność!” (ang. Constant vigilance!). W czwartej części przygód Harry’ego podszywa się pod niego Barty Crouch Jr i udaje się do Hogwartu, żeby uczyć tam obrony przed czarną magią. W tym czasie prawdziwy Moody leżał na dnie magicznego kufra, w którym zamknął go oszust.

Śmierć[edytuj]

W dniu 27 lipca 1997 roku, gdy Zakon Feniksa przenosił Harry’ego z domu Dursleyów do Nory, zostali nakryci przez Voldemorta i jego śmierciożerców. Wcześniej jednak sześć osób pomagających w eskorcie zażyło eliksir wielosokowy z włosem Harry’ego, co pozwoliło zmylić Voldemorta. Mundungus (zmieniony w Harry’ego) leciał z Moodym. Czarny Pan najpierw zaatakował ich, gdyż wierzył, że Szalonooki jest najlepszą ochroną dla Harry’ego (w rzeczywistości Harry leciał z Hagridem starym motorem Syriusza). Mundungus ze strachu deportował się, a Moody został trafiony zaklęciem Voldemorta prosto w twarz. Spadł z miotły na dużej wysokości i nie miał szans na przeżycie. Wydarzenie to widzieli Bill i Fleur, którzy lecieli na testralu[4].

Jego magiczne oko dziwnym trafem było umieszczone w drzwiach Umbridge, która podglądała pracowników. Gdy Harry szukał horkruksa w jej gabinecie, zabrał to oko[5]. Później w ramach symbolicznego pochówku „Szalonookiego”, Harry zakopał magiczne oko pod drzewem (oznaczonym wyrytym na pniu krzyżem) znajdującym się w lesie nieopodal miejsca, gdzie rozgrywały się Mistrzostwa Świata w Quidditchu[6]. Ciała Moody’ego nie odnaleziono[7].

Peter Pettigrew[edytuj]

Peter „Glizdogon” Pettigrew, znany też jako „Parszywek” – imię szczura Rona, pod którego się podszywał jako nielegalny animag – gruby, niski mężczyzna o mysich włosach. Należał do Huncwotów, lecz później przystał do śmierciożerców i zdradził swoich przyjaciół, Jamesa i Lily Potterów. Podczas Turnieju Trójmagicznego za pomocą różdżki Voldemorta zabił na jego polecenie Cedrika Diggory’ego. Pomógł Czarnemu Panu w odzyskaniu ciała, za co otrzymał nową, srebrną dłoń. W siódmym tomie walczy z Harrym i Ronem w piwnicy dworu Malfoya. Gdy ma już udusić Harry’ego, ten przypomina mu o długu wdzięczności, przez co Glizdogon okazuje cień wdzięczności i cofa rękę. Za to ona zabija go przez uduszenie.

Sturgis Podmore[edytuj]

Sturgis Podmore – członek Zakonu Feniksa. Został zesłany do Azkabanu za próbę włamania się do Ministerstwa Magii pod wpływem Imperiusa rzuconego przez Lucjusza Malfoya. Sturgis pod wpływem zaklęcia miał dostać się do Departamentu Tajemnic i ukraść przepowiednię dotyczącą Voldemorta i Harry’ego Pottera.

James Potter[edytuj]

James Potter
czarodziej czystej krwi
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Grany przez Adrian Rawlins, Robbie Jarvis
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Gryffindor)
Rodzina matka: Euphemia Potter
ojciec: Fleamont
Inne informacje
Umiejętności animag (nielegalnie)

James Potter (27 marca 196031 października 1981) – uczęszczał do Hogwartu w latach 1971–1978. Miał duże, orzechowe oczy, czarne włosy, które nieustannie mierzwił oraz nosił okulary (wadę wzroku odziedziczył po nim Harry). Był jedynakiem – jego rodzice, Euphemia i Fleamont, byli już starzy, uważali go za swój największy skarb, więc okropnie go rozpieszczali[8]. James rozpoczął naukę w Hogwarcie w 1971 roku, Tiara Przydziału przydzieliła go do Gryffindoru. Jego najlepszymi przyjaciółmi byli Syriusz Black, Remus Lupin oraz Peter Pettigrew, z którymi to tworzył paczkę przyjaciół zwaną Huncwotami. Wynaleźli razem Mapę Huncwotów, uwielbiali też robić dowcipy i łamać zasady. Kiedy trójka przyjaciół odkryła, że Lupin jest wilkołakiem, postanowili zostać nielegalnymi animagami. James zamieniał się w jelenia, Syriusz – psa, a Peter w szczura. Dzięki temu cała trójka mogła towarzyszyć Remusowi w najtrudniejszych dla niego chwilach.

Mimo upodobań do łamania zasad Potter był dobrym uczniem. Wcale nie przykładał się do nauki, bo ta przychodziła mu niezwykle łatwo. Miał duże ambicje. Był utalentowanym graczem w drużynie Quidditcha Gryffindoru. W filmie Harry Potter i Kamień Filozoficzny przedstawiony był jako szukający, jednak Rowling ujawniła w wywiadzie, że był ścigającym[9].

Żywił ogromne uczucie do Lily Evans. Ciągle popisywał się przed nią i nagadywał o randki, jednak ta nie była nim zainteresowana. Szczególnie denerwowało ją znęcanie się Jamesa nad Severusem Snapem, uważała takie zachowanie za niedojrzałe. Dopiero na 7 roku Lily uznała, że dojrzał i umówiła się z nim. Potem zaczęli ze sobą chodzić, a wkrótce potem pobrali się. Jak powiedziała Rowling, James dostał ogromny spadek od bogatych rodziców, więc nie musiał mieć dobrze płatnej pracy.

James wraz z Lily i Harrym musieli ukrywać się przed Voldemortem, zamieszkali w Dolinie Godryka. Tydzień przed ich śmiercią Albus Dumbledore zasugerował, aby to on był ich Strażnikiem Tajemnicy. James jednak chciał, żeby to Syriusz był ich strażnikiem. Black pomyślał, że Voldemort domyśli się, iż to on jest Strażnikiem, więc zaproponował, aby Glizdogon nim został, bo nikt nie powinien go podejrzewać. Ostatecznie zaszczytu dostąpił Pettigrew. Tchórzliwy Peter wyjawił wszystko Voldemortowi, więc w mieszkaniu Potterów pojawił się nieproszony gość. James zginął pierwszy, broniąc Lily i Harry’ego.

W 7 tomie pojawia się jako zjawa wraz z Lupinem, Lily i Syriuszem. Harry wezwał ich dzięki Kamieniowi Wskrzeszenia, który był ukryty w złotym zniczu, tego którego chłopak „złapał” (prawie go połknął) na pierwszym meczu Quidditcha.

Lily Potter[edytuj]

Lily Potter z domu Evans
mugolak
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Grany przez Geraldine Somerville, Susie Shinner
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Gryffindor)

Lily Potter z domu Evans (30 stycznia 196031 października 1981) – była matką Harry’ego Pottera, żoną Jamesa Pottera oraz siostrą Petunii Dursley. Pochodziła z mugolskiej rodziny. Uczęszczała do Hogwartu w tych samych latach, co Huncwoci.

W 1971 rozpoczęła naukę w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart. Przydzielona została przez Tiarę Przydziału do Gryffindoru. Uchodziła za niezwykle utalentowaną uczennicę. Była wyjątkowo dobra z zaklęć i eliksirów. Miała długie, ciemno rude (kasztanowe) włosy i jasnozielone oczy w kształcie migdałów, których to kolor Harry odziedziczył. Początkowo niechętnie odnosiła się do Jamesa – uznawała go za „zarozumiałego palanta”. Z czasem stosunki między nimi ociepliły się. Jamesowi udało się namówić ją do randki. Po pewnym czasie zaczęli ze sobą chodzić. Lily ukończyła szkołę w 1978. W 1980 roku urodziła syna – Harry’ego. Razem z mężem należała do Zakonu Feniksa.

Gdy Lily wraz z Jamesem i Harrym musieli ukrywać się przed Voldemortem, zamieszkali w Dolinie Godryka. Tydzień przed ich śmiercią Albus Dumbledore zasugerował, aby to on był ich Strażnikiem Tajemnicy za pomocą zaklęcia Fideliusa. James jednak chciał, żeby to Syriusz był ich strażnikiem. Black pomyślał, że Voldemort domyśli się, iż to on jest Strażnikiem, więc zaproponował, aby Glizdogon nim pozostał, bo nikt nie powinien go podejrzewać. Ostatecznie zaszczytu dostąpił Pettigrew. Tchórzliwy Peter wyjawił wszystko Voldemortowi, więc w mieszkaniu Potterów pojawił się nieproszony gość.

Zginęła 31 października 1981 roku, po swym mężu – Jamesie, z rąk Voldemorta, broniąc Harry’ego. Oddając życie za swoje dziecko zapewniła mu najpotężniejszą ochronę jaką tylko mogła – siłę miłości. Klątwa Avada Kedavra rzucona na niemowlę „odbiła się” od Harry’ego i pozbawiła ciała oraz mocy czarnoksiężnika, który ją rzucił – Voldemorta. Jak później wyjaśniono, kawałek jego duszy który wzbił się ze zwłok Voldemorta wniknął do ciała jedynej żywej osoby w tamtym pokoju, Harry’ego Pottera. I dlatego blizna, która pozostała po „Morderczym Zaklęciu” tak go piekła, gdy w pobliżu był Voldemort.

Była ulubienicą profesora Slughorna, należała do tzw. Klubu Ślimaka. Gdy Slughorn mówił, że powinna być w Slytherinie (domu, którego był wtedy opiekunem), jak sam mówił po latach „otrzymywał bardzo zuchwałe odpowiedzi”.

W 7 tomie okazuje się, że już w dzieciństwie znała się z Severusem Snapem. To on pierwszy zauważył, że jest czarownicą i opowiedział jej o magicznym świecie. Szybko zostali przyjaciółmi i byli nimi również w Hogwarcie, mimo że trafili do skrajnie różnych Domów w Hogwarcie (Lily do Gryffindoru, Severus do Slytherinu). Dopiero później więzi między nimi ulegały rozluźnieniu, w związku ze znajomością Severusa ze śmierciożercami oraz Lily z Jamesem Potterem. Lily ostatecznie zrywa przyjaźń z Severusem po SUMach (Standardowych Umiejętnośćach Magicznych) z Obrony Przed Czarną Magią, gdy ten zaatakowany przez Pottera nazywa Lily szlamą. Dziewczyna nie potrafiła mu tego wybaczyć mimo szczerych przeprosin i próśb Severusa.

W tej części też pojawia się jako zjawa wraz z Lupinem, Jamesem i Syriuszem. Harry wezwał ich dzięki Kamieniowi Wskrzeszenia.

Fabian i Gideon Prewettowie[edytuj]

Fabian i Gideon Prewettowie – bracia Molly Weasley zabici podczas pierwszej wojny czarodziejów. Potrzebowano aż pięciu śmierciożerców by ich zabić (zabił ich obu Antonin Dołohow). Molly dała Harry’emu na jego siedemnaste urodziny zegarek Fabiana.

Severus Snape[edytuj]

Severus Snape – przekazywał informacje śmierciożercom i Zakonowi, chociaż był całkowicie oddany Dumbledore’owi. Został zabity podczas bitwy o Hogwart przez Nagini, ponieważ Voldemort myślał, że różdżka Dumbledore’a, Czarna Różdżka, jest posłuszna tylko Severusowi.

Uważał Jamesa Pottera za przeciwnika, co spowodowane było tym, że Gryfon prześladował go w tracie nauki w Hogwarcie. Platonicznie zakochany w Lily Evans odczuwał wielkie wyrzuty sumienia po tym, jak wyjawił Voldemortowi przepowiednię dotyczącą czarnoksiężnika i chłopca narodzonego w ostatnim dniu siódmego miesiąca. Chcąc chronić Lily, wyjawia to Dumbledore’owi, który ukrywa Potterów. Podejmuje się również ochrony Harry’ego w Hogwarcie mimo niechęci do chłopaka spowodowanej tym, że ojcem Harry’ego jest James.Był nauczycielem eliksirów i obrony przed czarną magią oraz opiekunem Slytherinu, a po śmierci Dumbledore’a dyrektorem Hogwartu.

Tuż przed śmiercią przekazał Harry’emu swoje wspomnienia, w których „tłumaczy” młodemu Potterowi swoje zachowanie i przekazuje mu wiadomość, że chłopiec jest siódmym z horkruksów Czarnego Pana.

Emelina Vance[edytuj]

Emelina Vance – należała do Zakonu Feniksa. Wraz z innymi członkami pomogła Harry’emu wydostać się z domu wujostwa. Zginęła w lecie 1996 roku (jak podaje książka) w sąsiedztwie siedziby mugolskiego premiera.

Członkowie po przywróceniu Zakonu Feniksa[edytuj]

Hestia Jones[edytuj]

Hestia Jones – była w straży przedniej, żeby pomóc Harry’emu w wydostaniu się od Dursleyów. Eskortowała rodzinę Dursleyów w bezpieczne miejsce wraz z Dedalusem Diggle’em.

Kingsley Shacklebolt[edytuj]

Kingsley Shacklebolt – auror, kolega z pracy Nimfadory Tonks. Dobrze zbudowany, czarnoskóry mężczyzna. Pracował również jako sekretarz w biurze mugolskiego premiera. Przewodniczył w śledztwie dotyczącym poszukiwania Syriusza Blacka, dzięki czemu mógł podawać ministerstwu błędny trop chroniąc tym samym Syriusza.

W ostatnim tomie pomógł Harry’emu i innym ewakuować się ze ślubu Fleur Delacour i Billa Weasleya wysyłając patronusa, który w jego wypadku przybiera postać rysia, który poinformował zebranych na tej uroczystości, że Voldemort przejął Ministerstwo Magii i śmierciożercy zbliżają się do miejsca ślubu. Walczył w bitwie o Hogwart. Po śmierci Lorda Voldemorta został wybrany na Ministra Magii.

Nimfadora Tonks[edytuj]

Nimfadora Tonks
czarownica półkrwi
Postać z Harry Potter
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Zakon Feniksa
Grany przez Natalia Tena
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Hufflepuff)
Rodzina matka: Andromeda Black
ojciec: Ted Tonks
Inne informacje
Zajęcie auror, członek Zakonu Feniksa
Umiejętności metamorfomag

Nimfadora Vulpecula Tonks 19732 maja 1998)[10] – w latach 1984–1991 uczęszczała do Hogwartu, należała do Hufflepuffu. Z obliczeń wynika, że jest w wieku Charliego Weasleya i była z nim na jednym roku. Jest ona metamorfomagiem, czyli osobą, która posiada zdolność zmieniania swojego wyglądu bez używania czarów lub eliksiru. Najmłodsza członkini Zakonu Feniksa. Jest śmiała i gadatliwa, dość niezdarna. Jest aurorem, czyli czarodziejem walczącym z czarnoksiężnikami. Musiała najpierw zaliczyć trzyletni kurs w Ministerstwie Magii, który ukończyła w 1994 roku. Chwaliła się Harry’emu, że podczas kursu na aurora dzięki swoim wrodzonym zdolnościom była najlepszą kursantką w dziedzinie maskowania się, choć z innymi przedmiotami miała kłopoty. Nie znosi swojego imienia, więc woli posługiwać się samym nazwiskiem. Jest córką czarownicy – Andromedy Tonks (z domu Black) oraz Teda Tonksa – czarodzieja pochodzenia mugolskiego. Preferuje rockowe brzmienie. Jest fanką zespołu Fatalne Jędze. Jej ciotkami są Narcyza Malfoy i Bellatriks Lestrange. Mimo iż Tonks wydaje się „lekkoduchem”, w obliczu niebezpieczeństwa potrafi zachować rozwagę i odwagę.

W 6 części serii ujawniony zostaje romans Tonks i Remusa Lupina. Lupin ma jednak duże wątpliwości, czy związek taki może się udać. Jest wilkołakiem i boi się, że taki związek może zaszkodzić Tonks. Z troski o nią rezygnuje jednak z jej i własnego szczęścia. Oboje popadają w lekką depresję, Tonks miewa kłopoty ze swoimi metamorfozami, Lupin staje się jeszcze bardziej niż zwykle refleksyjny. W jednym z końcowych rozdziałów książki, podczas pogrzebu Dumbledore’a trzymają się za ręce. Na początku 7 części serii dowiadujemy się, że kochankowie się pobrali. Podczas ostatecznej bitwy ze śmierciożercami, Tonks ginie razem ze swym mężem, Remusem Lupinem. Na czacie z czytelnikami autorka zdradziła, że zabiła ją Bellatriks Lestrange. Tonks i Lupin pozostawiają po sobie jednak potomka Teddy’ego Remusa Lupina, którego ojcem chrzestnym jest Harry Potter.

Artur Weasley[edytuj]

Artur Weasley – gdy pilnował Departamentu Tajemnic został dotkliwie pogryziony przez Nagini, węża Lorda Voldemorta. Trafił potem do Szpitala Świętego Munga na Urazy Magizoologiczne. Natomiast w siódmym tomie uczestniczył w transportowaniu Harry’ego do Nory i walczył w bitwie o Hogwart. Był ojcem: Ginevry, Ronalda, Freda, Goerga, Percy’ego, Charliego i Williama Weasleyów; mężem zaś Molly Weasley (z domu Prewett).

Molly Weasley[edytuj]

Molly Weasley – opiekowała się domem. Miała dwóch braci, Fabiana i Gideona. Obu zabił Antonin Dołohow. W bitwie o Hogwart zabiła Bellatriks Lestrange. Brała udział w sprzątaniu domu przy Grimmauld Place 12. Pomagała chronić Departament Tajemnic w Zakonie Feniksa. Była żoną i matką dzieci Artura Wesleya.

Bill Weasley[edytuj]

Bill Weasley – łamacz zaklęć w banku Gringotta. Został pogryziony przez wilkołaka Fenrira Greybacka w Księciu Półkrwi. Poślubił Fleur Delacour. Pomagał w eskorcie Harry’ego do Nory i walczył w bitwie o Hogwart. Jego matkę denerwował jego wygląd (jej zdaniem miał zbyt długie włosy).

Charlie Weasley[edytuj]

Charlie Weasley – zajmował się smokami w Rumunii. Miał też za zadanie poznawać znajomych i namawiać ich do walki z Voldemortem. Walczył w bitwie o Hogwart.

Przypisy

  1. J.K. Rowling: Insygnia Śmierci. Poznań: Media Rodzina, 2008, s. 42-50. ISBN 978-83-7278-281-6.
  2. J.K. Rowling: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Poznań: Media rodzina, 2008, s. 216. ISBN 978-83-7278-281-6.
  3. Red Hen Publications: My Work – Commentary: Concerning the Potte.
  4. Joanne Murray Rowling: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Poznań: Media Rodzina, 2008, s. 83-85. ISBN 978-83-7278-280-9.
  5. Joanne Murray Rowling: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Poznań: Media Rodzina, 2008, s. 260-262. ISBN 978-83-7278-280-9.
  6. Joanne Murray Rowling: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Poznań: Media Rodzina, 2008, s. 295. ISBN 978-83-7278-280-9.
  7. Joanne Murray Rowling: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Poznań, Media Rodzina, 2008.
  8. The Potter Family (ang.). Pottermore. [dostęp 2015-09-25].
  9. About the Books: transcript of J.K. Rowling’s live interview on Scholastic.com (ang.). Scholastic.com, 16 października 2000. [dostęp 28 czerwca 2009].
  10. HPL: Nymphadora Tonks.