Człowiek z Altamury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Człowiek z Altamury – szczątki kopalnego przedstawiciela rodzaju Homo, odkryte w październiku 1993 roku w jaskini Lamalunga koło Altamury we włoskiej prowincji Bari przez grupę speleologów z Centro Altamurano per le Ricerche Speleologiche[1].

Prawie kompletnie zachowany szkielet należy do osobnika, który wpadł do wnętrza jaskini, ponosząc śmierć na miejscu lub nie mogąc się z niej już wydostać[1]. Szczątki zostały następnie przykryte naciekami kalcytowymi w formie paciorków, które uwięziły je trwale we wnętrzu jaskini[1][2]. Jest to najbardziej kompletny pojedynczy szkielet człowieka kopalnego, jaki udało się znaleźć[3].

Wiek znaleziska określany jest na między 130 a 170 tysięcy lat[2][3]. Morfologicznie prezentuje on wczesne stadium ewolucyjne neandertalczyka – czaszka jest typowo neandertalska, jednak pewne szczegóły, np. wydatne łuki brwiowe, są bardziej archaiczne[3]. Z pobranego ze szkieletu fragmentu kości prawego ramienia udało się wyekstrahować DNA. Jest to najstarszy pozyskany przez paleoantropologów materiał genetyczny neandertalczyka[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Neandertalczyk (pol.). archeofil.pl. [dostęp 2015-11-24].
  2. a b c Charles Q. Choi: Oldest Neanderthal DNA Found in Italian Skeleton (ang.). livescience.com, 2015-04-10. [dostęp 2015-11-24].
  3. a b c Ten szkielet to klucz do tajemnicy neandertalczyków? (pol.). national-geographic.pl, 2015-04-16. [dostęp 2015-11-24].