Człowiek z marmuru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Człowiek z marmuru
Gatunek dramat, polityczny
Data premiery 25 lutego 1977
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 165 min
Reżyseria Andrzej Wajda
Scenariusz Aleksander Ścibor-Rylski
Główne role Krystyna Janda
Jerzy Radziwiłowicz
Tadeusz Łomnicki
Jacek Łomnicki
Michał Tarkowski
Muzyka Andrzej Korzyński
Zdjęcia Edward Kłosiński
Scenografia Wojciech Majda
Allan Starski
Maria Osiecka-Kuminek
Kostiumy Wiesława Konopelska
Lidia Rzeszewska
Montaż Halina Prugar-Ketling
Kontynuacja Człowiek z żelaza (1981)

Człowiek z marmuru – polski film z 1976 roku w reżyserii Andrzeja Wajdy.

Obsada[edytuj]

i inni

Opis fabuły[edytuj]

Brama nr 3 Stoczni Gdańskiej im. Lenina, przy której spotykają się Agnieszka i Maciej Birkut

Opowieść o przodowniku pracy z lat pięćdziesiątych XX wieku i reżyserce telewizyjnej idącej po latach jego śladami.

Agnieszka, młoda studentka szkoły filmowej (Krystyna Janda), realizuje film dyplomowy o przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz), murarzu z Nowej Huty. Agnieszka szukając prawdy o jego życiu, odnajduje gorzkie fakty o Polsce lat 50. Podróżując razem z ekipą filmową wysłużonym Roburem, bohaterka odkrywa coraz to nowe kulisy wydarzeń oraz dociera do ludzi, którzy znali Birkuta. Od reżysera Jerzego Burskiego (Tadeusz Łomnicki) dowiaduje się o kulisach powstania filmu dokumentalnego Oni budują nasze szczęście, a od Michalaka o incydencie z gorącą cegłą. Studentka trafia wreszcie do Zakopanego, do żony Birkuta - Hanki Tomczyk. Rozmawia z Witkiem, dyrektorem Huty Katowice, i z inżynierem Moniakiem, zastępcą Witka na budowie Huty Katowice. Agnieszka trafia nawet do Jodły (Wiesław Wójcik) - byłego sekretarza partyjnego. Jednak nikt nie wie, co tak naprawdę stało się z Birkutem. Studentce udaje się jednak odnaleźć syna bohatera jej filmu, Maćka Tomczyka, który pracuje w Stoczni Gdańskiej im. Lenina. Maciek informuje Agnieszkę, że jego ojciec nie żyje. W ostatniej scenie widać jak oboje idą razem długim korytarzem w gmachu warszawskiej telewizji.

Dodatkowe informacje[edytuj]

  • Twórca scenariusza "Człowieka z marmuru" Aleksander Ścibor-Rylski wykorzystał fakty z życia murarza rekordzisty Piotra Ożańskiego[1].
  • Pierwszą próbę realizacji filmu podjęto na początku lat 60. XX w., jednak została ona wówczas zablokowana przez władze. Do pomysłu wrócono dziesięć lat później, zmieniając i aktualizując scenariusz[2]. Pierwsza wersja scenariusza w 1963 roku wydrukowana została w „Kulturze[3].
  • Scena poszukiwania grobu Mateusza Birkuta, którą na polecenie władz usunięto z filmu, wykorzystano kilka lat później w Człowieku z żelaza[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Człowiek z marmuru historia prawdziwa
  2. a b Andrzej Zawistowski: Jak rzeźbiono Człowieka z marmuru?. "Biuletyn IPN" nr 3/2010, s. 63–68. [dostęp 28 listopada 2010].
  3. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004, s. 126. ISBN 83-7183-326-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]