Czapla czarnonoga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czapla czarnonoga
Ardea intermedia[1]
Wagler, 1829
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd pelikanowe
Podrząd czaplowce
Rodzina czaplowate
Rodzaj Ardea
Gatunek czapla czarnonoga
Synonimy
  • Egretta intermedia (Wagler, 1829)[2]
  • Mesophoyx intermedia (Wagler, 1829)[2]
Podgatunki
  • A. i. brachyrhyncha (A. E. Brehm, 1854)
  • A. i. intermedia (Wagler, 1829)
  • A. i. plumifera (Gould, 1848)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Czapla czarnonoga[4] (Ardea intermedia) – gatunek dużego ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae).

Taksonomia i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono trzy podgatunki A. intermedia[4][5][6]:

Autorzy Handbook of the Birds of the World (a tym samym Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody – IUCN) podnoszą taksony brachyrhyncha i plumifera do rangi gatunku[2][3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 56–72 cm; rozpiętość skrzydeł 105–115 cm; masa ciała 400–500 g[2][7].

Białe pióra, mocny dziób, długa szyja. W szacie godowej długie ozdobne pióra na grzbiecie i piersi, skóra przed okiem zielona, dziób pomarańczowy lub czerwony, czerwone golenie. W szacie spoczynkowej brakuje ozdobnych piór. Dziób i naga skóra na głowie pomarańczowożółte, nogi czarne.

Czapla czarnonoga polująca na mysz
Jaja podgatunku brachyrhyncha

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje płytkie, słodkie lub słone bagna. Część osiadła, niektóre koczują lub wędrują. Poluje, chodząc wolno, z uniesioną szyją. Lata powoli, uderzając skrzydłami, z szyją położoną na grzbiecie; w locie wygląda jak ptak z szerokimi skrzydłami o bardzo krótkiej szyi.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gnieździ się w dużych koloniach z innymi gatunkami ptaków. Gniazdo o luźnej strukturze budują oboje rodzice z patyków i łodyg trzcin. Umiejscowione jest zwykle w pobliżu wody – na drzewach, krzewach lub w szuwarach, zwykle na wysokości 3–6 metrów, czasem nawet do 20. Samica składa 2–4 jaja. Wysiadują oboje rodzice przez około 24–27 dni. Pisklęta karmione są przez rodziców zwracanym pokarmem. Uzyskują zdolność lotu po około 35 dniach od wyklucia[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Egretta intermedia, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-24]
  2. a b c d Martínez-Vilalta, A., Motis, A. & Kirwan, G.M.: Intermediate Egret (Ardea intermedia). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-21].
  3. a b Ardea intermedia. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Ardeidae Leach, 1820 - czaplowate - Herons (wersja: 2016-03-19). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-21].
  5. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Ibis, spoonbills, herons, hamerkop, shoebill, pelicans (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-20].
  6. Czapla czarnonoga (Egretta intermedia). Avibase. [dostęp 2020-02-21].
  7. a b Nicole Bouglouan: Intermediate Egret Mesophoyx intermedia (ang.). W: oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2020-02-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gosler Andrew: Atlas ptaków świata. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Intermediate Egret (ang.). W: HeronConservation [on-line]. The IUCN-SCC Heron Specialist Group. [dostęp 2020-02-21].