Czapla rafowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czapla rafowa
Egretta gularis[1]
(Bosc, 1792)
Czapla rafowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd pelikanowe
Rodzina czaplowate
Rodzaj Egretta
Gatunek czapla rafowa
Podgatunki
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Czapla rafowa (Egretta gularis) – średnich rozmiarów gatunek ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae).

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj]

Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (2016) wyróżnia 2 podgatunki (2016)[3]:

Niektórzy autorzy z czapli rafowej wyłączają czaplę zmienną (E. g. dimorpha lub E. dimorpha)[5].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 55–56 cm, rozpiętość skrzydeł 86–204 cm, masa ciała 280–710 g[5]. Brak wyraźnie zaznaczonego dymorfizmu płciowego, za to stwierdza się polimorfizm - ten gatunek prezentuje dwa typy upierzenia, biały i szary (zdarzają się także typy pośrednie). Białe osobniki są podobne do czapli nadobnej, mają jednak grubszy dziób i nogi. Szare osobniki trudno pomylić z innym gatunkiem z rodzaju Egretta.

Ekologia i zachowanie[edytuj]

Środowiskiem życia czapli rafowej są kamieniste lub piaszczyste wybrzeża i rafy, ale odwiedza również inne nadbrzeżne środowiska, jak estuaria, połacie mułu, słone mokradła i namorzyny. Nocą ptaki te odpoczywają w grupach liczących do 1000 osobników. Poza sezonem lęgowym żeruje samotnie, niekiedy w grupach. Pożywia się zwykle w dzień, przy odpowiednich pływach może to robić i nocą. Pożywieniem czapli rafowych są głównie ryby, skorupiaki i mięczaki, ale zjada również prostoskrzydłe, larwy i dżdżownice[6]. Głosem nie różni się od czapli nadobnej (E. garzetta)[5].

Lęgi[edytuj]

Okres lęgowy przedstawicieli podgatunku E. g. gularis trwa od kwietnia do lipca lub października, a u ptaków z podgatunku E. g. schistacea od lutego do października[5]. Gniazdo stanowi platforma z patyków i wodorostów, umieszczona na ziemi, w trzcinowisku, w krzewach lub (w namorzynach) na drzewie, do 20 m nad ziemią[6]. U ptaków badanych na wyspie Nakhiloo (administracyjnie należy do Iranu) najczęściej w zniesieniu były 3 jaja, ale odnotowano ich ogółem od 1 do 5 w zniesieniu. Ich masa wynosiła przeciętnie 27,38 ± 0,09 g, a wymiary – 47,02 ± 0,16 mm na 34,12±0,08 mm. Ich skorupka była najczęściej jasnoniebieska, rzadziej jasnozielona lub biała. Poprzedni autorzy wzmiankowali wymiary jaj 44×32 mm u przedstawicieli podgatunku nominatywnego oraz 44,9×34,3 mm u reprezentantów E. g. gularis. Inkubacja u badanych na wyspie ptaków trwała 22–25 dni, ogółem okres inkubacji może wynosić od 20 do 25 dni. Wysiadują oba ptaki z pary, od momentu złożenia ostatniego jaja. W zbadanych 47 gniazdach z Nakhiloo wykluło się 62,1% piskląt (ważyły po wykluciu średnio 22,19 ± 0,61 g), a do wieku młodocianego dożyło 74,7% młodych. Pisklęta opuszczają gniazdo po blisko 30 dniach zycia[7].

Przypisy

  1. Egretta gularis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Egretta gularis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. F. Gill, D. Donsker: Storks, ibis & herons (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-02-02].
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Ardeidae Leach, 1820 - czaplowate - Herons (Wersja: 2015-10-01). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-02-02].
  5. a b c d e f Western Reef-egret (Egretta gularis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2016. [dostęp 2 lutego 2016].
  6. a b Western Reef-egret Egretta gularis. BirdLife International. [dostęp 2 lutego 2016].
  7. Behrouz Behrouzi-Rad, Rahman Rasekhi & Sima Momeni. Breeding Biology and Success of the Western Reef He ron Egretta gularis on Nakhiloo Island, Persian Gulf. „Podoces”. 5 (2), s. 81–86, 2010.