Czapnictwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czapnictwo, czapkarstwo - dziedzina rzemiosła, przemysłu zajmująca się wyrobem czapek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rzemiosło spotykane od średniowiecza. Rozpowszechniło się w XVI wieku i I połowie XVII[1]. Do większych ośrodków należały: Gdańsk, Poznań (cech czapników jest wymieniany jako jeden z ponad sześćdziesięciu cechów obecnych w Poznaniu w XVI w.[2]), Łomża i Kraków[1]. Polskie czapki były wywożone na Węgry, do Rosji, na Śląsk i Wołowszczyznę[1].

W 2 połowie XVIII wieku zmniejszył się popyt w związku z modą na czapki futrzane[1]. W XVIII wieku powstają manufaktury czapnicze m. in. w Brzezinach, Ciechanowcu, Drzewnicy, Głównie, Gołędzinie, Korcu, Machnówce, Niemirowie, Sokołowie Podlaskim, Stawiskach, Strykowie i Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Maroszek J. Czapnictwo Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945 roku t. 1 A-N Warszawa Wiedza Powszechna 1981 s. 113ISBN 8321401856
  2. Księga Pamiątkowa Miasta Poznania- Przegląd dziejów miasta Poznania, Nakładem Magistratu Stołecznego Miasta Poznania, Poznań, 1929, s. 56