Czarna szabla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czarna szabla – drugi zbiór opowiadań Jacka Komudy rozgrywający się w XVII-wiecznej Polsce. W przeciwieństwie do Opowieści z Dzikich Pól, opowiadania są powiązane ze sobą postacią Jacka Dydyńskiego, zwanego Jackiem nad Jackami. Dwa opowiadania (Pod wesołym wisielcem i Nobile Verbum) wydane były również w poprzednim zbiorze.

Spis opowiadań[edytuj | edytuj kod]

Wilczyca - historia pewnego infamisa o imieniu Maciej Białoskórski, którego porwali chłopi, aby zgarnąć nagrodę u starosty w Przemyślu. Nikt jednak nie chce podjąć się zadania przewiezienia szlachcica do starosty obawiając się jego ucieczki i krwawej zemsty. Ostatecznie jednak młody, niezamożny szlachetka o nazwisku Gintowt postanawia wyruszyć wraz z chłopami. Po drodze jednak w niewyjaśnionych okolicznościach ginie jeden z chłopów, a Gintowt ukazuje swe prawdziwe oblicze tytułowej wilczycy. Panna zamierza zemścić się na Białoskórskim za wydarzenia z przeszłości. W tym samym czasie do akcji włącza się Jacek Dydyński, który również goni infamisa, lecz nie w celu jego zabicia.

Jeruzalem - tytułowe Jeruzalem to siedziba rodu Krysińskich i ich czeladzi. Są oni braćmi polskimi, których nęka szlachta z sąsiedztwa żądając spłaty długów na podstawie fałszywych dokumentów. Do Jeruzalem trafia ranny Jacek Dydyński, gdzie zostaje cudownie uzdrowiony przez ojca rodu. Dydyński zakochuje się w Racheli, córce starego Krysińskiego i postanawia za wszelką cenę spłacić dług u arian, jednak profesja Jacka zniechęca ojca rodu gardzącego przemocą. Dochodzi do konfliktu, w którym arianin pokazuje swoją przeszłość zabijaki i paliwody. Mimo wygranej Dydyńskiego i Krysińskiego, w trakcie walk ginie Rachela, a Jacek wraz z Krysińskim odchodzą z Jeruzalem.

Pod Wesołym Wisielcem - patrz: Opowieści z Dzikich Pól

Nobile Verbum - patrz wyżej

Biesy Polskie - tutaj główną postacią jest syn Jacka, Jan Dydyński służący w armii hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Potockiego jako porucznik. Umierający hetman w swej ostatniej woli wyraził chęć zjednoczenia Polski z Kozakami. W tym celu zobowiązuje Jana do powstrzymania zbuntowanego przeciwko niemu rotmistrza chorągwi pancernej Jana Baranowskigo. Baranowski dopuszcza się niesubordynacji i wraz ze swą chorągwią napada na Kozaków i Rusinów mordując ich i niszcząc wszystko co mu stanie na drodze. Dydyński daje hetmanowi szlacheckie słowo i wyrusza w poszukiwaniu Baranowskiego. Wkrótce jednak zostaje zdradzony przez swoich ludzi, którzy dołaczają się do Baranowskiego. Jan wkrótce zostaje świadkiem złupienia klasztoru prawosławnego, w którym ujawniają się tytułowe biesy w postaci polskich żołnierzy.