Czarne kwiaty. Białe kwiaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czarne kwiaty. Białe kwiaty – cykle prozy Cypriana Kamila Norwida. Drukowane w Czasie w latach 1856-1857. W obydwu autor nie starał się narzucać sobie jakiegokolwiek stylu literackiego – zależało mu na wierności faktom. Uważane za arcydzieło polskiej prozy[potrzebny przypis].

Czarne kwiaty - przymiotnik "czarne" oznacza żałobny lub nekrologiczny charakter zapisków. Opisują spotkania i rozmowy z poetą Stefanem Witwickim, Chopinem, Słowackim, Mickiewiczem i malarzem Delaroche'em. Zawierają także wspomnienie o nagłej śmierci nieznanej Norwidowi "podobno Irlandki".

Białe kwiaty tworzą zbiór fragmentów zaczerpniętych z dziennika autora. Zawierają opisy estetyki ciszy, nieobecności i "przemilczenia", charakterystycznego dla twórczości Norwida. Brak w tym cyklu patosu i pretensjonalnej ekspresywności.

Linki zewnętrzne[edytuj]