Czarnocin (województwo opolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czarnocin
wieś
Państwo  Polska
Województwo  opolskie
Powiat strzelecki
Gmina Leśnica
Wysokość 282 m n.p.m.
Liczba ludności  170
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 47-150
Tablice rejestracyjne OST
SIMC 0497957
Położenie na mapie gminy Leśnica
Mapa lokalizacyjna gminy Leśnica
Czarnocin
Czarnocin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Czarnocin
Czarnocin
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Czarnocin
Czarnocin
Położenie na mapie powiatu strzeleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu strzeleckiego
Czarnocin
Czarnocin
Ziemia50°27′00″N 18°14′25″E/50,450000 18,240278

Czarnocin (dodatkowa nazwa w j. niem. Scharnosin, śl.: Czarnożyńe) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie strzeleckim, w gminie Leśnica, w pobliżu sanktuarium Góra Świętej Anny.

Czarnocin położony jest na stokach doliny Łąckiej Wody, na skraju rozległych bukowych lasów. Ukształtowanie terenu oraz źródła wody w obrębie wsi sprawiły, że miejscowość nazwano Śląską Szwajcarią. Rezerwaty przyrody – Boże Oko i Grafik.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wywodzi się ze staropolskiego określenia oznaczającego żyzną i bardzo urodzajną ziemię - "czarnoziem"[1]. Po raz pierwszy wieś Czarnocin została wzmiankowana w 1485 r. jako „Czarnozeme”. Niemiecki nauczyciel Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą nazwę miejscowości wymienia Czarnosin podając jej znaczenie "Schwarzflur" czyli w języku polskim "Czarne pole"[1]. Nazwa wsi została później fonetycznie zgermanizowana na Scharnosin[1] i utraciła swoje pierwotne znaczenie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dokumenty kościelne z XVII w. wymieniają ją jako „Czarnozenie” oraz „Czanozenie”. Czarnocin należał wtedy do rozległej parafii w Leśnicy.

Spis z 1720 r. wykazał w tej miejscowości 97 mieszkańców. W 1783 r. Czarnocin należał do hrabiego Colonny. Położony na krańcu wsi folwark nosił nazwę Annahof. W tym czasie wioska miała już własną szkołę.

W danych topograficznych Śląska z 1845 r. Czarnocin wymieniano jako „Czarnosin” (także w latach 1945-1988) lub „Czarnsień”. Wieś liczyła w tym czasie 382 mieszkańców. W Czarnocinie były wtedy 4 młyny i gorzelnia. Według statystyki z 1861 r. rzemiosłem trudniło się 11 osób. Znajdowała się tu również karczma. W 1910 r. Czarocin liczył 374 mieszkańców. W 1921 r. przez pola należące do wsi przebiegała linia frontu ostatniej fazy III powstania śląskiego.

W 1939 wieś liczyła 272 mieszkańców, ale w 1996 – już tylko 164. Zmniejszanie się liczby mieszkańców powodowane było emigracją do Niemiec po II wojnie światowej części mieszkańców wsi – Ślązaków i związaną z tym komasacją gruntów w rękach kilku zamożniejszych rolników. Po 1945 r. część wsi zasiedlona została przez repatriantów z podlwowskiej wsi Biłka Królewska. Przybyły tu wówczas rodziny Gruszków, Kasperskich, Sękowskich, Domereckich i innych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 73.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]