Czarny Wrzesień (organizacja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy palestyńskiej organizacji terrorystycznej. Zobacz też: Czarny Wrzesień - wydarzenia w Jordanii oraz album Pei.

Czarny Wrzesień – radykalna palestyńska organizacja terrorystyczna powstała w 1971 roku. Jej działacze stawiali sobie za cel pomszczenie tzw. Czarnego Września – działań odwetowych, podjętych przez króla Jordanii Husajna I po zamachu na jego życie. Zamach ten związany był z próbą wywołania przez Organizację Wyzwolenia Palestyny rewolucji w Jordanii, jednak zakończył się niepowodzeniem, a akcja wojsk króla przeciw obozom uchodźców palestyńskich i palestyńskim formacjom zbrojnym zmusiła działaczy OWP do przeniesienia się do Libanu. Wraz z nimi Jordanię opuściły tysiące Palestyńczyków.

Według części źródeł była komórką w obrębie Al-Fatah[1].

Masakra w Monachium[edytuj]

 Osobny artykuł: Masakra w Monachium.

Podczas igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 organizacja Czarny Wrzesień uprowadziła 11 izraelskich sportowców. Dwóch z nich zabito w hotelu.

Powołano sztab kryzysowy, składający się z dwóch polityków i komendanta policji. Akcja była źle zaplanowana i przeprowadzona. Policjanci próbowali dostać się do hotelu, ale terroryści zauważyli ich w telewizji, gdyż teren nie został należycie zabezpieczony. Terroryści zażądali śmigłowca. Na lotnisku, zamiast ściągnąć profesjonalnych snajperów, ustawiono pięciu policjantów z miejscowego komisariatu, z czego dwóch było „przygwożdżonych” przez ogień pozostałych trzech. Kiedy policjanci oddali chybione strzały, rozpoczęła się strzelanina. Kiedy terroryści znaleźli się w beznadziejnej sytuacji, wysadzili śmigłowiec, w którym znajdowało się pozostałych dziewięciu sportowców. Był to błąd policji niemieckiej, gdyż śmigłowiec wysadzili terroryści, którzy nie zostali policzeni. Nie pomyślano, że w hotelu mogą znajdować się terroryści, których nie widać z okien.

Po ceremonii żałobnej igrzyska były kontynuowane. Tę kontrowersyjną decyzję podjął Avery Brundage, który od zawsze starał się o apolityczność igrzysk olimpijskich. W swoim przemówieniu zamach porównał do pomysłu wycofania Rodezji z rozgrywek (również z powodów politycznych). Niektórzy komentatorzy przypominali jego poparcie dla poprzednich igrzysk w Berlinie z 1936 roku (zorganizowanych przez III Rzeszę), inni natomiast uznawali jego decyzję za słuszną, uważając że impreza może być kontynuowana ku czci ofiar. Masakra została potępiona na całym świecie, a palestyński przywódca Jasir Arafat musiał się publicznie odżegnywać od wszelkich powiązań z tym zamachem.

Odpowiedź Izraela[edytuj]

Po tym akcie terroru Izrael zweryfikował swoją politykę „twardej ręki” wobec OWP i palestyńskich radykalnych ugrupowań, wybierając niejednokrotnie skrajne rozwiązania. Czarny Wrzesień stał się głównym celem izraelskiej agencji wywiadowczej Mosad, w której obrębie stworzono specjalną komórkę, mającą na celu tropienie, pościg i likwidowanie organizatorów i uczestników zamachu. Oficjalnie „wojskowa” operacja Źródło Młodości, faktycznie była – prowadzoną przez przeszło siedem lat akcją Mosadu. Działając nawet na terytorium Libanu, w Bejrucie wyeliminowano przywódców Czarnego Września: Nassera i Najara, a następnie samego szefa operacyjnego organizacji – Ali Hassana Salameha.

Ali Hassan Salameh zginął w styczniu 1979 roku w zamachu bombowym, zorganizowanym przez izraelski oddział Bagnetszturmowy, operacyjny oddział specjalny Mosadu działający w ramach operacji Źródło Młodości.

Na pogrzebie Ali Hassana Salemeha obecny był Jasir Arafat, który ostentacyjnie demonstrował swój sprzeciw wobec działań Mosadu trzymając na kolanach syna przywódcy Czarnego Września – Khaled al-Khalifa.

Przyczyny rozwiązania organizacji[edytuj]

Radykalność działań Czarnego Września dała się we znaki już podczas pierwszego zamachu dokonanego na ówczesnym premierze Jordanii, Wasfi al-Tal, podczas którego jeden z terrorystów zaraz po zastrzeleniu premiera, w geście zwycięstwa zlizał jego krew z podłogi[2]. Atak terrorystyczny mający miejsce w 1972 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium (zwany również: Masakra w Monachium), spowodował stałe skupienie mediów na działalności grupy i jej członków[3]. Skoncentrowanie uwagi na Czarnym Wrześniu było jednym z początkowych założeń grupy[3]. Jednak tak wielkie poruszenie, wywołane przez dotychczasowe ataki, spowodowało trudności w utrzymaniu jej działalności w ukryciu i skompromitowało palestyńskiego przywódcę Jasira Arafata, który coraz częściej był łączony z działaniami grupy[3]. Zmusiło go to do publicznych sprostowań w celu zdementowania powiązań z zamachami.

Dodatkowo, sytuację pogorszył fakt, iż osoba, która stała za organizacją zamachów przeprowadzonych przez Czarny Wrzesień w Europie, Wael Zwaiter, był kuzynem Jasira Arafata[4]. Ciągłe oskarżanie Arafata przez Izrael o założenie tej grupy terrorystycznej spowodowało podjęcie decyzji przez przywódców Al-Fatah do konieczności zakończenia działalności grupy[3].

Sposób rozwiązania organizacji[edytuj]

Nietypowy pomysł rozwiązania Czarnego Września został przedstawiony przez Abu Iyada i opierał się na głównym założeniu znalezienia dla członków tej grupy więcej powodów do życia niż do igrania ze śmiercią[3]. Pomysł polegał na zapoznaniu terrorystycznych żołnierzy z ich przyszłymi małżonkami i wsparcie ich życia rodzinnego poprzez zasiłki i darowane mieszkania[3]. W tym celu około stu pięknych i młodych kobiet zostało przywiezionych do Bejrutu, gdzie zostały zapoznane z członkami ugrupowania[3]. Do zachęty stworzenia przez zapoznane pary pełnoprawnej rodziny zaproponowano im 3000 $ za ślub, pracę oraz zakwaterowanie (w pełnym wyposażeniu) w Bejrucie[3]. Dodatkowo, para mogła otrzymać 5000 $ za dziecko urodzone w ciągu roku od poznania[3].

Ponieważ pomysłodawcy idei martwili się o skuteczność tego innowacyjnego pomysłu postanowili sprawdzić jego działanie poprzez sprytny test[3]. Polegał on na cyklicznym werbowaniu byłych członków grupy do podjęcia podróży zagranicznej w celach biznesowych, do których jednak żaden z nich się nie posunął przed obawą aresztowania i porzucenia rodziny w Palestynie. Zatem wszyscy członkowie grupy pozostali przy swoich rodzinach i nigdy nie skorzystali z ofert składanym im przez przełożonych, stawiając kres istnieniu jednej z najbardziej niebezpiecznych grup terrorystycznych[3].

Przypisy

  1. Black September. National Consortium for the Study of Terrorism and Responses to Terrorism, University of Maryland. [dostęp 2013-01-14].
  2. Munich Olympic Massacre: Background & Overview Jewish Virtual Library
  3. a b c d e f g h i j k Bruce Hoffman, All you need is love, The Atlantic Monthly, December 2001.
  4. Massacre in Munich: The Manhunt for the Killers Behind the 1972 Olympics Massacre, Michael Bar Bar-Zohar, Eitan Haber, Lyons Press, December 1, 2005.

Bibliografia[edytuj]