Czas istnienia satelity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czas istnienia satelity – okres przebywania sztucznego satelity na orbicie ciała niebieskiego; jeden z parametrów opisujących ruch sztucznego satelity.

Satelity na niskiej orbicie okołoziemskiej krążą w górnej atmosferze. W wyniku oporu atmosfery satelita zmniejsza stopniowo swą prędkość orbitalną. Jeżeli sztuczny satelita nie jest wyposażony w silniki, to nie ma możliwości przeciwstawiania się oporowi i stopniowo przechodzi na coraz niższą orbitę, aż dostanie się w gęste warstwy atmosfery, które wyhamują jego ruch na tyle, że spadnie na Ziemię. Satelity na orbitach poza atmosferą (np. na orbicie geostacjonarnej) mogą zmieniać orbitę wskutek innych czynników (np. siły grawitacyjnej Słońca). Dlatego są na ogół wyposażone w silniki, które pozwalają im na utrzymanie właściwej orbity.

Czas istnienia satelity jest określony czasem trwania orbity początkowej satelity – ograniczonym głównie przez siłę ciężkości ciała niebieskiego i tarcie atmosferyczne.