Czeczelnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czeczelnik
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Vinnytsia Oblast.svg winnicki
Rejon czeczelnicki
Powierzchnia 7,94 km²
Populacja (2017)
• liczba ludności

5054[1]
Nr kierunkowy +380 4351
Kod pocztowy 24800
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Czeczelnik
Czeczelnik
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Czeczelnik
Czeczelnik
Ziemia48°12′59″N 29°20′54″E/48,216389 29,348333
Portal Portal Ukraina

Czeczelnik (ukr. Чечельник, Czeczelnyk) – stolica rejonu, osiedle typu miejskiego nad Sawranką, na Ukrainie, w obwodzie winnickim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mapa województwa bracławskiego z 1648 r. z Czeczelnikiem zaznaczonym pod nazwą Czaczanik (w południowej części województwa)
Quote-alpha.png
Czaczumłyk, nazwano Czeczelnikiem. Przez uchwałę sejmu z roku 1635 była to kantora win. Kto z Wołoch, Multan chciał mieć wino, nie mógł go inną drogą sprowadzać tylko przez Czeczelnik. Te nad Dniestrem okolice były dziedzictwem Lubomirskich. Dobra, tak zwane Pobereskie, w których się skupiło kilkanaście wielkich kluczów, były tylko jedną czwartą częścią majątku księcia Lubomirskiego, wojewody Kijowskiego, który umiérając synów przepraszał, że tak mało dorobił im fortuny. Z tak olbrzymiego bogactwa, w bardzo krótkim czasie nad Dnieprem i nad Dniestrem piędzi ziemi Lubomirscy już nie mają.[2]

Prywatne miasto szlacheckie położone w województwie bracławskim było w 1789 własnością Józefa Lubomirskiego[3]. W 1789 stacjonował tu 5 Pułk Koronny Przedniej Straży, a w 1792 2 Pułk Przedniej Straży Buławy Wielkiej Koronnej armii koronnej.

W zaborze rosyjskim siedziba gminy Czeczelnik(ukr.) w powiecie olhopolskim guberni podolskiej. W latach 1795-1812 Czeczelnik był przemianiowany na Olhopol.

W 1931 roku zaczęli wydawać gazetu[4]

W 1989 liczyła 6084 mieszkańców[5].

W 2013 liczyła 5166 mieszkańców[6].

Urodzeni w Czeczelniku[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.15
  2. Eustachy Iwanowski, Rozmowy o polskiéj koronie, na str. 542
  3. Микола Крикун, Воєводства Правобережної України у XVI-XVIII століттях: Статті і матеріали, Lwów 2012, s. 524.
  4. Летопись периодических и продолжающихся изданий СССР 1986 - 1990. Часть 2. Газеты. М., «Книжная палата», 1994. стр.343
  5. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  6. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.44

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]