Czeczotka tundrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czeczotka tundrowa
Acanthis hornemanni[1]
(Holböll, 1843)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina łuszczakowate
Podrodzina łuskacze
Rodzaj Acanthis
Gatunek czeczotka tundrowa
Synonimy
  • Linota hornemanni Holböll, 1843[2]
  • Carduelis hornemanni (Holböll, 1843)[2]
Podgatunki
  • A. h. exilipes (Coues, 1862)
  • A. h. hornemanni (Holböll, 1843)

Czeczotka tundrowa[3] (Acanthis hornemanni) – gatunek ptaka z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae).

Do Polski zalatuje. Do końca 2016 stwierdzono ją 155 razy (łącznie obserwowano 330 osobników)[4]. W 2017 miał miejsce nalot tych ptaków, który objął swym zasięgiem niemal cały kraj – odnotowano wówczas 107 stwierdzeń (136 osobników)[4].

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki A. hornemanni[6][3]:

  • czeczotka blada (A. hornemanni exilipes) – północna Eurazja, Alaska i północno-zachodnia Kanada.
  • czeczotka tundrowa (A. hornemanni hornemanni) – północno-wschodnia Kanada i Grenlandia.

Handbook of the Birds of the World klasyfikuje czeczotkę tundrową jako podgatunek czeczotki zwyczajnej (Acanthis flammea)[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

długość ciała: 11,5–14 cm[2]
masa ciała: 17–20 g (A. h. hornemanni), 10–16 g (A. h. exilipes)[2]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Acanthis hornemanni, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Clement, P., Arkhipov, V. & Christie, D.A.: Arctic Redpoll (Carduelis hornemanni). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-10)].
  3. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Carduelini Vigors, 1825 (wersja: 2019-05-02). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-09-23].
  4. a b Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 34. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2017. „Ornis Polonica”. 59, s. 119–153, 2018. 
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)
  6. F. Gill, D. Donsker (red.): Finches, euphonias (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-09-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007. ISBN 978-83-247-0818-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]