Czehryń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czehryń
Чигирин
Widok miasta z Góry Zamkowej
Widok miasta z Góry Zamkowej
Herb
Herb Czehrynia
Państwo  Ukraina
Obwód czerkaski
Powierzchnia 14 km²
Wysokość 110 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności

11600
Nr kierunkowy + 380 4730
Kod pocztowy 20900
Położenie na mapie obwodu czerkaskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu czerkaskiego
Czehryń
Czehryń
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Czehryń
Czehryń
Ziemia 49°04′N 32°40′E/49,066667 32,666667
Portal Portal Ukraina
Czehryn lub Czehrin, ok. roku 1663 na mapie Jana Janssona Tractus Borysthenis Vulgo Dniepr at Niepr dicti.

Czehryń (ukr. Чигирин) – miasto w centralnej części Ukrainy, obwód czerkaski, rejon czehryński nad rzeką Taśminą. Ma 11,6 tys. mieszkańców (2004).

Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawniejsze nazwy: Czehryn, Czeryn, Czyryn, Czyhiryn. Nazwa miasta wywodzi się od miejscowej nazwy paleniska, czyli czyryna lub cziryna. W 1569 r. przyłączone do Korony, województwo kijowskie, starostwo czehryńskie. Miasto i twierdza lokowane przez króla Zygmunta III Wazę dzięki staraniom starosty czerkaskiego Aleksandra księcia Wiśniowieckiego 1 maja 1588 roku. Dnia 15 października 1592 roku otrzymało od króla przywilej nadający mu prawa miejskie magdeburskie. Czehryń graniczył kiedyś z wsiami Birek, Strzynówki i Sosnówka. Pomimo zakazu królewskiego dotyczącego przyjmowania zbiegów miasto zostało w kolejnych latach zamieszkane przez różnych uciekinierów z całej Rzeczypospolitej. Do pierwszego poważnego buntu przybyszów przeciw władzy królewskiej doszło już w roku 1593 (Powstanie Kosińskiego). Po kolejnym buncie atamana kozackiego Doroszenki miasto i zamek wzmiankowano w 1611 roku jako spustoszone. W 1622 roku opisywano, że zamek ma trzy wieże, a samo miasteczko jest otoczone palisadą, w której są dwie bramy. W 1637 roku miasto zajęli zbuntowani Kozacy Pawluka. Ze względu na swoje strategiczne położenie były (po Kudaku) najbardziej na wschód wysuniętą twierdzą Rzeczypospolitej. Czehryń był jedną z głównych siedzib Chmielnickiego podczas wznieconego przez niego powstania, tutaj też przyjmował posłów i zmarł. W 1664 roku Brzuchowiecki obległ w zamku Teterę. W 1678 roku miasto i twierdzę zdobyły wojska tureckie i całkowicie je zniszczyły. Po długich wojnach prowadzonych od 1654 roku z Rosją i Turcją, miasto powróciło do Polski w roku 1699. W 1792 roku król Stanisław August Poniatowski potwierdził miastu dawne przywileje. Miasto należało do Rzeczypospolitej do roku 1793, kiedy po II rozbiorze znalazło się w zaborze rosyjskim, od roku 1796 w powiecie czehryńskim w guberni kijowskiej. W roku 1865 liczyło 9329 mieszkańców. Parafie łacińskie w Antonówce i Złotopolu, dekanat zwenigrodzki. W latach 1922-1991 część Ukraińskiej SRR, od 1991 należy do Ukrainy.

Starostowie czehryńscy[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Magazin für die neue Historie und Geographie Angelegt, t. XVI, Halle, 1782, s. 14.
  2. Czehryń. [dostęp 26.9.13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Powiat czehryński

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]