Czerwień (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czerwień
Чэрвень
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód Flag of minsk province.svg miński
Populacja (2010)
• liczba ludności

10 100[1]
Nr kierunkowy +375 1714
Kod pocztowy 223232
Tablice rejestracyjne 5
Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa konturowa obwodu mińskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Czerwień”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, w centrum znajduje się punkt z opisem „Czerwień”
Ziemia53°42′28″N 28°25′56″E/53,707778 28,432222
Strona internetowa
Portal Białoruś

Czerwień (biał. Чэрвень; ros. Червень) – miasto na Białorusi w obwodzie mińskim, stolica rejonu czerwieńskiego. Do 18 września 1923 nosił nazwę Ihumeń (biał. Ігумен, igumen); 10,1 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1909 roku, w czasie wyborów samorządowych, do rady miejskiej zostało wybranych 6 Rosjan, 3 Polaków i 1 Żyd[2].

Urodził się tu Antoni Dubiński (ur. 30 lub 31 marca bądź 18 kwietnia 1891, zm. 1940 w Kijowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Miejsce straceń[edytuj | edytuj kod]

W pobliskim lesie w uroczyskach Cegielnia i Wysoki Stan znajdują się masowe groby więźniów narodowości białoruskiej, polskiej i litewskiej przyprowadzonych z Mińska w trakcie tzw. „Drogi śmierci” po ataku Niemiec na ZSRR i zabitych 26 czerwca 1941 r. przez NKWD[3][4]. W trakcie marszu zginęło 5-7 tysięcy osób. Do Czerwienia dotarło ok. 2 tysiące. Na przedmieściu rozstrzelano kilkaset osób.

Na grobach ustawiono kilka pomników, m.in. autorstwa miejscowego rzeźbiarza Gienadija Matusewicza[5], i tablic pamiątkowych. Od 1991 w końcu czerwca odbywają się tam uroczystości, niechętnie widziane przez obecne władze białoruskie.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Lipińska G., Jeśli zapomnę o nich..., 1990
  • Stankiewicz-Januszczak, J., Marsz śmierci – ewakuacja więźniów z Mińska do Czerwieni 24–27 czerwca 1941 r., Volumen (1999)
  • Stankiewicz-Januszczak J., Dziś mówię ludziom, co mówiłam Bogu..., ​ISBN 83-914184-9-9​.
  • Petruitis J., Kaip jie mus sušaudė, Kaunas, 1942, 1990 (lit.)
  • Tumas J. Kelias į Červenę, Vilnius, 1990 (lit.)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]