Przejdź do zawartości

Czesław Łuczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Czesław Łuczak
Data i miejsce urodzenia

19 lutego 1922
Kruszwica

Data i miejsce śmierci

10 sierpnia 2002
Poznań

Profesor nauk historycznych
Specjalność: historia gospodarcza
Alma Mater

Uniwersytet Poznański

Doktorat

1949 – nauki historyczne
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
promotor: Jan Rutkowski, Zygmunt Wojciechowski

Habilitacja

1955 – nauki historyczne
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Profesura

1966

Doktor honoris causa
Uniwersytet w Charkowie – 22 czerwca 1967
Uniwersytet w Halle – 25 maja 1970
Nauczyciel akademicki
uczelnia

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Okres zatrudn.

od 1973

Rektor
Uczelnia

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Okres spraw.

1965–1972

Poprzednik

Gerard Labuda

Następca

Benon Miśkiewicz

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”
Odznaka Nagrody Państwowej

Czesław Łuczak (ur. 19 lutego 1922 w Kruszwicy, zm. 10 sierpnia 2002 w Poznaniu) – polski historyk specjalizujący się w historii gospodarczej, profesor i rektor (1965–1972) Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 19 lutego 1922 w Kruszwicy, w rodzinie Michała i Jadwigi z domu Stajszczak. W 1932 wraz z rodziną przeprowadził się do Mogilna. W 1939 ukończył Gimnazjum i Liceum w Trzemesznie i uzyskał świadectwo dojrzałości.

Podczas okupacji niemieckiej był początkowo robotnikiem rolnym, a następnie od grudnia 1941 pracował w charakterze księgowego[1][2].

Po wojnie rozpoczął studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w 1948. W trakcie studiów związał się z Katedrą Historii Gospodarczej. Obroniwszy magisterium w styczniu, już w październiku 1949 obronił rozprawę doktorską (promotor: Jan Rutkowski, a po jego śmierci Zygmunt Wojciechowski).

W latach 1946–1992 pracował na Uniwersytecie Poznańskim, w Katedrze Historii Gospodarczej, która do 1953 istniała przy Wydziale Prawno-Ekonomicznym, po czym przeniesiono ją do Zespołu Katedr Historycznych UP. Przeszedł wszystkie szczeble awansu naukowego: w 1953 został adiunktem, w 1955 otrzymał tytuł naukowy i stanowisko docenta, w 1960 tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1966 tytuł profesora zwyczajnego.

W 1962 został kierownikiem Zakładu Historii Gospodarczej UAM i był nim do przejścia na emeryturę w 1992. Zajmował też następujące stanowiska na szczeblu uniwersyteckim: prodziekan (1956–1960) i dziekan (1960–1962) Wydziału Filozoficzno-Historycznego, prorektor (1962–1965) i rektor (1965–1972) UAM, dyrektor Instytutu Historii (1968–1981, 1987–1990). Przez wiele lat przewodniczył też Komitetowi Redakcyjnemu Wydawnictwa Naukowego UAM.

Był m.in. członkiem:

  • PZPR (od 1953)
  • Komisji Historycznej KC PZPR (1963–1970 i od 1982)
  • przewodniczącym rady naukowej w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich oraz Instytutu Pamięci Narodowej
  • Rady Naukowej Instytutu Zachodniego
  • Prezydium Komisji Badań Regionalnych PAN przy oddziale poznańskim
  • Komisji II Wojny Światowej Komitetu Nauk Historycznych PAN
  • Prezydium Komisji Historii Gospodarczej PAN
  • Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów RP
  • Komitetu Redakcyjnego kwartalnika KC PZPR Z Pola Walki, w którym publikowano artykuły na temat historii polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego

Prowadził seminarium magisterskie i doktorskie. Wypromował ponad 300 magistrów i 49 doktorów. Dziesięciu jego uczniów habilitowało się, sześciu zostało profesorami, a dwóch piastowało godność rektorów szkół wyższych[2].

Uczniami profesora byli m.in.: prof. Włodzimierz Bonusiak[3], prof. Marian Eckert, prof. Stefan Kowal, dr hab. Bożena Górczyńska-Przybyłowicz, dr hab. Roman Macyra, dr hab. Witold Szulc[potrzebny przypis], dr hab. Tadeusz Janicki[4], dr hab. Tadeusz Miluski, dr Jin Matsuka.[potrzebny przypis].

Grób prof. Czesława Łuczaka na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu

Intensywną działalność naukową prowadził również po formalnym przejściu na emeryturę, za co w 1999 uhonorowany został medalem.

Był mężem Stanisławy (1927–2019)[5].

Zmarł 10 sierpnia 2002 w Poznaniu, spoczywa w grobie rodzinnym na cmentarzu Jeżyckim (kwatera L-4-3)[6].

Rektor UAM

[edytuj | edytuj kod]

Był rektorem UAM w okresie długoletnich rządów historyków w uniwersytecie (byli nimi poprzednik i następca Łuczaka). Za jego kadencji uniwersytet przeżywał konsekwencje Marca'68 (władze musiały rozstrzygnąć problem zidentyfikowanych uczestników studenckich protestów), w następstwie których zgodnie z dyrektywami ministerialnymi przeprowadzono głęboką reformę struktur uniwersyteckich. Równocześnie znacząco rozbudował bazę lokalową uczelni. np. poprzez oddanie gmachu Collegium Novum. W 1969 zorganizował z rozmachem obchody 50-lecia uniwersytetu. Objąwszy stanowisko dyrektora Instytutu Historii w 1969 (po odejściu na emeryturę Henryka Łowmiańskiego i krótkim wakacie), początkowo łączył je ze sprawowaniem funkcji rektora. Doprowadził Instytut do wiodącej pozycji w kraju. Bez problemu zapewniał sobie reelekcje na kolejne kadencje, jednak w 1981 po wygranych wyborach w geście protestu zrezygnował, gdy nie zaakceptowano jednego z jego kandydatów na wicedyrektora. Na stanowisko powrócił, ale już z nominacji rektorskiej (zgodnie z nową ustawą), w 1987 i sprawował je kolejne cztery lata.

Wybrane publikacje

[edytuj | edytuj kod]

Był specjalistą w dziedzinie najnowszej historii gospodarczej Polski, autorem i redaktorem blisko 50 książek oraz ok. 400 innych prac, m.in.:

  • „Kraj Warty” 1939–1945. Studium historyczno-gospodarcze okupacji hitlerowskiej (1972)
  • Polscy robotnicy przymusowi w Trzeciej Rzeszy podczas II wojny światowej (1974)
  • Polityka ludnościowa i ekonomiczna hitlerowskich Niemiec w okupowanej Polsce, Wyd. Poznańskie, Poznań 1979 ISBN 83-210-0010-X.
  • Polityka ekonomiczna III Rzeszy w latach drugiej wojny światowej (1982)
  • Dzieje gospodarcze Niemiec 1871–1945 (1984)
  • Dzieje gospodarcze Wielkopolski w okresie zaborów 1815–1918 (1988)
  • Od Bismarcka do Hitlera: polsko-niemieckie stosunki gospodarcze (1988)
  • Zagłada (1989)
  • Dzień po dniu w okupowanym Poznaniu (1989)
  • Dzień po dniu w okupowanej Wielkopolsce i na Ziemi Łódzkiej (Kraj Warty) (1989)
  • Praca przymusowa Polaków w III Rzeszy (1989)
  • Dzieje Obornik, red., Wyd. Poznańskie (1990), ISBN 978-83-210-0902-5.
  • Polska i Polacy w drugiej wojnie światowej (1993)
  • Dzieje Mogilna (1998)
  • Dzieje Jarocina (1998)
  • Historia gospodarcza Niemiec lat 1871–1990 (2002)
  • Dzieje Polski 1939–1945. Kalendarium wydarzeń, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2007, s. 606 ISBN 978-83-7177-430-0.

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Publikacje o prof. Czesławie Łuczaku

[edytuj | edytuj kod]
  • Antoni Czubiński, Wspomnienie pośmiertne. Czesław Łuczak (1922–2002), „Studia Historica Slavo-Germanica”, t. 24 (2001–2002), s. 279–281.
  • Dariusz Matelski, Czesław Łuczak (1922–2002), „Ziemia Kujawska”, tom 15, 2002, s. 251–257.
  • Dariusz Matelski, Czesław Łuczak (1922–2002), „Poznański Rocznik Historyczno-Archiwalny”, tom VIII–IX, Poznań 2002, s. 326–332.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. W 20. rocznicę śmierci prof. Czesława Łuczaka | Instytut Zachodni [online], www.iz.poznan.pl [dostęp 2026-01-13] [zarchiwizowane z adresu 2022-08-12].
  2. 1 2 prof. Czesław Łuczak (1922–2002) [online], Zakład Historii Gospodarczej [dostęp 2026-01-13].
  3. Bonusiak Włodzimierz, „Rozwój ekonomiczno-społeczny miasta Kalisza w okresie zaborów” (1815–1918), [w:] Katalog dysertacji UAM [online], buuam.digital-center.pl [dostęp 2025-04-15].
  4. Nowa Nauka Polska [online], archiwum.nauka-polska.pl [dostęp 2025-05-27].
  5. 1 2 3 4 Laureaci Statuetki Złotego Hipolita - Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego [online], www.thc.org.pl [dostęp 2026-01-13].
  6. Plan Poznania - Cmentarze [online], www.poznan.pl [dostęp 2026-01-13].
  7. M.P. z 1955 r. Nr 103, poz. 1410 - Uchwała Rady Państwa z dnia 24 lutego 1955 r. nr 0/343 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
  8. Lista nagród przyznawanych przez UAM. uam.edu.pl.
  9. 40 lat Wojskowego Instytutu Historycznego, "Rzeczpospolita", nr 106, 8 maja 1987, s. 2.
  10. KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12].
  11. 1 2 Pracownicy UAM, którzy otrzymali tytuły doktora honoris causa innych Uczelni. [dostęp 2021-05-23].
  12. Dziennik Polski, XXXVI, nr 156 (11212), s. 2.
  13. Honorowi Obywatele Miasta Mogilna - Gmina Mogilno [online], www.mogilno.pl [dostęp 2026-01-13].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]