Czesław Bielecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Bielecki
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1948
Warszawa
Zawód, zajęcie architekt, publicysta, polityk
Alma Mater Politechnika Warszawska
Stanowisko poseł na Sejm III kadencji (1997–2001)
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Czesław Bielecki (ur. 3 maja 1948 w Warszawie) – polski architekt, publicysta i polityk, doktor nauk technicznych, działacz opozycji w PRL, poseł na Sejm III kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Warszawie w zasymilowanej rodzinie inteligencji żydowskiej[1][2].

Absolwent VII Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Warszawie[3]. W 1973 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1997 uzyskał stopień doktora nauk technicznych w zakresie architektury i urbanistyki na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej na podstawie rozprawy pt. Gra w miasto.

Jako architekt pracował i odbywał staże zawodowe we Francji, Izraelu i RFN. W 1984 założył i zaczął prowadzić firmę architektoniczną „Dom i Miasto”.

Działalność w okresie PRL[edytuj | edytuj kod]

Działał w opozycji demokratycznej. W 1968 brał udział w wydarzeniach marcowych, został aresztowany za próby koordynowania protestu studentów Politechniki i Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1970–1979 był członkiem konspiracyjnej grupy „Polska Walcząca”. a w latach 1979–1980 Polskiego Porozumienia Niepodległościowego.

W 1979 rozpoczął współpracę z paryską „Kulturą”, publikując tekst Wolność w obozie. Regularnie pisywał w tym czasopiśmie do końca lat 90. Materiały opozycji antykomunistycznej przekazywał do Francji poprzez zorganizowaną przez siebie sieć kurierów[4]. Publikował liczne artykuły w prasie podziemnej, w okresie opozycyjnym posługiwał się pseudonimem Maciej Poleski.

Od 1980 należał do NSZZ „Solidarność”. Zasiadał w Komisji Kultury MKZ Regionu Mazowsze. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywał się. Zaangażował się w działalność wydawnictw podziemnych: był współautorem Małego Konspiratora, publikował m.in. w „Tygodniku KOS” i „Tygodniku Solidarność”. W latach 1982–1989 był założycielem i szefem Wydawnictwa CDN. Dwukrotnie aresztowany: w maju 1983, a następnie w kwietniu 1985, oskarżony o próbę obalenia ustroju. Za drugim razem został zwolniony po około jedenastu miesiącach. W trakcie osadzenia, domagając się przyznania mu statusu więźnia politycznego, prowadził głodówkę, podczas której był przymusowo karmiony[5]. We Francji powstał wówczas komitet działający w jego obronie. W 1989 Czesław Bielecki uczestniczył w Konferencji Praw Człowieka w Leningradzie, organizowanej przez radzieckich opozycjonistów.

Działalność w III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1990–1995 jako doradca prezydenta Lecha Wałęsy zasiadał w Radzie ds. Stosunków Polsko-Żydowskich oraz kierował Zespołem ds. Reformy Administracji Publicznej. W 1992 był doradcą w rządzie Jana Olszewskiego. W 1995 założył Komitet Stu, przekształcony następnie w partię Ruch Stu. W latach 1997–2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji, wybranego w okręgu warszawskim z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Przewodniczył Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2001 wraz z pozostałymi działaczami Ruchu Stu przystąpił do PPChD. W tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o reelekcję[6]. Później należał do SKL-RNP, następnie wycofał się z bieżącej polityki i powrócił do pracy zawodowej w ramach swojej pracowni architektoniczno-budowlanej.

W wyborach samorządowych w 2010 był bezpartyjnym kandydatem z ramienia Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Warszawy, zajmując 2. miejsce z wynikiem 23,16%[7]. W październiku 2015 został członkiem Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę[8].

Należał do Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Został również członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu. Jest inicjatorem utworzenia w Warszawie SocLandu (Muzeum Pamięci Komunizmu). Autor felietonów z cyklu Na własny rachunek – najpierw publikowanych we „Wprost”. później w tygodniku „Uważam Rze”.

Zaprojektował m.in. gmach Telewizji Polskiej przy ul. Jana P. Woronicza 17, róg ul. Samochodowej[9]. Budynek otrzymał w 2008 antynagrodę architektoniczną Makabryła[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma trzech synów. Jego żona Maria Twardowska zmarła w 2004. Jest związany ze scenarzystką Iloną Łepkowską[11].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[12].

W 2019, w uznaniu znamienitych zasług w krzewieniu ideałów wolności, demokracji i poszanowania praw człowieka w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, za działalność publiczną i państwową, prezydent Andrzej Duda nadał Czesławowi Bieleckiemu Order Orła Białego[13][14].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mały konspirator (1983, wraz z Janem Krzysztofem Kelusem i Urszulą Sikorską)
  • Mały jawniak (1988)
  • Gra w miasto (1996)
  • Plan akcji (1997)
  • Głowa (2003)
  • Więcej niż architektura. Pochwała eklektyzmu (2005)
  • Wizja Polski (2007)
  • Scenarzysta (2009)
  • Wolność zrób to sam (2010)
  • Polityka miejska (2011, wraz z Krzysztofem Banaszewskim)
  • Godzina pytań czyli Szansa na dialog społeczny (2011)
  • Sztuka budowania: współczesny paradygmat (2013)
  • Jest alternatywa (2014)
  • Głowa. Instrukcja użytkowania (2016)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Gursztyn: Erudyta w szturmie na stolicę. rp.pl, 24 września 2010. [dostęp 2010-09-26].
  2. Krzyczeć z ofiarą. 60. rocznica likwidacji łódzkiego getta. polish-jewish-heritage.org. [dostęp 2010-09-23].
  3. Absolwenci. liceum7.edu.pl. [dostęp 2018-01-16].
  4. Czesław Bielecki. polskieradio.pl, 10 września 2010. [dostęp 2011-05-13].
  5. Bartosz Janiszewski, Piotr Śmiłowicz: Jak pięść do nosa. Rzecz o Czesławie Bieleckim. newsweek.pl, 28 września 2010. [dostęp 2011-05-13].
  6. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2020-05-14].
  7. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2020-05-14].
  8. Prezydent powołał Narodową Radę Rozwoju. prezydent.pl, 16 października 2015. [dostęp 2015-10-16].
  9. Siedziba TVP w Warszawie. muratorplus.pl, 22 sierpnia 2017. [dostęp 2019-06-07].
  10. MAKABRYŁA 2008 – Siedziba TVP w Warszawie. bryla.pl. [dostęp 2017-05-13].
  11. Kandydat PiS na prezydenta Warszawy żyje w konkubinacie. gazeta.pl, 8 października 2010. [dostęp 2010-10-11].
  12. M.P. z 2007 r. nr 18, poz. 208
  13. M.P. z 2019 r. poz. 555
  14. Najwyższe odznaczenia dla trzech wybitnych Polaków. prezydent.pl, 3 maja 2019. [dostęp 2019-05-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]