Czesław Chmielewski (pułkownik kawalerii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy oficera WP. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Czesław Chmielewski
Ilustracja
Czesław Chmielewski (przed 1939 rokiem)
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1897
Masłowszczyzna (powiat oszmiański)
Data i miejsce śmierci 1 lipca 1960
Tomaszów Mazowiecki
Przebieg służby
Lata służby 1915–1939
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Legion Puławski,
I Korpus Polski w Rosji,
1 Pułk Ułanów Krechowieckich,
9 Pułk Strzelców Konnych (II RP),
13 Pułk Ułanów Wileńskich,
3 Pułk Ułanów Śląskich
Stanowiska dowódca szwadronu w I Korpusie Polskim w Rosji,
dowódca szwadronu (w 1pu),
zastępca dowódcy pułku (w 9 psk),
dowódca pułku (13pu, 3pu)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
bitwa pod Tomaszowem Mazowieckim
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Czesław Chmielewski (ur. 21 kwietnia 1897 w majątku Masłowszczyzna w powiecie oszmiańskim, zm. 1 lipca 1960 w Tomaszowie Mazowieckim) – pułkownik służby stałej kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Czesław Chmielewski do 1915 roku uczył się w Korpusie Kadetów w Połocku, w tym roku wstąpił do Mikołajewskiej Szkoły Jazdy w Piotrogrodzie. W lutym 1916 roku został skierowany do Legionu Puławskiego, w którym służył do stycznia 1918 roku jako młodszy oficer 2 szwadronu. W pierwszej połowie 1918 roku był dowódcą 6 szwadronu I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozwiązaniu korpusu przyjechał do Warszawy, gdzie w listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 4 szwadronie 1 pułku Ułanów Krechowieckich, od grudnia tego roku na froncie wojny polsko-ukraińskiej, a w latach 1919 i 1920 na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W kwietniu 1920 roku ukończył kurs Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu. Po powrocie na front dowodził 4 szwadronem 1 pułku ułanów[1]. Szczególnie zasłużył się w czasie bitwy pod Łaszczowem, gdzie przeprowadził szarżę, rozbijając nieprzyjaciela i biorąc do niewoli jeńców, co zostało odnotowane w meldunku dowództwa 3 Armii (pisownia oryginalna):

Quote-alpha.png
... 6 Brygada Jazdy rozbiła obydwa pułki bolszewickie atakując Łaszczów. Akcję rozstrzygnął 4 szwadron 1 pułku ułanów krechowieckich, którego dowódca, por. Chmielewski samorzutnie zaszarżował na nieprzyjaciela, biorąc 7 k.m. i 100 jeńców, zaścielając pole walki zarąbanymi bolszewikami...

W czasie tej bitwy był ranny. W 1922 roku odznaczony Krzyżem Walecznych jako rotmistrz byłego 1. Pułku Ułanów I. Korpusu Polskiego w Rosji[2].

Po wojnie pozostał w 1 pułku ułanów, w którym od 1924 roku pełnił funkcję kwatermistrza. W styczniu 1928 roku został przeniesiony do 9 pułku strzelców konnych w Grajewie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od kwietnia 1930 roku do kwietnia 1937 roku dowodził 13 pułkiem Ułanów Wileńskich, następnie, do września 1939 roku – 3 pułkiem Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 3 pułkiem ułanów wchodzącym w skład Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Był ciężko ranny w bitwie pod Tomaszowem Mazowieckim. Po kolejnej bitwie, 19 września 1939 roku, straciwszy przytomność, pozostał na placu boju. Po odzyskaniu przytomności i po opatrzeniu ran został przewieziony do szpitala w Tomaszowie Lubelskim. Został uznany za inwalidę, w wyniku czego nie dostał się do niewoli[3].

Po wojnie mieszkał w Tomaszowie Mazowieckim.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży jazdy – przed lutym 1916 roku
  • podporucznik kawalerii – 1916
  • porucznik kawalerii – marzec 1917 roku
  • rotmistrz służby stałej kawalerii – 1920, zweryfikowany w 1921 roku, ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku
  • major służby stałej kawalerii – 17 grudnia 1924 roku ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku
  • podpułkownik służby stałej kawalerii – 1 stycznia 1930 roku
  • pułkownik służby stałej kawalerii – 9 marca 1939 roku[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Czesław Chmielewski był synem Bolesława i Jadwigi z Sidorowiczów. W 1922 roku ożenił się z Wandą Cieszkowską (1898–1972), z którą mieli dwoje dzieci: Janusza (ur. w 1926 roku) i Teresę (ur. w 1935 roku), późniejszą Niegolewską[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Lubelszczyzna 1939 roku, www.stankiewicze.com [dostęp 2016-12-10].
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych 1922, R.3 Nr 21, s. 521.
  3. Chmielewski Czesław [w:] Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945: słownik biogrficzny, tom II (1914–1921), część 1, Koszalin 1991.
  4. Profil Czesława Chmielewskiego na stronie Wielkiej genealogii Marka Minakowskiego, www.wielcy.pl [dostęp 2016-12-10].