Czesław Dęga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czesław Dęga (ur. 2 stycznia 1923 w Szczecynie, zm. 19 marca 2008) – polski wojskowy i dyplomata, generał brygady Wojska Polskiego, profesor doktor habilitowany nauk wojskowych, ambasador PRL na Kubie i Jamajce, działacz PZPR.

Nagrobek Czesława Dęgi

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej od sierpnia 1943-1945 roku walczył w szeregach Zgrupowania Polskich Oddziałów Partyzanckich „Jeszcze Polska nie Zginęła” pod dowództwem Roberta Satanowskiego), od 1944 roku służył w 37 Pułku Artylerii Lekkiej. Został odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy.

Po zakończeniu działań wojennych służył w artylerii WP. Następnie został skierowany do Zarządu II Sztabu Generalnego WP , gdzie pełnił funkcję attaché wojskowego w Londynie. Skompromitował tę placówkę swoim postępowaniem jako rezydent. Po powrocie do kraju awansowany do stopnia generała. W latach 1962-1964 dowodził 18 Brygadą Artylerii w Bolesławcu [1]. Na tym stanowisku w 1963 roku awansował na stopień generała brygady. W 1964 roku został dowódcą Wojsk Rakietowych i Artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W latach 1967-1970 był zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. liniowych. W latach 1971-1981 był komendantem Wydziału Wojsk Lądowych Akademii Sztabu Generalnego WP. W 1975 roku był członkiem Misji Pokojowej w Wietnamie.

W okresie stanu wojennego był komisarzem wojskowym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, następnie (1984-1985) był kierownikiem Wydziału Zagranicznego Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a w latach 1985-1989 pełnił misję ambasadora PRL na Kubie i Jamajce.

W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

15 grudnia 1989 oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. W stan spoczynku przeniesiony został w marcu 1990.

Pochowany 27 marca 2008 roku na Wojskowych Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • W pokojowej misji, Wydaw. Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1977.
  • W lesie i na froncie, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1981, ​ISBN 83-11-06666-3​, Warszawa 1986, ​ISBN 83-11-07188-8​.
  • Środki walki wojsk lądowych, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1986, ​ISBN 83-11-07270-1​.
  • Z dziejów zgrupowania partyzanckiego "Jeszcze Polska nie zginęła", Bellona, Warszawa 1988, ​ISBN 978-83-11-11013-7​.
  • Uzbrojenie i pole walki wojsk lądowych do 2020 roku (1995), Bellona, Warszawa 1995, ​ISBN 83-11-08383-5​.
  • Oficerowie XXI wieku, Bellona, Warszawa 2003, ​ISBN 83-11-09600-7​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Jędrzejko, Mariusz L. Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002) s. 159 błędnie podali, że 18 BA stacjonowała w Orzyszu.
  2. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Czmur, Waldemar Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Wydawnictwo Czasopism WLOP - Dom Wydawniczy Bellona, Poznań - Warszawa 2003
  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz L. Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002), Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002, ​ISBN 83-87689-46-7​.
  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1999
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 327-331.
  • nekrologi „Gazeta Wyborcza” 22-23 marca 2008 r.
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, 1990, nr 1-2 (131-132), str. 277