Czesław Józef Niekraszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Józef Niekraszewicz
Ilustracja
kapitan obserwator kapitan obserwator
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1890
Siedliszcze
Data i miejsce śmierci 14 maja 1926
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1 stycznia 1916
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 3 Dywizja Strzelców Polskich, 1 Eskadra Wywiadowcza, 1 Pułk Lotniczy, 3 Eskadra Wywiadowcza
Stanowiska dowódca eskadry
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca lotnictwo
Odznaczenia
Polowa Odznaka Obserwatora
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Oficer Orderu Korony Rumunii

Czesław Józef Niekraszewicz (ur. 18 maja 1890 w Siedliszczach w powiecie oszmiańskim, zm. 14 maja 1926 w Warszawie) – kapitan obserwator Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Erazma i Józefy z domu Jastrzębiec-Jankowskiej. Po zdaniu matury w Wilnie 1 stycznia 1916 został powołany do armii rosyjskiej i skierowany do Oficerskiej Szkoły w Kazaniu. Po ukończeniu szkoły w stopniu podporucznika służył w piechocie, a następnie w 12 Batalionie Inżynieryjnym. W końcu 1917 wstąpił do dowodzonej przez generała Wacława Iwaszkiewicza 3 Dywizji Strzelców Polskich wchodzącej w skład I Korpusu Polskiego w Rosji. W szeregach dywizji walczył z bolszewikami.

Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Polski i 12 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył jako dowódca żandarmerii 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej[1].

W lutym 1920 został oddelegowany do Szkoły Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu. W czerwcu kończy kurs i jako obserwator został przedzielony do 1 Eskadry Wywiadowczej. W czasie wojny z bolszewikami wykazywał wielką odwagę i zaangażowanie. Następnie pełnił funkcję adiutanta szefa lotnictwa 2 Armii i I Dywizjonu Lotniczego, a po zakończeniu działań wojennych adiutanta 1 Pułku Lotniczego. 8 czerwca 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów aeronautycznych. 18 maja 1925 objął dowództwo 3 Eskadry Wywiadowczej. Za jego dowództwa eskadrę przemianowano na 13 Eskadrę Liniową. Jednostką dowodził do 14 maja 1926, dnia swojej śmierci w Warszawie. Został pochowany w Wilnie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa, s. 343.
  2. a b Ze złotej księgi walecznych czynów żołnierzy w wojnie polsko-rosyjskiej 1919–20 roku. „Żołnierz Polski”. Nr 35 (366), s. 8, Rok V. 1923. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918 – 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. (ang.)
  • Janusz Stankiewicz: Kawalerowie Orderu VIRTUTI MILITARI (pol.). [dostęp 6 stycznia 2010].