Czesław Pobóg-Prusinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Pobóg-Prusinowski
„Auerbach”
kapitan saperów kapitan saperów
Data i miejsce urodzenia 16 października 1893
Rudczany
Data i miejsce śmierci 31 marca 1924
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1914-1924
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki XIV Batalion Saperów
XXV Batalion Saperów
grupa destrukcyjna „UE”
XIV Batalion Saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
powstanie wielkopolskie,
III powstanie śląskie,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi
Krzyż Obrony Lwowa Odznaka Pamiątkowa Frontu Litewsko-Białoruskiego

Czesław Pobóg-Prusinowski ps. „Auerbach” (ur. 16 października 1893 w Rudczanach, w pow. inowrocławskim, zm. 31 marca 1924 w Poznaniu[1]) – kapitan saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Czesław Pobóg-Prusinowski był synem znanego przemysłowca z Kruszwicy. Po ukończeniu gimnazjum w Inowrocławiu kontynuował naukę w szkole budowlanej w Poznaniu. W czasie I wojny światowej został wcielony do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Walczył na froncie zachodnim początkowo jako artylerzysta, a następnie obserwator lotniczy i saper. Awansował na podporucznika. Był jednym z organizatorów i uczestników powstania wielkopolskiego w Kruszwicy. W lutym 1919 roku jako szef sztabu Grupy generała Konarzewskiego wziął udział w walkach o Lwów. Następnie dowodził kompanią XIV Batalionu Saperów na wojnie z Ukraińcami i bolszewikami. Wyróżnił się 14 sierpnia 1920 roku w walce pod Okuniewem prowadzonej w ramach Bitwy Warszawskiej[2]. Od grudnia 1920 roku do stycznia 1921 roku pełnił obowiązki dowódcy XXIII batalionu saperów w Poznaniu.

Od lutego 1921 roku działał na terenie Górnego Śląska. W trakcie III powstania dowódca grupy destrukcyjnej „UE”, a następnie dowódca grupy fortyfikacyjno-operacyjnej „Wschód”[3].

Po zakończeniu działań wojennych odbył roczne przeszkolenie wojskowo-techniczne w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów w Warszawie[4]. W latach 1922–1923 dowodził XVII batalionem saperów w Poznaniu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 81. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[5]. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk saperów w Wilnie. W 1923 roku objął dowództwo XIV batalionu saperów w Poznaniu i jednocześnie pełnił funkcję referenta technicznego 14 Dywizji Piechoty[4][6].

Utonął 31 marca 1924 roku w Poznaniu w czasie działań przeciwpowodziowych na rzece Warta. Msza żałobna odbyła się w poniedziałek 7 kwietnia 1924 roku o godz. 17.00 w kościele garnizonowym w Poznaniu[7]. Zwłoki kapitana Prusinowskiego zostały odnalezione w środę 16 kwietnia 1924 roku w odległości około 200 m od miejsca, w którym utonął. Pochowany następnego dnia na Cmentarzu Garnizonowym w Poznaniu. Kondukt maszerował z kaplicy Szpitala Okręgowego Nr 7. „Trumnę, pokrytą licznymi wieńcami umieszczono na pontonie, zaraz za nią prowadzono konia śp. kapitana Prusinowskiego”. W ceremonii pogrzebowej wziął udział między innymi prezydent Poznania Cyryl Ratajski[8]. Pomnik nagrobny na cmentarzu ufundowali żołnierze 7 pułku Saperów Wielkopolskich.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 60 z 27 czerwca 1924 roku, s. 361.
  2. Artur Górski, Ofiara obowiązku, Kurier Poznański Nr 81 z 5 kwietnia 1924 roku, s. 4.
  3. Ewald Stefan Pollok, III Powstanie Śląskie jako działanie planowane i inspirowane.
  4. a b A. Górski, Ofiara obowiązku, op. cit., s. 4.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 232.
  6. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 886, 907.
  7. Kurier Poznański Nr 82 z 6 kwietnia 1924 roku, s. 5, 10.
  8. Pogrzeb ś.p. kapitana Prusinowskiego, Gazeta Wągrowiecka. Pismo dla Rodzin Polskich Nr 49 z 24 kwietnia 1924 roku, s. 3.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 24 stycznia 1925 roku, s. 38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.