Czesław Waryszak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Waryszak
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1919
Wólka Kańska
Data i miejsce śmierci 2 marca 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19431979
Stanowiska dowódca Śląskiego i Warszawskiego OW, inspektor ds. nadzoru zaplecza technicznego i gospodarczego WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Budowniczych Polski Ludowej Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal Zasłużonym na Polu Chwały Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk.svg Medal Zwycięstwa i Wolności Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju Brązowy Medal za Zasługi dla Obronności Kraju Order Lenina Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
Grób Czesława Waryszaka i jego żony Wandy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 22 lipca 2008

Czesław Waryszak (ur. 15 lutego 1919 w Wólce Kańskiej, zm. 2 marca 1979 w Warszawie) – dowódca związków operacyjno-taktycznych, generał dywizji Wojska Polskiego, działacz polityczny i społeczny okresu PRL, członek Komitetu Centralnego PZPR (1964–1968), poseł na Sejm PRL IV kadencji (1965–1969), członek Rady Naczelnej i Zarządu Głównego ZBoWiD.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 lutego 1919 w Wólce Kańskiej, powiat Chełm. Dzieciństwo spędził w Chełmie, a następnie uczęszczał do Państwowej Szkoły Budowlanej w Krzemieńcu i po jej ukończeniu w 1938 roku podjął pracę zarobkową w Kowlu. We wrześniu 1939 zgłosił się na ochotnika do wojska, lecz nie otrzymał przydziału. Od 1940 służył w Armii Radzieckiej i po przeszkoleniu pełnił funkcję dowódcy drużyny, a następnie dowódcy kompanii.

W maju 1943 wstąpił do Wojska Polskiego1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Został skierowany do Dywizyjnej Szkoły Podchorążych, którą ukończył z wyróżnieniem w stopniu podporucznika.

Uczestnik bitwy pod Lenino jako dowódca plutonu w 3 Pułku Piechoty. W trakcie bitwy kontuzjowany. Po wyleczeniu pełnił obowiązki zastępcy dowódcy batalionu 10 Pułku Piechoty 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego, a jednocześnie komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej. Z 4 Dywizją Piechoty przeszedł szlak bojowy od Sum, przez Lublin do Warszawy. Jesienią 1944 został skierowany na kurs dowódców do Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie, który ukończył w maju 1945.

Od 1945 na stanowiskach dowódczych w ludowym Wojsku Polskim. Kolejno jest dowódcą batalionu w 47 Pułku Piechoty w składzie 14 Dywizji Piechoty oraz szefem sztabu tego pułku. Krótko pełni funkcję szefa sztabu 2 Pułku Piechoty. Od 15 czerwca 1946 do 26 marca 1948 dowodzi 6 Pułkiem Piechoty w Częstochowie. Absolwent Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie (1950).

Po ukończeniu studiów w 1950 objął funkcję szefa oddziału operacyjnego - zastępcy szefa sztabu Krakowskiego Okręgu Wojskowego, a od 18 grudnia 1952 jest szefem sztabu Krakowskiego Okręgu Wojskowego. 8 października 1953 mianowany generałem brygady, a 23 kwietnia 1954 powołany na szefa sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego w latach 1956–1964. Stopień generała dywizji otrzymał w 1958. W latach 1964–1968 dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym. Od 1968 aż do śmierci w 1979 inspektor do spraw nadzoru zaplecza technicznego i gospodarczego WP.

Dowódca największej w historii Polski defilady 1000-lecia Państwa Polskiego w 1966.

Członek PPR od 1946, w latach 1959–1964 zastępca członka KC PZPR, a w latach 1964–1968 członek KC PZPR. Poseł na Sejm PRL IV kadencji (1965–1969). Członek Rady Naczelnej i Zarządu Głównego organizacji kombatanckiej ZBoWiD. Od 1975 przewodniczący Komisji Osadnictwa Wojskowego ZG ZBoWiD.

Pochowany w dniu 6 marca 1979 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie wziął udział minister obrony narodowej gen. armii Wojciech Jaruzelski. Mowy pogrzebowe wygłosili: wiceminister obrony narodowej, szef Sztabu Generalnego WP gen. broni Florian Siwicki, zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. liniowych gen. bryg. Kazimierz Makarewicz oraz wiceminister do spraw kombatantów Stanisław Kujda[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Żołnierz Wolności" z 7 marca 1979, str. 2.
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Brzeziński, R. Majewski, H. Wittek, Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych im. T. Kościuszki 1943–1983, Warszawa 1984;
  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995;
  • L. Grot, T. Konecki, E. Nalepa, Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Wojskowy Instytut Historyczny im. Wandy Wasilewskiej, 1988;
  • H. P. Kosk Generalicja Polska, tom II, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001;
  • L. Kowalski, Generał ze skazą, Wydawnictwo Rytm, Warszawa 2001;
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. IV, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  • J. Kuropieska, Od października do marca, Dom Wydawniczy BGW, Warszawa 1992;
  • A. Mazur, "Order Krzyża Grunwaldu", Wydawnictwo MON, Warszawa 1988;
  • J. Nafalski, Pod sztandarem 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty imienia Jana Kilińskiego, Wydawnictwo MON, Warszawa 1978;
  • St. Popławski, Towarzysze frontowych dróg, Wydawnictwo MON, Warszawa 1973;
  • K. Sobczak, Lenino--Warszawa--Berlin: wojenne dzieje l Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, Wydawnictwo MON, Warszawa 1988;
  • A. Sroga, Początek drogi Lenino, Wydawnictwo MON, Warszawa 1972;
  • V Kongres ZBoWiD Warszawa 8–9 maja 1974, Książka i Wiedza, Warszawa 1976;
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1 (tom 24), 1979, str. 365–367.