Czterej Muszkieterowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy drużyny francuskich tenisistów. Zobacz też: amerykańsko-brytyjski film przygodowy.
Jacques Brugnon i Henri Cochet (u góry), Jean Borotra (na dole po lewej), René Lacoste (na dole po prawej)

Czterej Muszkieterowie (fr. Les Quatre Mousquetaires) – drużyna francuskich tenisistów odnosząca znaczące sukcesy w drugiej połowie lat 20. i pierwszej połowie lat 30. XX wieku. Francuzi zwyciężyli łącznie w 18 turniejach singlowych, 14 deblowych i 10 mikstowych zaliczanych do Wielkiego Szlema[a], a także przez sześć lat zwyciężali w rozgrywkach o Puchar Davisa (lata 1927–1932)[1]. Ich imieniem nazwane jest główne trofeum męskie przyznawane podczas French Open.

Nazwa „Czterej Muszkieterowie” wywodzi się z filmowej adaptacji powieści Trzej muszkieterowie Aleksandra Dumasa[2].

Muszkieterowie[edytuj | edytuj kod]

W skład drużyny wchodzili[3]:

„Piątym muszkieterem” nazywany jest Pierre Gillou, kapitan francuskiej drużyny w rozgrywkach Pucharu Davisa, działacz, doradca i przyjaciel zawodników[3].

Historia startów[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy Suzanne Lenglen przyczyniły się do popularyzacji tenisa we Francji. Zachęceni jej sukcesami Borotra, Cochet i Lacoste odnosili coraz większe sukcesy w singlu, zaś w deblu uzupełniał ich Brugnon. W 1925 roku przegrali w finale Pucharu Davisa z reprezentacją Stanów Zjednoczonych. Podobny los spotkał ich rok później, lecz tym razem po raz pierwszy w meczu pucharowym singla zdołali pokonać Williama Tildena[4]. W tym samym sezonie w finale mistrzostw USA po raz pierwszy spotkało się dwóch Francuzów: Cochet pokonał wcześniej Tildena, zaś Borotra – Richardsa i Johnstona. W roku 1927 Tilden został zwyciężony przez Lacoste’a w spotkaniu finałowym międzynarodowych mistrzostw Francji oraz przez Cocheta w dramatycznym półfinale Wimbledonu. W finale Pucharu Davisa Lacoste szybko wygrał z Johnstonem, a Cochet po wymagającym pojedynku przegrał z Tildenem. Drugiego dnia Borotra i Brugnon po pięciu długich setach ulegli Tildenowi i Hunterowi. Ostatniego dnia wymęczony Tilden przegrał z Lacoste’em, a w decydującym spotkaniu Cochet zwyciężył Johnstona. Cała drużyna pokonała największego solistę, a Francja po raz pierwszy zdobyła Puchar Davisa. W latach 1928–1930 i w 1932 roku drużyna skutecznie broniła trofeum przed Amerykanami, zaś w 1931 roku w finale porażkę ponieśli Anglicy. To także mieszkańcy Wysp Brytyjskich byli tymi, którzy w 1933 roku odebrali puchar z rąk francuskich[3].

Francuscy zawodnicy wielokrotnie zwyciężali w zawodach wielkoszlemowych[a]. Lacoste triumfował w singlu na Wimbledonie trzykrotnie, we French Championships i U.S. National Championships po dwa razy, a w deblu był mistrzem trzech turniejów. W latach 1923–1928 rozegrał 51 meczów w Pucharze Davisa. Cochet to czterokrotny triumfator z Paryża, dwukrotny z Wimbledonu, raz odniósł też zwycięstwo w Forest Hills; w grze podwójnej wygrywał pięć razy, a w mikście trzy razy. W latach 1922–1933 rozegrał 58 meczów pucharowych, z czego 44 zakończyły się jego wygraną. Borotra raz wygrał w Australian Championships i French Championships oraz dwa razy w Wimbledonie, a także osiągnął dziewięć zwycięstw deblowych i pięć mikstowych. Świetnie czuł się podczas gry w hali, wielokrotnie zwyciężając w mistrzostwach Francji, Wielkiej Brytanii czy Stanów Zjednoczonych. W latach 1922–1947 grał w 54 meczach w rozgrywkach drużynowych, zwyciężając 44 razy. Brugnon dziesięć razy triumfował w rozgrywkach deblowych i dwa razy w grze mieszanej, natomiast nigdy nie wygrał wielkoszlemowych zawodów singlowych. W latach 1921–1934 wystąpił w 31 deblach i 6 singlach w Pucharze Davisa[3].

Dziedzictwo[edytuj | edytuj kod]

Nowi Muszkieterowie (od prawej do lewej i od góry do dołu): Gasquet, Simon, Monfils i Tsonga w latach 2008–2009

Pierwszy triumf w Pucharze Davisa wywołał euforię we Francji. Na jej podstawie postanowiono o wybudowaniu Stade Roland Garros[3]. Miano „Pucharu Muszkieterów” (fr. Coupe des Mousquetaires) nosi trofeum przyznawane zwycięzcom gry pojedynczej mężczyzn we French Open[2].

Od 1926 do 1930 roku zawsze jeden z muszkieterów był klasyfikowany na pierwszym miejscu listy światowej. Ponadto w latach 1926–1927 cała czwórka znajdowała się w czołowej dziesiątce rankingu[5]. Wszyscy zostali odznaczeni Legią Honorową[3] i miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

„Nowi Muszkieterowie”[6] (fr. Nouveaux Mousquetaires) to termin przyjęty przez prasę dla grupy francuskich tenisistów młodego pokolenia występujących na światowych kortach w XXI wieku, w skład której wchodzą: Gilles Simon, Richard Gasquet, Jo-Wilfried Tsonga i Gaël Monfils. W październiku 2008 roku po raz pierwszy od wprowadzenia komputerowych rankingów w 1973 roku czterech Francuzów znalazło się w czołowej dwudziestce światowego rankingu[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Międzynarodowe mistrzostwa Francji zaliczane są do turniejów wielkoszlemowych począwszy od 1925 roku, od kiedy są otwarte także dla zawodników nienależących do francuskich klubów tenisowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dutkowski 1979 ↓, „Srebrna salaterka” Dwighta Davisa, s. 56.
  2. a b c The New Musketeers (ang.). Davis Cup. [dostęp 2018-02-13].
  3. a b c d e f Dutkowski 1979 ↓, „Muszkieterowie”, s. 101–108.
  4. Goget: Rene Lacoste (pol.). Tenis NET, 2013-03-07. [dostęp 2018-02-13].
  5. Bud Collins: The Bud Collins History of Tennis. Nowy Jork: New Chapter Press, 2010, s. 716. ISBN 978-0942257700.
  6. Kamakshi Tandon: French foursome remains fearsome (ang.). ESPN, 2009-01-22. [dostęp 2018-02-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]