Czynnościowa pojemność zalegająca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podstawowe objętości i pojemności płuc.

Czynnościowa pojemność zalegająca (ang. Functional Residual Capacity; FRC) – ilość gazu oddechowego, która pozostaje w drogach oddechowych po zakończeniu spokojnego wydechu. Jest sumą zapasowej objętości wydechowej (ERV) i objętości zalegającej (RV).

Czynnościowej pojemności zalegającej nie da się zmierzyć podczas zwykłego badania spirometrycznego. W tym celu stosuje się układ zamkniętego spirometru z wykorzystaniem niewchłanialnego gazu wskaźnikowego, zazwyczaj helu. Pacjent oddycha przez kilka minut mieszanką helową, a analizator mierzy stężenie helu w kabinie. Znając początkowe i końcowe stężenia He oraz jego objętość można obliczyć ze wzoru czynnościową pojemność zalegającą (przy założeniu, że pacjent zaczyna badanie od zwykłego wydechu).

gdzie

– czynnościowa pojemność zalegająca
– objętość mieszanki helowej w spirometrze
– stężenie helu na początku badania
– stężenie helu na końcu badania

FRC można także określić w bodypletyzmografii. Po zakończeniu spokojnego wydechu poleca się pacjentowi wykonanie forsownego wydechu przy zamkniętym ustniku. Powoduje to spadek objętości płuc i w efekcie spadek ciśnienia w całej kabinie. Na tej podstawie, przy użyciu prawa Boyle’a-Mariotte’a, można obliczyć wartość FRC.

gdzie

– czynnościowa pojemność zalegająca
– ciśnienie w jamie ustnej na końcu badania
– ciśnienie w jamie ustnej na początku badania
– zmniejszenie objętości płuc

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Oddychanie, czynności nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, płyny ustrojowe. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 81-83. ISBN 83-233-1503-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.