Désiré-Joseph Mercier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Desiré Felicien François Joseph Mercier
kardynał prezbiter
Desiré Felicien François Joseph Mercier
Herb Desiré Felicien François Joseph Mercier Apostolus Jesu Christi
Apostoł Jezusa Chrystusa
Kraj działania  Belgia
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1851
Castegier
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1926
Bruksela
arcybiskup Mechelen
Okres sprawowania 1906 - 1926
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 kwietnia 1874
Nominacja biskupia 7 lutego 1906
Sakra biskupia 25 marca 1906
Kreacja kardynalska 15 kwietnia 1907
Pius X
Kościół tytularny San Pietro in Vincoli
Odznaczenia
Order Orła Białego
Fresk Rosena Pogrzeb św. Odilona w Katedrze Ormiańskiej. Św. Odilon ma twarz Merciera[1].

Desiré Felicien François Joseph Mercier (ur. 21 listopada 1851 w Castegier, zm. 23 stycznia 1926 w Brukseli) – belgijski duchowny katolicki, arcybiskup Mechelen, kardynał.

Urodzony w wielodzietnej rodzinie, w 1863 wyjechał do szkół w Mechelen. Uczęszczał m.in. do niższego i wyższego seminarium, 4 kwietnia 1874 otrzymał w Brukseli święcenia kapłańskie. Kontynuował następnie naukę na uniwersytecie w Lowanium, gdzie obronił licencjat z teologii (1877) i doktorat z psychologii. Kurs z psychologii odbył również w paryskiej klinice Charcota. W latach 1877-1882 wykładał filozofię i był dyrektorem duchowym niższego seminarium w Mechelen. Po otrzymaniu tytułu doktora teologii (na mocy listu apostolskiego Leona XIII) we wrześniu 1882 przeniósł się na uniwersytet w Lowanium, gdzie objął katedrę psychologii. Kierował na tej uczelni także Wyższym Instytutem Teologii. Papież Leon XIII obdarzył go tytułem prałata domowego w maju 1887. W latach 1892-1906 ks. Mercier stał na czele Seminarium im. Leona XIII w Mechelen. Był redaktorem pisma teologicznego "Revue Néoscolastique" oraz kanonikiem kapituły katedralnej w Mechelen.

W lutym 1906 został mianowany arcybiskupem Mechelen. Święceń biskupich udzielił mu 25 marca 1906 w Malines ówczesny nuncjusz w Belgii, arcybiskup Antonio Vico. Rok później w kwietniu 1907 papież Pius X powołał Merciera w skład kolegium kardynalskiego, z tytułem kardynała prezbitera San Pietro in Vincoli. Jako kardynał Mercier uczestniczył dwukrotnie w konklawe - w 1914 po śmierci Piusa X i w 1922 po śmierci Benedykta XV. W czasie I wojny światowej, kiedy okupowaną przez wojska niemieckie Belgię opuściły władze z królem Albertem I na czele, kardynał był nieformalnym przywódcą antyniemieckiego oporu. W okresie powojennym zainicjował działalność Międzynarodowej Unii Badań Społecznych (1920) oraz rozmowy ekumeniczne w Mechelen z przedstawicielami anglikanizmu. W publikacjach naukowych występował jako zwolennik neotomizmu.

Zmarł w Brukseli w wieku 74 lat, został pochowany w katedrze w Mechelen.

W czerwcu 1912 udzielił święceń kapłańskich Polakowi, Kazimierzowi Lutosławskiemu, przyszłemu opiekunowi duchowemu harcerstwa. W 1918 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego a w 1921- Order Orła Białego. Otrzymał także tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. jak twierdził o. Franciszek Małaczyński OSB
  2. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 26. ISBN 978-83-7188-964-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]