Dół nadkłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dół nadkłowy (łac. fossa canina) – w anatomii, to płaskie zagłębienie, położone poniżej otworu podoczodołowego i nasady wyrostka jarzmowego. Znajduje się on na wysokości kła i od niego zaczerpnął swoją nazwę. Stanowi on fragment przedniej ściany zatoki szczękowej. Blaszka kostna tworząca dół nadkłowy jest zwykle dość cienka. Zostało to wykorzystane przez otolaryngologów i chirurgów szczękowo-twarzowych, którzy właśnie przez dół nadkłowy dochodzą do zatoki szczękowej podczas operacji Caldwella-Luca. Stanowi miejsce przyczepu jednego z mięśni mimicznych – mięśnia dźwigacza kąta ust[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. H. Feneis. Ilustrowany słownik międzynarodowego mianownictwa anatomicznego. PZWL. Warszawa 1986

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.