Dąbrówka (powiat bocheński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie bocheńskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Dąbrówka
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat bocheński
Gmina Rzezawa
Liczba ludności (2006) 900
Strefa numeracyjna 14
Kod pocztowy 32-712 Dąbrówka[1]
Tablice rejestracyjne KBC
SIMC 0830049
Położenie na mapie gminy Rzezawa
Mapa lokalizacyjna gminy Rzezawa
Dąbrówka
Dąbrówka
Położenie na mapie powiatu bocheńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bocheńskiego
Dąbrówka
Dąbrówka
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Dąbrówka
Dąbrówka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dąbrówka
Dąbrówka
Ziemia50°02′14″N 20°33′15″E/50,037222 20,554167

Dąbrówkawieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Rzezawa.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnowskiego.

Integralne części wsi Dąbrówka[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0830055 Błonie część wsi
0830061 Łętownia część wsi
0830078 Obszar część wsi
1047570 Podkrzacze część wsi

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dąbrówka położona jest w środkowo–zachodniej części gminy. Od wschodu graniczy z gminą Brzesko i stanowi granicę gminy. Sąsiaduje z sołectwami:

Nazwa pochodzi od dębów, które rosną w pobliskim lesie.

Nazwy obiektów fizjograficznych[edytuj | edytuj kod]

Bory, Brzezinki, Chłopski Las, Chrust, Czernichowiec, Czyżówka, Daniołówka, Dębieńce, Dębica, Diabelec, Karczmisko, Kąty, Kopytówka, Lasowe, Leśnicko, Lincówka, Łaniec, Międzydródze, Mokicie, Ogrody, Olszynki, Piaski, Podborze, Podchruście, Podchybienie, Podstawiszcze, Radzyków, Rodzików, Skotnica, Stawiska, Świniary, Wielki Las, Za Chrustem, Zagrody, Zagumnie, Zawrótka, Żłobowizna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1414 roku. Akt lokacyjny na prawie niemieckim został wydany w 1439 roku. Wieś cały czas znajdowała się w starostwie krzeczowskim.

W roku 1681 dochodzi do odłączenia Dąbrówki od starostwa. Dzierżawcą prawdopodobnie został Mikołaj Zborowski.

Dąbrówka weszła pod panowanie Austrii podczas I rozbioru. 23 sierpnia 1775 wrogie wojska zajęły dobra krzeczowskie, do których należała również Dąbrówka. Była ona wtedy w posesji Ignacego Dydyńskiego.

Po zajęciu dóbr krzeczowskich sprzedano je w dwóch sekcjach. Dąbrówkę, razem z Borkiem, Buczkowem i Dębiną 27 sierpnia 1835 kupił podczas licytacji Edward Homolatsch. Cena wywoławcza wynosiła 28 293 złr, nabywca zapłacił 28 650 złr (guldenów lub florenów).

3 września 1837 roku w Dąbrówce Konfederacja Powszechna Narodu Polskiego KPNP była uczestnikiem dożynek, zwanych wtedy wyszynkami. Sprzysiężeni prowadzili tam ożywione rozmowy z chłopami i tańczyli z chłopkami, by pokazać, że nie istnieją różnice stanowe. Były śpiewane pieśni patriotyczne, a chłopi byli buntowani. 15 września 1837 w Dąbrówce odbyło się zebranie programowe KPNP.

W Dąbrówce w ramach Kółka Rolniczego powstał sklep przed rokiem 1920. Było to zasługą nauczyciela Stanisława Stachnika.

Osoby związane z Dąbrówką[edytuj | edytuj kod]

Ignacy Kielan ur. 27 VI 1916 r. w Dąbrówce, rolnik działacz młodzieżowy, żołnierz BCh. Poległ w Baczkowie 2 IX 1944 w czasie rozbrajania Niemców przez OS BCh-LSB.

Oświata[edytuj | edytuj kod]

Budynek gimnazjum

W Dąbrówce znajdują się 3 placówki oświatowe:

Nowo wybudowany budynek szkoły podstawowej oddano do użytku w 1996 roku. W 2004 zakończono budowę sali gimnastycznej.

Historia szkoły[edytuj | edytuj kod]

Rada Szkolna Krajowa we Lwowie rozporządzeniem z dnia 7 VI 1890 powołała szkołę w Buczkowie przyłączając do niej również wieś Dąbrówkę. Jednak ze względu protestów obu wsi, szkoła rozpoczęła działalność w roku 1892, a pierwszym nauczycielem był Franciszek Szczepański. W roku 1897 w szkole pracował Stanisław Gawłowicz. W roku 1903 Franciszek Bartnik. W 1909 Maria Dańcówna i Stanisław Stachnik. W 1910 Alfred Stebnicki, Eug. Stebnicka, Katarzyna Bryczkowska.

Dnia 1 VII 1910 r. powstały osobno szkoły w Dąbrówce i osobno w Buczkowie. W jednoklasowej szkole w Dąbrówce pracowali Stanisław Stachnik jako kierownik i Hipolit Jędrzejewski. W 1914 w miejsce H. Jędrzejewskiego pracowała Katarzyna Stachnikowa.

Dnia 12 IX 1925 r. szkoły w Dąbrówce i w Buczkowie zostały połączone w jedną 6-klasową szkołę w Buczkowie, orzeczeniem dnia 1 I 1926 r. Mieszkańcy Dąbrówki dwukrotnie odwoływali się do ministerstwa o cofnięcie tej decyzji.

W roku 1937 ponownie utworzono osobne szkoły dla obu wsi. W Dąbrówce utworzono szkołę 1-klasowa, w której uczyła Jadwiga Giergielowa nie mając żadnych pomocy naukowych. Za sprzedane drzewo z ogrodu szkolnego zakupiono mapę Polski i liczydło.

Nauka w roku 1939 za zgodą władz niemieckich rozpoczęła się dopiero 21 października i odbywała się regularnie do Świąt Bożego Narodzenia. Z powodu braku opału naukę wznowiono 1 kwietnia bez podręczników, w zmniejszonej liczbie godzin i małej liczbie dzieci. W miejsce J. Giergielowej pracę podjęła Maria Gawłowicz ze Wrzępi.

1 IX 1941 władze szkolne zamianowały 2. nauczycielkę Marię Janiszkiewicz wysiedloną z Łodzi, którą w 1942 przeniesiono do Mikluszowic.

Od 20 IV 1943 do 18 I 1945 w Dąbrówce pracowała w tajnym nauczaniu na poziomie szkoły powszechnej Maria Gawłowicz.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Do miejscowości dojeżdżają autobusy PKS oraz RPK Bochnia.

Legendy i podania[edytuj | edytuj kod]

Legenda o kościółku w Bukowinie – gdy Dąbrówka nie nosiła jeszcze swojej obecnej nazwy, była bardzo małą wsią. Najbliższy kościół znajdował się w odległej Bukowinie. Przez tamtejsze okolice przebiegał bursztynowy szlak. Pewnego razu mieli przejeżdżać nim rycerze podążający do Ziemi Świętej. Do świątyni, w której miało się odbyć nabożeństwo za wojowników, poszli prawie wszyscy mieszkańcy Dąbrówki. Nie wyruszył tylko schorowany staruszek i jego synowa, która zbierała jagody w lesie i nie wiedziała o rycerzach. Gdy wróciła, dowiedziała się o wszystkim od starca i pobiegła do Bukowiny. Chwilę później potknęła się i krzyknęła: A niechaj ten kościół pod ziemię się zapadnie i pobiegła dalej. Gdy dotarła na miejsce, nie było ani świątyni, ani ludzi, tylko łąka pełna kwiatów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]