Dąbrowa (powiat staszowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Osiek. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Dąbrowa
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Osiek
Sołectwo Niekrasów[1]
Wysokość 184 m n.p.m.
Strefa numeracyjna 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC Brak
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Dąbrowa
Dąbrowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dąbrowa
Dąbrowa
Ziemia50°30′12″N 21°21′41″E/50,503333 21,361389

Dąbrowa – nieoficjalna nazwa przysiółka wsi Mucharzew w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Osiek[2].

Obecnie jest to niewydzielona część wsi Mucharzew, która przynależy do parafii strzegomskiej (a nie parafii niekrasowskiej).

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

W sąsiedztwie Dąbrowy (Mucharzewa) przebiega szerokotorowa linia kolejowa nr 65, tzw. LHS i droga powiatowa nr 0813T.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.

 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., t. I.[3]
DĄBROWA, folwark, powiat sandomierski, gmina Tursko, parafia Niekrasów, stacya pocztowa Staszów, o 34 wiorst(y) od Sandomierza, 1 dom, 8 mieszkańców. Rozległość wynosi mórg 278, a mianowicie: grunty orne i ogrody mórg 167, łąk mórg 56, pastwisk mórg 6, lasu mórg 43, nieużytki i place mórg 6. Płodozmian 6-polowy. Budynków murowanych 1, drewnianych 2; jest cegielnia i pokłady gliny. Osada młynarska na Goleniu z gruntem mórg 25, oddzieloną została od folwarku. Folwark Dąbrowa oddzielony został od dóbr Osala.

Na podstawie ww. informacji z 1880 roku – Dąbrowa[4],[5],[6],[7] to folwark w ówczesnym powiecie sandomierskim, w ówczesnej gminie Tursko, w parafii Niekrasów ze stacją pocztową w Staszowie. Leży w odległości 34 wiorst od Sandomierza. Ma 1 dom i 8 mieszkańców. Rozległość ogólna wynosi 278 mórg, a mianowicie: 167 mórg gruntów ornych i ogrodów, 56 mórg łąk, 6 mórg pastwisk, 43 morgi lasu, 6 mórg nieużytków i placów. Stosuje się tu płodozmian 6-polowy. Budynków murowanych – 1, drewnianych – 2; jest tu też cegielnia i pokłady gliny[3].

W 1827 roku Osada Młynarska na Goleniu z gruntem 25 mórg oddzielona została od folwarku. Z kolei folwark Dąbrowa oddzielony został od dóbr Ossala w 1874 roku[3].

Dąbrowa w 1892 roku wchodziła w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacja pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 14% pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów). W skład gminy wchodziły jeszcze: Antoszówka, Ossala, Luszyca, Matyaszów, Nakol, Niekrasów, Niekurza, Okrągła, Pióry, Rudniki, Szwagrów, Strużki, Sworoń, Trzcianka, Tursko Małe, Tursko Wielkie, Tursko Wola, Wymysłów, Zaduska Kępa i Zawada[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przemysław Rękas: Wykaz jednostek pomocniczych Gminy Osiek (pol.). W: Władze / Miasto Osiek i sołectwa [on-line]. Osiek, 2013-01-16, Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy Osiek [dostęp 30 kwietnia 2013 r.].
  2. Dąbrowa, przysiółek, gmina Osiek, powiat staszowski, województwo świętokrzyskie (pol.). W: Mapa topograficzna w skali 1:10 000. ORTO [on-line]. Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2011, geoportal.gov.pl [dostęp 27 kwietnia 2011 r.].
  3. a b c Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego. T. I. Warszawa: Skład Główny w Redakcyi Wędrowca, ulica Nowy Świat Nr. 59, Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 59, 1880, s. 922.
  4. Według Filipa Sulimierskiego – Dąbrowa, porównaj Dąb. Tu dodać wypada, że nazwy Dąbrowa lub Dąbrówką często okazują się nieustalone dla pewnej danej miejscowości i bywają, niejednokrotnie używane jedna za drugą... Słownik geograficzny..., t. I, s. 919.
  5. Według Bronisława Chlebowskiego – Dąb, jako nazwa drzewa, i dawne nazwisko stanowi źródłosłów bardzo wielu nazw miejscowych jak Dębowo, Dębsk, Dębe, Dębiny, Dębice, Dębowiec, Dębnik, Dęblin, Dąbek, Dąbie, Dąbkowice. Niezmiernie rozpowszechnione nazwy: Dąbrowa, Dąbrówka, tudzież Dąbrowo, Dąbrówno, pochodzą prawdopodobnie od dawniejszej zaginionej formy: „Dąber”. Spotykamy bowiem to końcowe r w nazwach zwierząt-samców, odznaczających się siłą i dzielnością, jak Żubr (Ząbr ztąd Zambrów), tur, ogier, u ptaków nawet jak: kaczor, gąsior, kur. Ta dawna forma Dąber służyła nietylko za nazwisko drzewu, ale i za imię i nazwisko ludziom, szczególniej w żeńskiej formie: Dąbrowa i Dąbrówka. Co do ruskich nazw pokrewnych, te powstały od źródłosłowu Dub (obacz)... Słownik geograficzny..., t. I, s. 916.
  6. Dub, obacz Dąb i Dup... Słownik geograficzny..., t. II, s. 185.
  7. Według Bronisława Chlebowskiego – Dup, dawne imię czy też nazwisko, dało początek nazwom: Dupie, Dupice, które w ostatnich czasach pozmieniano na Dubie, Dubidze... Słownik geograficzny..., t. II, s. 227.
  8. Por. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.