Dębowina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dębowina
Zajazd "Złote wrota" w Dębowinie
Zajazd "Złote wrota" w Dębowinie
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat ząbkowicki
Gmina Bardo
Wysokość 375-400 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 93[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-256
Tablice rejestracyjne DZA
SIMC 0851235
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dębowina
Dębowina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dębowina
Dębowina
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Dębowina
Dębowina
Ziemia 50°29′15″N 16°42′32″E/50,487500 16,708889

Dębowina (do 1945 r. niem. nazwa Eichau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Bardo.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Położenie[edytuj]

Mała wieś o rozproszonej zabudowie leżąca w Grzbiecie Wschodnim Gór Bardzkich po obu stronach drogi nr 8, będącej częścią międzynarodowej drogi E67.

Historia[edytuj]

Pierwsze wiarygodne zapiski o wsi znajdują się w ziębickich księgach ziemskich z około XIV wieku, w których wzmiankowana jest wieś Eyche. Nazwa wsi Dębowina nawiązuje do nazwy niemieckiej Eichau, która to oznaczała teren porośnięty lasem dębowym. W 1406 r. wieś była własnością Wenke Heringa Pana z Opolnicy. Na początku XVI w. istniały tutaj dwie wioski: Dębowina Dolna i Górna. Wioseczki te były własnością cesarskiej administracji skarbowej. W 1569 r. zostały sprzedane za kwotę około ćwierć tysiąca talarów, cystersom z Kamieńca Ząbkowickiego. Własnością cystersów wieś była aż do 1810 r. Potem Dębowina należała doMarianny Orańskiej, pani z Kamieńca, żony Albrechta Pruskiego Hohenzollerna, najmłodszego syna króla Prus Fryderyka Wilhelma III, a po jej śmierci aż do 1945 r. był własnością Hohenzollernów osiadłych na zamku w Kamieńcu Ząbkowickim.

Dębowina posiada niewielkie tradycje górnicze. Już w XV wieku prowadzone były tutaj poszukiwania kruszców: złota i srebra. Była tutaj nawet niewielka kopalnia, ale po niedługim czasie zaniechano eksploatacji z powodu nieopłacalności. Przez teren wsi, od połowy XIV w,. przechodziła granica między Śląskiem a Czechami, a ściślej między Księstwem Ziębickim i hrabstwem kłodzkim.

Ważniejsze daty[edytuj]

  • 1569 r. - wieś kupili Cystersi z Kamieńca Ząbkowickego.
  • 1764 r. - we wsi odkryto złoża antymonu z pewną zawartością srebra
  • 1771 r. - wybudowano kopalnię i podjęto roboty górnicze
  • 1774 r. - powołano gwarectwo
  • koniec XVIII w. - według opisów wieś zamieszkiwało: 9 kmieci, 4 zagrodników, 20 chałupników i 151 mieszkańców
  • 1810 r. - wieś stała się własnością Marianny Orańskiej
  • 1883 r. - stała się własnością rodu Hohenzollernów
  • 1885 r. - wieś zamieszkiwało 290 mieszkańców w 40 domostwach, zdecydowaną większość stanowią katolicy

Demografia[edytuj]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 93 mieszkańców[1]. Jest najmniejszą miejscowością gminy Bardo.


    Liczba ludności Dębowiny
   

Ciekawostki[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • M. Staffa; Przewodnik turystyczny: Wędrówka przez Sudety Środkowe: Góry Wałbrzyskie - Góry Suche - Góry Sowie - Góry Bardzkie; Wyd.PTTK "Kraj"; Warszawa/Kraków 1982r; ISBN 8300004769
  • Praca zbiorowa; Mapa: Góry Bardzkie i Złote. Skala 1:60 000: Wyd. P.P.W.Kartogr. im. E.Romera; Warszawa/Wrocław 1993r.; nr BN PB 1005/94

Przypisy